جنگ جدید 2021 #فلسطین درست فهمیده نشد، اینجا زاویه متفاوتی رو مینویسم، اگر دوست داشتید ریت کنید:
ما یک فلسطین نداریم بلکه 2 تا فلسطین داریم! #Palestine
اگر از من بپرسید یک دستاورد بزرگ اسراییل چیه میگم تقسیم فلسطین. اون باریکه کوچک غربی میشه غزه و این لکه پراکنده شرقی میشه کرانه غربی (چون غرب رودخانه اردن است). سیاست فلسطین غزه و کرانه تفاوت های مهمی دارند. به طور نمادین کرانه راه گفتگو رو رفته و غزه (از 2003) راه مقابله رو.
طرفداران سیاست کرانه بهش میگن عقلانیت و به طرف مقابل تنش زا، طرفداران غزه هم بهش میگن مقاومت و به طرف مقابل سازشکار.
(لطفا از تطبیق با داخل ایران پرهیز کنید)
اما بزرگترین تفاوت دو فلسطین "سلاح" هست. سلاح غزه موشک های کوچک نه چندان پیشرفته است که در آن زندان نوعی معجزه است.
در 1993 عرفات قبول کرد انتفاضه رو کنترل و دولت اسراییل رو به رسمیت بشناسه و به محدوده ای از فلسطین راضی بشه اما نفهمید اسراییل به همین هم عمل نمی کنه. اگرچه ممکنه هواداران سیاست کرانه غزه رو به ایجاد هزینه جنگ و حصر متهم کنند، اما تفاوت نقشه 67 و 2020 نشون میده کدوم ناموفق تر بود
فضاحت به جایی رسید که ترامپ از کیسه خلیفه قدس را به اسراییل بخشید! و حکومت های آویزان عربی هم یکی پس از دیگری به تخت خواب اسراییل رفتند.
از این طرف باورمندان به "حقوق بین الملل" هم هنوز خیال میکنند قطعنامه ها و دادگاه ها کاری میکند. اسراییل به همه شان قضای حاجت کرد.
اما شاید بزرگترین راهبرد موفقیت اسراییل کنترل سلاح کرانه بود، گفتگو بدون سلاح به نوعی التماس تبدیل میشود. یک طرف سنگ و طرف دیگر پیشرفته ترین هواپیماها، تانک، موشک، بمب اتم و گنبد آهنین و گلوله.
پس "کرانهى باخترى هم مثل غزه باید مسلح بشود"، رهبر در 93 علنا گفت اما اتفاقی نیفتاد.
شاید به دلیل پراکندگی یا عدم تمایل کرانه، مشخص نیست. جنگ امروز بعد از 7 سال را باید از اینجا خواند:
جرقه از #شیخ_جراح در "کرانه" زده شد که ما میگوییم فلسطین، اما موشک ها از "غزه" شلیک شد که ما میگوییم فلسطین. دقیق تر یعنی فلسطین سیاست مقاومت به پشتیبانی فلسطین سیاست گفتگو آمد.
به بیانیه مهم آ.خامنه ای توجه کنید:
"آزمون همکاری قدس و کرانهی باختری با غزه و اراضی ۴۸ و اردوگاهها، راهکار آیندهی فلسطینیها را نشان داد." این راهبرد جدیدی است.
"قیام یکپارچهی فلسطین" که تکرار شده ظاهرا می تواند نوعی همکاری بین غزه و کرانه باشد.
یعنی اگر به هر دلیلی کرانه نمی تواند (یا نمی خواهد) مسلح شود، سلاح غزه میتواند مثل اهرمی برای او عمل کند.
اگر از من بپرسید یک دستاورد بزرگ اسراییل چه بود میگویم تقسیم فلسطین، اما آیا فلسطین دوباره یکپارچه میشود؟!
جنگ 2021 یک گام تاریخی بود.
