Thread by @ChrisIsErbij

Interview met Karin Amatmoetkrim in boekhandel Athenaeum in Amsterdam Zuidoost. #draad #erbij #live

Het nieuwe boek van Amatmoekrim gaat over een nieuw verhaal voor Nederland. Daar gaat deze avond over.

Dit is in een hele leuke boekhandel in Zuidoost. Ondertussen is hier om de hoek een concert van Harry Styles, dus op straat een gekkenhuis.

Station met dranghekken.

Amatmoekrim is columnist van NRC, schrijver van vele boeken en biograaf van Anil Ramdas. Nu is er dus een nieuw boek ‘grenzend aan liefde’.

Dertig mensen hier. Angst dat er een verdwaalde Harry Styles-fan gaat binnenlopen.

Amatmoekrim wilde een nieuw verhaal schrijven omdat het steeds gaat over migranten. Ze is migrant. Ze had eigenlijk geen behoefte om dit te schrijven en toch deed ze het. Ze nam pauze van NRC om een ander boek af te schrijven.

Ze stelt vragen. Is dit de manier waarop we willen samenleven? Is dit de identiteit van Nederland? Is dit het beeld wat Nederlanders willen, wat sommige politici voorspiegelen, zoals trots op het koloniale verleden.

De Nederlander bestaat niet, denkt Amatmoekrim, zoals Máxima zei. Het land was te klein. Maar het klopt wel. Zelfde beeld alsof Amsterdammers in de Jordaan wonen. Maar daar wonen ze niet. Amsterdammers wonen in Zuidoost.

Er is een hang naar het verleden terwijl het niet klopt. Migranten passen zich niet genoeg aan, hoor je steeds. Terwijl migranten om moeten gaan met een identiteit van verlies. Dat krijg je in een witte omgeving steeds terug.

Als je teruggaat naar Suriname, blijkt dat land verandert. Op dezelfde manier is Nederland veranderd, van windmolens en zwarte piet. Van dat Nederlanders wit zijn. Er is constant gevaar dat er iets van je wordt afgepakt.

Amatmoetkrim wilde schoonheid naar voren brengen. Er is heel veel om boos over te worden. Nederlanders met een migratieachtergrond worden altijd verwijten gemaakt. Werk hebben is je baan afpakken, ideeen hebben is ook niet goed want ze zijn nieuw etc.

In Suriname mag je erbij horen, wordt je onderdeel van de gemeenschap, maar in Nederland niet. Hoe geïntegreerd je ook bent, er is altijd kritiek. Toch moeten we samen verder, daarom moet je optimistisch blijven.

Daarom wilde Amatmoekrim iets nieuws schrijven. Ze had altijd optimisme, Black Lives Matter bijvoorbeeld. Nu kun je het niet zo gek bedenken of het wordt gezegd, zoals Markuszower deze week. Je moet je blijven uitspreken.

Amatmoekrim vergelijkt Oekraïne met Gaza. Bij Oekraïne stonden mensen letterlijk klaar voor de vluchtelingen. AZC’s worden ook in de fik gestoken. Het hangt af van wie je bent. Amatmoekrim begrijpt dat onderscheid niet goed.

Amatmoekrim vertelt over hoe Trump Haïtianen beesten noemde, hoe Markuszower Palestijnen barbaren noemt. Het is een effectieve truc om empathie af te laten nemen. Het heeft effect op hoe mensen naar anderen kijken. Nazi’s noemden Joden ongedierte.

Er wordt weinig gepraat over gekleurde mensen als intelligenter, moreler, etc. Dat is volgens Amatmoekrim een overblijfsel van heel oud denken dat heel lang dominant is geweest. Je moet toch in gesprek blijven.

Nederlanders hebben een beeld van verlies, maar mensen met een migratieachtergrond hebben daar ervaring mee. Amatmoekrim denkt dat Nederlanders wel iets van hen kunnen aannemen. Niet iedereen maar een deel wel.

Amatmoekrim denkt dat haar boek goed resoneert. Er is veel aandacht voor. Veel witte mensen denken niet dat Loosdrecht de norm is. Ze zijn ook wel klaar met het oude beeld.

Het is op de achtergrond trouwens rumoerig vanwege de Harry Styles fans buiten. Amatmoekrim heeft het ook over genderdenken. Er zijn ook er bijna altijd meer dan twee geweest.

Amatmoekrim zegt dat ze queer-mensen moet verdedigen al is ze geen onderdeel van die groep. Je deelt een samenleving. Al is ze een cis-vrouw. Iedereen moet zichzelf kunnen zijn en ook veilig.

Amatmoekrim hoopt dat iedereen er iets kan halen. Als je boeken als dit koopt, zit je sowieso goed. Lachje in de zaal.

Amatmoekrim leest iets voor. Ze heeft soms medelijden van de mensen die praten zoals BBB, FvD en PVV doen. Je moet optimistisch blijven, schoonheid blijven vinden. Desnoods ga je strijdend ten onder.

Vragen uit de zaal. Zijn we niet te individualistisch voor een wij-beweging? Amatmoekrim denkt dat het wel kan en noemt de Rode Lijn. Er is wel mentaliteitsverandering nodig, een herwaardering van beschaving en fatsoen.

Amatmoekrim denkt dat politici moeten zeggen dat bepaalde dingen belachelijk zijn of taboe, in plaats van ‘ik begrijp de bezorgde burger’. Vrouw in de zaal ziet een gebrek aan verontwaardiging bij allerlei uitspraken.

Man zegt dat weerbaarheid belangrijk is. Als iemand tegen je zegt dat je goed Nederland schrijft, moet je zeggen dat ze hun geschiedenis niet kennen. Het gaat nu over een minderwaardigheidsgevoel wat je jezelf aanleert.

Boek gekocht. Het is afgelopen. Heel interessant. Allemaal lezen. Dit wassut, meer live verslaggeving - met slag om de arm - maandagavond. Tot dan.

Mijn werk volg je via de volgende socials. #eind linktr.ee/chrisaalberts

@threadreaderapp unroll