Ik ben opgevoed met de Tale Kanaäns en zal niet ontkennen dat ik best een tik (trauma vind ik overdreven) heb overgehouden daaraan, maar de taal heeft me, met al zijn gruwels en verwrongen symboliek, juist veel gegeven. Een zekere rijkdom, en begrip voor de ‘onbegrijpbaren’ #dahl
Wat ik bedoel te zeggen: als je alles wegwerkt dat mogelijk kan schuren of kwetsen, leert niemand meer om zich écht te verplaatsen in een andere tijd of in een ander. Dan staan we met z’n allen stampvoetend met vingers in de oren elkaar nijdig aan te staren. #dahl
Wil je begrip en inclusie? Staar dan júíst het lelijke, het kitscherige, het akelige in het gezicht en leer ervan. Het is een ontzettend waar cliché, dat ‘zonder wrijving geen glans’. Als we alles pijnloos maken, ervaart ook nooit iemand meer de verrukking van schoonheid of groei
Of inzicht. Ik las iemand hier (sorry, weet niet meer wie) die zei: we schilderen ook geen magnetron op het Melkmeisje. Eens. Als ik érgens leerde inzien hoe diep racisme (bijvoorbeeld) reikt, dan is het van het zondagsschoolboek ‘Bonisa, kind uit donker Afrika’.
Vreselijk boekje, en de schrijver beoogde dit nooit, maar het opende voor het eerst mijn ogen. En dan ga je verder kijken. Als je geprikkeld wordt. Als je nooit iets naars leest, een hoofdpersoon haat, weerstand voelt tegen de normen van een groep of tijdperk, dan leer je nooit.
Veronderstelling bij dit alles: de (wil tot) reflectie. En juist die zelfreflectie leerde ik o.a. uit schurende, akelige, wonderschone, uitdagende verschrikkelijke literatuur. Waaronder de bijbel in Statenvertaling. Mijn 16-jarige zelf had het nooit kunnen verzinnen.
Laten we in godesnaam niet alles wat schuurt en glans kan geven, offeren op het Altaar van de Gegarandeerde Pijnloosheid. #dahl
• • •
Missing some Tweet in this thread? You can try to
force a refresh