• • •
Missing some Tweet in this thread? You can try to
force a refresh
#انتخابات 403 امتحان عجیبی بود و کمی قابل پیش بینی. سه روزی هست که به این متن فکر میکنم. #پزشکیان مجموع توصیف هایی است که اصلاحات از مخالفانش میکرد، مثل احمدی نژاد کاپشن پوش و پوپولیست و ساده نما و عوامانه است، خیلی بیشتر از رییسی سوتی میدهد و خیلی کمتر از رییسی رای اورده است،
چند برابر علم الهدی و ائمه جماعات از نهج البلاغه و آیه و روایات خرج میکند، و به علاوه رسما آلت دست دیگران است اینقدر که برایش شاخ میگذارند، پر از تناقض و خلافگویی است، به شدت گردن نگیر است، ادب و شخصیت مناسبی ندارد، نسبتا به آسانی از کوره در میرود، هیچ برنامه ای ندارد،
جز شعار چیزی نمی گوید، هیچ ایده و چشم اندازی ندارد، و اصلا و اساسا اندازه ریاست جمهوری نیست. چرا چنین کسی رای می آورد؟
ما باید به حق رای دیگران احترام بگذاریم اما نه که منتخب مقدس باشد. صریح بگویم، اصل انتخاب شخصی مثل پزشکیان بعنوان رییس جمهور ایران توهین به تمدن ایرانی است.
سعید #جلیلی جذابیت ظاهری ندارد، بیان مردم پسند ندارد، زبان بازی نمی کند، 11 سال طول کشید تا عصبانی شود، توهین بلد نیست، عصبانیتش هم غیر عقلانی نمی شود، ساختمان و پل نساخته، کارهایش را به دلایل امنیتی نمی گوید، مصالح کشور را خرج خودش نمی کند، توصیه پذیر به نظر نمیرسد، مبهم است،
1
نقطه سیاه ندارد، برنامه زیاد دارد، خسته کننده است، نخبگانی است، با سواد است، ... واقعا چرا نفر اول نظرسنجی هاست؟!
این سوالی است که باید در آینده بیشتر شکافت. خصوصا که قالیباف، گزینه رقیب داخلیش، جذابیت ظاهری دارد، کارنامه ساخت و ساز دارد، شعارهای وسط پسند دارد و کلی امتیاز دیگر.
چه برسد به پزشکیان، گزینه رقیب خارجیش. یعنی انتخاب جلیلی را نمی توان به حساب قحط الرجال گذاشت.
دیگران را نمی دانم اما جلیلی برای من یک ویژگی بسیار خاص دارد. برخلاف عموم طرفدارانش که "برنامه" را خصوصیتش می دانند منی که از 92 دقیق دنبالش کردم چیز زیادی از برنامه هایش نفهمیدم.
تبر ابراهیم و بتهای ما
حالا میتوانیم ادعا کنیم ما تشییع کم ندیده ایم. شهید پشت شهید، عزیز پشت عزیز. اما من غم متفاوتی در مراسم سید ابراهیم #رییسی میبینم: غمی از جنس شرمندگی و تشکر.
رییسی ترور نشد، در میدان جنگ نبود، از یک انتخابات پر رونق بیرون نیامد،
#رشتو
محبوبیت فراگیر نداشت، بیان فوق العاده نداشت، بازی روانی بلد نبود یا نمیکرد، دنبال دفاع از خودش نبود، تبلیغات درستی نداشت، ... پس چرا بسیاری از ما چنین حسی داریم؟! چه بدی به این مرد کردیم؟ نقد و انتظار و رای ندادن که بدی نیست. اصلا بسیاری از هوادارانش هم این غم را دارند.
عجیب اینکه بعضی عزاداران کارنامه اش را هم چندان موفق نمی دانند. پس ما چه چیزی به رییسی بدهکار بودیم؟
همه چیز از 96 شروع شد. انتخابات 96 شاید کثیف ترین انتخابات جمهوری اسلامی بعد از 88 باشد. انتخاباتی که عین 88 از سروش تا گوگوش برای یک نفر جمع شدند. .
