#भुतांच्या_गोष्टी

पुणे शहरात घडलेली १९७० ची एक गोष्ट. सतीश आणि कविता हे जोडपे सातारा जिल्ह्यातील एका छोट्या गावात राहत होते. सतीश पोलीस खात्यात हवालदार पदावर काम करत होता. त्यांच्या लग्नाला २-३ वर्षे झाली होती आणि काही दिवसांपुर्वीच त्यांना गोड बातमी कळाली. दोघेही खुप आनंदात
होते. एक साधारण मध्यमवर्गीय कुटूंबात जे जे काही हवे ते सर्व यांनी जमविले होते. पोलिस खात्यातील नोकरी म्हटलं कि सतत होणारी बदली हि आलीच. एक दिवस अचानक सतीश ला बदलीची ॲार्डर आली. त्याला पुण्यात जावे लागणार होते पण कविता तेव्हा ५-६ महिन्याची गर्भवती होती आणि तिला या अवस्थेत प्रवास
करता येणार नाही म्हणुन सतीश ने त्याची बदली रद्द व्हावी यासाठी वरिष्टांकडे बोलणे केले पण त्याची पद्दोन्नती जवळ असल्याने जर बदली रद्द केली तर त्याचे नुकसान होईल या भितीने त्याने पुण्यात येणे स्वीकारले. त्यांची राहायची व्यवस्था स्वारगेटजवळील पोलिस लाईन मधील चाळीत केला गेला होता.
त्यांनी घरातील सर्व सामान पॅक करुन टेम्पोने पुढे पाठवले आणि ते एसटीने पुण्याकडे निघणार होते. दुसर्या दिवशी अमावस्या असल्या कारणाने त्याच्या शेजारीस आजी त्याला समजावून सांगत होती कि कविताला अमावस्येच्या दिवशी तिकडे नको नेऊ पण ॲार्डरप्रमाणे सतीशला दुसर्या दिवशीच सेवेत रुजू व्हावे
लागणार होते त्यामुळे त्याने त्या रात्रीच निघायचा निर्णय घेतला. पुढे या निर्णयाचे भयंकर दुष्परिणाम होणार होते याची कल्पना सतीश आणि कविता ला अजिबात नव्हती. त्याकाळी एसटी गाड्यांची सुविधा कमी असल्याकारणाने त्यांनी रात्री उशिराची गाडी पकडली आणि त्यांचा प्रवास पुण्याच्या दिशेने सुरु
झाला.

रात्रीचे २-३ वाजले असतील तेव्हा ती एसटी स्वारगेटला येऊन पोहचली. प्रवासदरम्यान कविताला थोडा त्रास झाला पण तिची एकंदरीत परिस्थिती पाहता ते स्वाभाविक होतेच. पण स्वारगेटला उतरताच तिच्या पोटात जोरात कळा चालू झाल्या त्यादेखील सहन होण्यापलीकडचे. सतीशला पुण्याबद्दल जास्त माहिती
नव्हती आणि कोणी नातेवाईक देखील पुण्यात राहत नव्हते. त्याला त्या क्षणी काय करावे कळत नव्हते. रात्री ३ ची वेळ असल्यामुळे स्वारगेट परिसरांत कोणीच नव्हते. त्याने आधी एसटीचालकाकडे मदत मागितली पण त्याने सुचविले कि मेनगेटच्या बाहेर रिक्षा मिळेल बहुतेक. सतीश धावतच मेनगेट वर आला पण तिथे
त्याला रिक्षा मिळाली नाही. तेवढ्यात त्याच्या समोर एक दक्षिणात्य पेहरावातील वृद्ध महिला आली. सतीशने तिच्याकडे मदत मागितली तेव्हा तिने सुचविले कि स्वारगेटच्या मागील बाजूस एक दवाखाना आहे ती महिला तिथेच काम करते. सतिशने कविताला तिथे नेण्याचा निर्णय घेतला. त्या महिलेने लगेच कविताला
दवाखान्यात नेले आणि सतीशला सांगितले कि तुम्ही आता घरी जाऊ शकता. उद्या सकाळी लवकर परत या. सतीशला तिथे थांबायचे होते पण दवाखान्यातील नियमानुसार तिथे थांबावयास देत नव्हते. सतीश नाईलाजाने कविताला दवाखान्यात ठेवून पोलिस लाईनकडे चालत गेला. रात्रभरचा प्रवास आणि त्यानंतर झालेल्या धावपळी
मुळे सतीश पुर्ण दमला होता. खोलीत आल्यानंतर तो गाढ झोपी गेला. त्याला सकाळी जाग आली तेव्हा ८ वाजले होते. त्याला ड्युटीवर ११ वाजता जायचे होते म्हणुन त्याने लगबगीने आवरुन आधी त्या दवाखान्याच्या दिशेने निघाला.

