Thread by @DanaiKoltsida

Με αφορμή την απεργία πείνας του ΔΚ έχουν ακουστεί πολλά που ελάχιστη σχέση έχουν όχι μόνο με ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος δικαίου, αλλά & με την κοινή λογική.
Δέκα σημεία για να τα βάλουμε σε σειρά, όχι μόνο για το σήμερα, αλλά κυρίως για το αύριο:
#koufontinas_hunger_strike

1. Η βαρύτητα ενός εγκλήματος κρίνεται από την ποινή που προβλέπει γι' αυτό ο Ποινικός Κώδικας. Οι προσωπικές αξιολογήσεις του καθενός μας για το ποιο έγκλημα θεωρεί χειρότερο και περισσότερο μεμπτό είναι ηθικά σεβαστές, αλλά νομικά αδιάφορες.

2. Η ελληνική έννομη τάξη περιλαμβάνει μόνο ποινές στερητικές της ελευθερίας. Η θανατική ποινή έχει καταργηθεί, ενώ κάθε άλλου είδους σωματική ή ψυχολογική τιμωρία είναι βασανιστήριο και ως τέτοιο απαγορεύεται, όπως και κάθε απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση.

3. Οι κρατούμενοι στερούνται ΜΟΝΟ την ελευθερία τους και κανένα άλλο δικαίωμά τους. Παραμένουν υποκείμενα του δικαίου και απολαμβάνουν στο ακέραιο όλα τα άλλα δικαιώματά τους, ως πολίτες και άνθρωποι, με τους ειδικούς περιορισμούς που απορρέουν από τη συνθήκη εγκλεισμού.

4. Σκοπός της ποινικής τιμωρίας δεν είναι η ηθική ή, πολύ περισσότερο, βιολογική εξόντωση του καταδικασμένου. Γι' αυτό και η φυλακή κάποτε τελειώνει, σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια και ανάλογα και με την πειθαρχική συμπεριφορά του καταδικασμένου όσο ήταν κρατούμενος.

5. Σε όλα τα σύγχρονα σωφρονιστικά συστήματα προβλέπονται διαδικασίες και δικαιώματα που κατατείνουν στη σταδιακή επανένταξη των κρατουμένων στην κοινωνία : Έκτιση ποινής σε αγροτικές φυλακές, ευεργετικός υπολογισμός της ποινής υπό προϋποθέσεις, εκπαίδευση, επισκεπτήρια, άδειες.

6. Όλα αυτά ρυθμίζονται από τον Σωφρονιστικό Κώδικα. Η φυλακή δεν είναι ένα πεδίο εκτός δικαίου. Ο κρατούμενος δεν είναι "όμηρος". Ίσα-ίσα είναι ένα πρόσωπο του οποίου η ζωή, η ασφάλεια, η υγεία κλπ τελεί υπό την εγγύηση της οργανωμένης πολιτείας, στα χέρια της οποίας βρίσκεται.

7. Η απεργία πείνας ρυθμίζεται επίσης από τον Σωφρονιστικό Κώδικα. Μαντέψτε γιατί. Γιατί ακόμα και ο νομοθέτης αναγνωρίζει ότι ένας άνθρωπος σε κελί έχει δικαιώματα και δεν έχει άλλο μέσο διεκδίκησής τους, παρά μόνο το ίδιο του το σώμα. Αυτά για τα περί "εκβιασμού".

8. Το πότε ένα δικαίωμα είναι αρκετά σημαντικό ώστε να το διεκδικήσει κάποιος ρισκάροντας τη ζωή του δεν μπορούμε να το κρίνουμε όσοι δεν έχουμε ζήσει στη φυλακή. Μέσα στις ελάχιστες συνθήκες ενός κελιού και το πιο μικρό μπορεί να είναι σημαντικό.

9. Από τη στιγμή που ο νόμος προβλέπει κάτι, αυτό ισχύει χωρίς εξαιρέσεις. Εν προκειμένω μάλιστα ο ΔΚ δεν ζητάει καν να ασκήσει κάποιο δικαίωμά του. Ούτε φυσικά να πάει "σε φυλακή της αρεσκείας του". Ζητάει να πάει στη φυλακή που περιοριστικά προβλέπει ο νόμος.

10. Κανείς μα κανείς, ούτε ο πιο σκληρός εγκληματίας, δεν κατεβαίνει σε απεργία πείνας για να πεθάνει. Ούτε κανείς εκβιάζει τους άλλους με τη δική του ζωή (θα ήταν άλλωστε παράλογο). Η απεργία πείνας είναι το έσχατο μέσο διεκδίκησης της ζωής και της αξιοπρέπειας.