چطور میشه "بدن خودمه" رو قبول داشت، ولی از مردی که لخت میشه ناراحت شد؟ "تحریک نشو" و "کافور بخور" رو قبول داشت، ولی موس موس مرد رهگذر رو تحمل نکرد؟
مگه "به تو چه"، "سرت رو از ماتحت مردم دربیار"، "به خودم مربوطه" دوطرفه نیست؟ #رشتو
پس معلوم میشه حتی کسانی که شعار آزادی مطلق میدن هم به نوعی “محدودیت” و “اجبار” باور دارند. یعنی بالاخره یک مرزی دارند که از اینجا بیشتر آزادی نیست، مزاحمته. تعرض کلامی و لخت شدن و اشاره جنسی یک مرد بدون هیچ تماسی، ولی آسیب زدن به آزادی روانی دیگریه.
پس یه جایی هست که نقطه میخواد.
اون مرز (اتفاقا با همین منطق) برای یک عده حجابه ولی برای یه عده که حجاب رو قبول ندارن هم بی مرز نیست. پس این شعارهای “بدن خودمه” “به تو چه” “تحریک نشو” و … اینها چیه؟!
نمیشه که شعار آزادی مطلق داد ولی گفت خواسته ما “لخت شدن” نیست!
به طرز بیمارگونه ای هر چیزی جز تصویر غم باید پاک شود، حتی لبخند موقع گرفتن جام، یا خوشحالی بعد از گل، اصلا استوری شاد ممنوع، انگار که این انقلاب روی غم و اندوه بنا شده و ممکن است با اولین لبخند شکست بخورد!
چون ابر تصویر این چند ماه یک دوگانه است: #انقلاب۱۴۰۱ #رشتو
"همه مردم مظلومِ مقتولِ عزادار
در مقابل
یک حکومت ظالمِ قاتلِ بی احساس"
میلیون ها هشتگ و فیلم و ادعا و عکس و خبرِ دروغ و راست برای این صحنه ریختند. هر صدای مخالف را با بی شرف بی شرف خفه کردند.کمپین شرمسازی ساختند. هرکسی تصویر را بشکند خائن است. نیروی سرکوب و کشتار در برابر مردم.
قبل از هر اتفاق مثبتی باید "این روزها همه ما ناراحتیم" گفته شود. مادر باید بابت شادمانی عذرخواهی کند. پدر باید گوشه خانه در حال اعتصاب باشد. چه معنا دارد درس خواندن و سر کلاس رفتن؟ این همه جنایت را نمی بینی؟
"انقلاب بی رهبر شورشی است که دزدیده میشود"
متن های تملق آمیز و اغراق گونه حماسی را کنار بگذارید. خرد جمعی! انقلاب هیبریدی! بازی با کلمات را رها کنید. وقتی بدون تشکل آمدید کف خیابان، فریاد زدید و هر کدام یک چیزی خواستید جز شورش بی هدف انجام نداده اید. #مهسا_امینی #انقلاب۱۴۰۱
مهم نیست که نیت شما چیست، بالاخره باید یک نفر روی صندلی بنشیند. باید کسی پشت بلندگو برود و از طرف همه صحبت کند. وقتی کسی نیست چرا مسیح علی نژاد نرود؟ نازنین بنیادی؟ چرا رجوی و پهلوی نه؟ چرا علی لاریجانی پیام مردم را نگوید؟ اصلاح طلبان؟ قوچانی؟ چرا کومله نه؟ چرا داعش نه؟
اصلا مهم نیست که بخشی از معترضین با او مخالف باشند، بخش دیگری موافقند! و وقتی رهبر وجود ندارد، وقتی تشکلی نیست، یعنی زبان رسمی ندارند. و خبر بد اینکه علینژاد دارد. اسماعیلیون دارد. و خیلی ها که توانای نقد کردن زحمت آنهایند. هزینه را خیابان می دهد ولی دیگران پای میزند.