Thread by @mazianos

Η δίχρονη πολυλογού γνωρίστηκε με την πωλήτρια στο μανάβικο του σούπερ-μάρκετ, το μακρινό 1996.
Διαπίστωσαν -με χαρά και οι δύο- ότι έχουν το ίδιο όνομα.
Από τότε κάθε Σάββατο απόγευμα έλεγαν τα νεάκια τους.
Η δίχρονη το νέο τραγουδάκι που έμαθε, η πωλήτρια ότι κοντεύει να ⏩

πάρει το πτυχίο της στη Φιλοσοφική.
Είχαν όνειρα και οι δυο τους:
Η δίχρονη να μεγαλώσει και να γίνει πριγκίπισσα, η πωλήτρια-φοιτήτρια να γίνει εκπαιδευτικός.
Η παράταιρη αυτή γνωριμία συνεχίστηκε για 6-7 χρόνια.
Η μικρή πήγε Δημοτικό, η μεγάλη πήρε το πτυχίο της και άρχισε ⏩

να παραδίδει κάποια ιδιαίτερα μαθήματα, δεν άφησε όμως τη δουλειά της στο σουπερμάρκετ, ήταν κάτι λίγο αλλά σίγουρο.
Η μικρή τελείωνε το Δημοτικό, είχε πλέον αλλάξει όνειρο, από πριγκίπισσα ήθελε πλέον να γίνει δασκάλα.
Η μεγάλη δεν μπορούσε να πάει αναπληρώτρια στα δυσπρόσιτα ⏩

οι υποχρεώσεις της προς τους γονείς της, που αντιμετώπιζαν σοβαρά θέματα υγείας, δεν το επέτρεπαν.
Συνέχισε λοιπόν και ως πτυχιούχος να εργάζεται στο ίδιο σουπερμάρκετ, στο ίδιο τμήμα λαχανικών.
Η οικογένεια της μικρής έπαψε να ψωνίζει στο συγκεκριμένο κατάστημα, οι επαφές ⏩

αραίωσαν και χάθηκαν.
Η μικρή μεγάλωσε, πήρε κι αυτή το πτυχίο της Φιλοσοφικής (κάρμα;) κι άρχισε τον αγώνα της εύρεσης εργασίας.
Συμπτωματικά ο μπαμπάς της μικρής (μεγάλης πια) βρέθηκε χθες στο ίδιο σουπερμάρκετ.
Και έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του, όταν είδε την ίδια, ⏩

γνωστή πωλήτρια, να ζυγίζει λαχανικά και φρούτα, υπομονετικά και με χαμόγελο.
Αισθάνθηκε τρομερή αμηχανία και μεγάλη ντροπή.
Δεν πλησίασε να της μιλήσει.
Διάφορες απαισιόδοξες σκέψεις γέμισαν το μυαλό του.
Πόσο σκληρό κι απάνθρωπο κόσμο παραδίδουμε στις επόμενες γενιές;
Γιατί ⏩

τσακίζουμε κατ' αυτό τον τρόπο τα όνειρα και τις προσδοκίες των παιδιών που κοπιάζουν να μορφωθούν, για να να βρουν μπροστά τους ένα τοίχο;
Πόσο συνένοχοι είμαστε ΟΛΟΙ ΜΑΣ, που ανεχόμαστε όλη αυτή την παρακμή;
Καλή σχολική χρόνια και Υγεία σε εκπαιδευτικούς και μαθητές.