Wczesnym rankiem 2 grudnia 2025 r. belgijska policja federalna, działając wspólnie z OLAF-em i Europejską Prokuraturą (EPPO), przeprowadziła zsynchronizowane naloty w trzech miejscach: w siedzibie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (EEAS) w Brukseli, w Kolegium Europejskim w Brugii oraz w kilku prywatnych rezydencjach na terenie Belgii, m.in. we Flandrii Zachodniej. Akcja była częścią zaawansowanego śledztwa dotyczącego podejrzeń o oszustwa przy zamówieniach publicznych, korupcję oraz konflikty interesów na styku unijnych funduszy i prywatnych powiązań.
Zatrzymano trzy osoby, w tym Federicę Mogherini — byłą szefową unijnej dyplomacji i obecną rektor prestiżowego Kolegium Europejskiego. To nazwisko zmienia rangę całej sprawy: z administracyjnego skandalu w pełnowymiarowy kryzys zaufania do unijnych elit.
Kaja Kallas następczyni Mogherini nie jest stroną śledztwa. Podejrzane działania dotyczą okresu sprzed jej nominacji. Jednak jako obecna szefowa EEAS ponosi polityczną odpowiedzialność za instytucję, a wizerunkowe trzęsienie ziemi uderza w nią bezpośrednio. Zwłaszcza że to kolejny przypadek, po Qatargate i Huawei-gate, gdy europejskie struktury nie potrafią ochronić się przed wpływami, korupcją i konfliktami interesów. Zamiast „twierdzy transparentności” mamy powtarzające się pęknięcia w murze.
W Parlamencie Europejskim lewica już zbiera podpisy pod wnioskiem o komisję śledczą. Transparency International EU domaga się zamknięcia i gruntownej reformy Kolegium Europejskiego — instytucji, która od lat cieszyła się opinią niedotykalnej. Bruksela jest w szoku: wszystko dzieje się w momencie, gdy EPPO wybiera nowego szefa, a Unia negocjuje kluczowe umowy energetyczne i buduje koalicję wokół wsparcia dla Ukrainy.
W polityce najgroźniejsze nie są wrogie kampanie, tylko pęknięcia we własnych fundamentach. A dziś Unia odkrywa, że jej problemem nie jest brak przeciwników, lecz nadmiar iluzji co do własnej odporności na pokusy władzy i pieniędzy. Skandale mijają, lecz utracona wiarygodność — niekoniecznie.
Zatrzymano trzy osoby, w tym Federicę Mogherini — byłą szefową unijnej dyplomacji i obecną rektor prestiżowego Kolegium Europejskiego. To nazwisko zmienia rangę całej sprawy: z administracyjnego skandalu w pełnowymiarowy kryzys zaufania do unijnych elit.
Kaja Kallas następczyni Mogherini nie jest stroną śledztwa. Podejrzane działania dotyczą okresu sprzed jej nominacji. Jednak jako obecna szefowa EEAS ponosi polityczną odpowiedzialność za instytucję, a wizerunkowe trzęsienie ziemi uderza w nią bezpośrednio. Zwłaszcza że to kolejny przypadek, po Qatargate i Huawei-gate, gdy europejskie struktury nie potrafią ochronić się przed wpływami, korupcją i konfliktami interesów. Zamiast „twierdzy transparentności” mamy powtarzające się pęknięcia w murze.
W Parlamencie Europejskim lewica już zbiera podpisy pod wnioskiem o komisję śledczą. Transparency International EU domaga się zamknięcia i gruntownej reformy Kolegium Europejskiego — instytucji, która od lat cieszyła się opinią niedotykalnej. Bruksela jest w szoku: wszystko dzieje się w momencie, gdy EPPO wybiera nowego szefa, a Unia negocjuje kluczowe umowy energetyczne i buduje koalicję wokół wsparcia dla Ukrainy.
W polityce najgroźniejsze nie są wrogie kampanie, tylko pęknięcia we własnych fundamentach. A dziś Unia odkrywa, że jej problemem nie jest brak przeciwników, lecz nadmiar iluzji co do własnej odporności na pokusy władzy i pieniędzy. Skandale mijają, lecz utracona wiarygodność — niekoniecznie.
• • •
Missing some Tweet in this thread? You can try to
force a refresh