पुढे जे घडले ते अकल्पनिय होते. रात्री ज्या ठिकाणी दवाखाना होता तिथे आता एक
पडकी इमारत होती. आतच काय तर दुरदुरपर्यंत कोणीच नव्हते. काहीवेळ सतीशला काय करावे कळतच नव्हते. तो सैरभैर इकडेतिकडे पाहू लागला तेव्हा त्याला जवळच एक सायकल पंक्चरचे दुकान दिसल. तो तिथे गेला आणि विचारु लागला कि इथे जो दवाखाना होते तो कुठे आहे त्यावर तो पंक्चरवाला चकित झाला आणि
बोलला, साहेब दहा वर्षांपुर्वी तिथे एक दवाखाना होता आणि तो आगीच्या भक्षस्थानी गेला. तेव्हा त्या अपघातात दवाखान्यातील काही कर्मचारी मृत्युमुखी पडले. सतीशच्या पायाखालची जमीनच सरकली. मग ते काल रात्री भेटली ती वृद्ध महिला कोण, त्याने स्वत कविताला त्या हॅास्पिटल मध्ये सोडले होते.
त्याने स्वत तपास केला तेव्हा त्याला कळाले कि रात्री जी वृद्ध महिला त्याला भेटली होती तिचे नाव होते पुष्पलता जीचा मृत्यु त्यांच अपघातात झाला होता. जे काही घडत होते त्यावर सतीशचा विश्वासच बसत नव्हता. त्याला कविताची आणि तिच्या पोटातील बाळाची काळजी सतावत होती. तो वेड्यासारखा त्या
भागांत तिचा शोध घेत होता, आसपासच्या लोकांना विचारत होता. त्याने त्या पडक्या इमारतीत जाऊन पण तपास केला पण काही यश हाती आले नाही. सतिशने पोलिसदलातील त्याच्या मित्रांचीदेखील मदत केली, अगदी श्वानपथकाला देखील बोलवले गेले पण कविता काही सापडत नव्हती. सतिश खुप मोठा मानसिक धक्का बसला होता
काही दिवस गेले. सगळे प्रयत्न संपले तरी सतिश हार पत्करायला तयार नव्हता. ७-८ दिवस निघुन गेले. सतिश रोज त्या पडक्या इमारतीत जात होता, एक दिवस त्याला उग्र वास येऊ लागला. तो त्या वासाच्या दिशेने गेला तर त्या इमारतीच्या मागील बाजूस एक छोटी खोली होती, तिथुन तो वास येत होता. त्याने त्या
खोलीचा दरवाजा तोडला तर आतले दृश्य भयानक होते. कविताचा अर्धवट सडलेला मृतदेह होता तिथे, तिच्या शेजारी एका अभृकाचा मृतदेह होता ज्याचे लचके स्वत कविताने तोडले होते. कविताच्या दोन्ही हातावर, दोन्ही पायावर खिळे ठोकल्यासारखी जखमा होत्या. ते भयानक दृश्य पाहून सतिशला चक्करच आली. स्वताला
सावरत त्याने आसपास मदत मागितली. दोन्ही मृतदेह तिथुन काढले. पु्र्ण तपास संपल्यानंतर त्या मृतदेहांचा अंत्यसंस्कार केले. नक्की काय घडले यांचा तपास लावण्यासाठी सतीशने प्रयत्न चालू केले. त्या हॅास्पिटलच्या जुन्या कर्मचारी आणि डॅांक्टरांकडे त्याने चौकशी केली तेव्हा कळाले कि त्या
दवाखान्यातील एका डॅाक्टरने एका गर्भवती स्त्रीचा विनयभंग करुन खुन केला होता आणि त्यानंतर त्या स्त्रीच्या आत्म्याने त्या डॅाक्टरला वेड लावल्यासारखे केले आणि त्यांच डॅाक्टरने हॅास्पिटलला आग लावली. त्या रात्री सतिशला भेटलेली पुष्पलता आणि डॅाक्टर हे सर्व आत्मा होते. त्या रात्री कविता
बरोबर काय काय झाले असेल याची कल्पनाच सतिशला करवत नव्हती. तिच्या हात-पायांवर खिळे ठोकले गेले. अर्धवट मरणावस्थेत तिच्या अभृकासह तिला त्या खोलीत डांबण्यात आले. भुकेपोटी तिने स्वताच्या मृत मुलाचे लचके तोडले. त्या शापित इमारतीने त्या निष्पाप महिलेचा आणि तिच्या बाळाचा जीव घेतला.

• • •

Missing some Tweet in this thread? You can try to force a refresh
 

Keep Current with अमोल कडू-देशमुख

अमोल कडू-देशमुख Profile picture

Stay in touch and get notified when new unrolls are available from this author!

Read all threads

This Thread may be Removed Anytime!

PDF

Twitter may remove this content at anytime! Save it as PDF for later use!

Try unrolling a thread yourself!

how to unroll video
  1. Follow @ThreadReaderApp to mention us!

  2. From a Twitter thread mention us with a keyword "unroll"
@threadreaderapp unroll

Practice here first or read more on our help page!

Did Thread Reader help you today?

Support us! We are indie developers!


This site is made by just two indie developers on a laptop doing marketing, support and development! Read more about the story.

Become a Premium Member ($3/month or $30/year) and get exclusive features!

Become Premium

Too expensive? Make a small donation by buying us coffee ($5) or help with server cost ($10)

Donate via Paypal Become our Patreon

Thank you for your support!

Follow Us on Twitter!