Er is de laatste jaren veel kritiek op het geven van diagnosen aan kinderen. Teveel stempels, allemaal modegrillen etc. Wordt dan aangevoerd. Maar denken die mensen er wel eens aan hoeveel schade het NIET krijgen van een diagnose eigenlijk veroorzaakt?
Beginnen we met de vraag: waarom zou er een diagnose gesteld moeten worden? Omdat een kind vastloopt. Net zoals een kind met aanhoudende buikpijnklachten naar een dokter gaat voor een diagnose en daaraan gekoppelde behandeling doe je dat ook met kinderen die op school vastlopen.
Wat gebeurt er dan met een kind dat vastloopt en waar geen hulp voor komt? Ofwel omdat de ouders niet in staat zijn goed voor een kind te zorgen (verwaarlozing) ofwel omdat er wel een diagnose is maar ouders ervoor kiezen om geen behandeling te zoeken en niks te vertellen/doen.
Dat kind beseft zelf heel goed dat het niet voldoet aan de verwachtingen. Het ziet dat het niet goed mee kan komen met de rest, en omdat de intelligentie normaal of hoog is krijgt het te horen dat het lui is, stil moet zitten, niet zo niet zo moet dromen etc. Wat doet dat?
Het geeft dat kind het gevoel dat het fout, slecht of dom is. En niks kan. Dat heeft gevolgen, grote gevolgen. Het kind bouwt zijn persoonlijkheid op op verkeerde aannames. Als een raceauto met vierkante wielen. Dit mondt uit in psychische problemen.
Het gekke is dan dat er psychische hulp komt met een diagnose maar dat de basiskenmerken daarin niet meegenomen worden: intelligentie, gevoeligheid, eventueel adhd/add. De systeemkenmerken zeg maar, of de bedrading. Alleen de gevolgen worden behandeld.
Wat voor het kind weer een bevestiging is dat er iets mis is: nu heeft het een stoornis. Die dan met veel moeite DOOR HET KIND ZELF, door therapie te volgen en hard te werken enigszins leefbaar wordt. Dit kost dan veel tijd en energie maar aan de basiskenmerken wordt niks gedaan.
Gevolg is dat het kind, dat inmiddels misschien volwassen is probeert verder te bouwen op een fundament dat nog steeds op drijfzand ligt maar afgedekt is met wat brokken puin. Nog steeds geen goede basis dus. Zo kan het dat het kind nog decannia door moet modderen.
Niet uit de verf komt, niet toekomt aan zelfverwezenlijking omdat het nog steeds de eigen basiskenmerken die duidelijk niet binnen de ‘norm’ vallen waardoor alles veel moeite en energie kost, niet kent. En zo blijft dit een doorgaand schadelijk proces.
Dit is waarom het zo ontzettend belangrijk is dat een kind wel eigenaar is van een eventuele diagnose. Omdat veel van die kenmerken in hoge mate erfelijk zijn (zoals adhd) en een kind moet weten waar het tegenaan kan lopen en hoe dat komt.
Omdat een kind dan vanuit zelfkennis oplossingen en alternatieven kan bedenken. Dat het voor zichzelf op kan komen als het weer beschuldigd wordt van luiheid, dromerigheid, druk zijn.
Als ik geweten had dat ik op 3 jarige leeftijd al de diagnose adhd had had ik heel anders in het leven gestaan. Had ik niet over mezelf gedacht dat ik lui was, niks kon. Had ik begrepen waarom ik zoveel moeite had met tijd, met opstarten, concentratie.
Had ik geweten waarom ik niet om kan gaan met stress, waarom regelmaat van levensbelang voor mij is. Dat ik niet kan functioneren als ik dingen aan mijn hoofd heb, zoals de laatste 10 jaar. Waarom ik altijd doodmoe ben maar niet kan stilzitten, waarom studeren niet lukt. Etc.

• • •

Missing some Tweet in this thread? You can try to force a refresh
 

Keep Current with Hesters rariteitenkabinet

Hesters rariteitenkabinet Profile picture

Stay in touch and get notified when new unrolls are available from this author!

Read all threads

This Thread may be Removed Anytime!

PDF

Twitter may remove this content at anytime! Save it as PDF for later use!

Try unrolling a thread yourself!

how to unroll video
  1. Follow @ThreadReaderApp to mention us!

  2. From a Twitter thread mention us with a keyword "unroll"
@threadreaderapp unroll

Practice here first or read more on our help page!

More from @HesterLoeff

1 Sep
Stel je eens voor. Je kind breekt een arm. Je gaat naar de dokter en die verwijst je door naar het ziekenhuis. Daar krijg je te horen dat de wachttijd voor intake 2 jaar is. Je gaat naar huis en wacht. Intussen heeft je kind pijn. Het overstemt alles. School gaat slechter.
Ze blijft zitten. Sporten gaat niet meer, het dagelijks leven wordt een zware last. Je probeert je kind elke dag moed in te praten maar echt helpen doet het niet. Ze raakt depressief. De armbreuk intussen, die niet goed stond, is aan het helen in de verkeerde stand.
En raakt daarmee onbruikbaar. Zo goed en zo kwaad als het gaat strompelen jullie voort, als gezin. De ontwikkeling van je kind staat still. Ze raakt psychisch behoorlijk beschadigd maarja, er is nu eenmaal een wachtlijst, daar kunnen we niks aan doen.
Read 11 tweets

Did Thread Reader help you today?

Support us! We are indie developers!


This site is made by just two indie developers on a laptop doing marketing, support and development! Read more about the story.

Become a Premium Member ($3/month or $30/year) and get exclusive features!

Become Premium

Too expensive? Make a small donation by buying us coffee ($5) or help with server cost ($10)

Donate via Paypal Become our Patreon

Thank you for your support!

Follow Us on Twitter!