“Wie evenwel het luiden van kerkklokken gelijkstelt aan de oproep van de muezzin, heeft tijdens de godsdienstles niet opgelet en zich nog nooit afgevraagd waarom synagoges bewaakt en beschermd moeten worden, moskeeën echter niet”, aldus columnist Henryk M. Broder in Die Welt.
“Geen moslim en geen moslima wordt in Duitsland gehinderd zijn/haar religie te praktiseren. En waar er toch een risico aan verbonden is, dan ligt het aan moslimse activisten die het niet kunnen accepteren dat een moslima als Seyran Ates met hen concurreert. Zij moest haar
liberale moskee in Berlijn sluiten en kan slechts nog onder begeleiding van persoonlijke bewakers haar woning verlaten.”
“Gelet op zulke tekortkomingen is de inzet van een muezzin geen bewijs voor “geleefde godsdienstvrijheid in het kader van de rechtsstaat”. Het is slechts een
kort tussenspel in de geschiedenis van de “Onderwerping”, zoals Michel Houellebecq ze in zijn in 2015 verschenen boek beschreven heeft - vandaag meer dan ooit.”
Zie/lees Henryk M. Broder, “Der Muezzin ruft - ein Zwischenspiel auf dem Weg in die Unterwerfung”, Welt/03.03.2026.
• • •
Missing some Tweet in this thread? You can try to
force a refresh
Wat zijn de grootste misverstanden over de Afrikaanse slavernij, vroeg historicus/NZZ-redacteur Daniel Rickenbacher aan de geboren Zuid-Afrikaan Martin Plaut, voormalig Afrika-redacteur BBC en auteur van vorig jaar verschenen boek “Unbroken Chains. A 5000-Year History of African
Enslavement” (Hurst Publishers)
Antwoord Martin Plaut:
“Drie grote misverstanden schieten me daarbij te binnen: Velen denken allereerst alleen aan de Atlantische slavernij en negeren de slavernij binnen Afrika, zo ook die over de Indische Oceaan. Ten tweede stellen velen
kolonialisme en slavernij aan elkaar gelijk. Er lopen lijnen, maar het is niet hetzelfde. In Groot-Brittannië werd de slavernij in het Empire in 1833 afgeschaft en in de volgende decennia was er relatief weinig kolonialisme in Afrika. In 1870 was slechts ongeveer tien procent van
Als Nederlandse lezer vielen mij deze passages op pagina 42 bijzonder op:
“The Hu Yang Case
Case details:
Hu Yang, a student studying in the Netherlands, holds a law degree from Wuhan University and a master’s degree in political philosophy and literature from the Institute for
Philosophy at Leiden University in the Netherlands. On July 26, 2025, he returned to China to visit family. According to his mother, he has fallen into a “thought crime” prosecution because of statements he made overseas. His right to meet with legal counsel has been denied.
Case analysis:
The Chinese Communist Party has extended its “hostage-style governance” beyond national borders, reaching into every Chinese person’s mobile phone screen, social media accounts, return airline tickets, and the fear embedded in their minds.”
Maarten Boudry (wetenschapsfilosoof Universiteit Gent) verzamelde anonieme getuigenissen academici met “afwijkende opvattingen” over Israël/Gaza. In EW doet hij verslag onder de titel “Zwijg, zionist! Hoe universiteiten dissidenten monddood maken”.
Enkele citaten:
-hoofddocent Nederlandse universiteit: “Ik ben bang om mijn gedachten vrijuit te delen met mijn collega’s en voel me beperkt in mijn vrijheid hierover openlijk te spreken.”
-professor filosofie: academisch debat over de oorlog in Gaza is “onmogelijk” gemaakt; “Kritische stemmen
tracht men de mond te snoeren met uitsluiting, ontslag en soms zelfs geweld. In dergelijke omstandigheden voel ik me niet geroepen om mijn kritische bedenkingen openlijk te uiten.”
-Nederlandse hoogleraar die zich wél geregeld openlijk uitspreekt over Israël, tekent daarbij aan
“De video die onder Iraniërs momenteel miljoenenvoudig wordt gedeeld, duurt 12 minuten. Zolang sleept zich een vader met verborgen camera voorbij aan honderden lijkenzakken, die zich in de geïmproviseerde lijkenhal Kahrizak in het zuiden van Teheran opstapelen”, schrijft Teseo
La Marca in bijdrage NZZ (Nach dem Blutbad, vor dem Krieg? Manche Iraner hoffen in Ihrer Verzweiflung auf einen Angriff der USA, 29-01-2026).
“Verminkte lichamen en kapotgeschoten gezichten zijn in de half open lijkenzakken te zien.”
“Kijk, dat zijn de misdaden van de Islamitische Republiek! Dat heeft Khamenei ons aangedaan”, roept de vader. In een zak moet zijn zoon liggen, Sepehr Ebrahim, 19 jaar oud, doodgeschoten door de krachten van het regime omdat hij aan demonstraties deelgenomen heeft.
“Een hele natie wacht verlangend op hun terugkeer”, schrijven Dennis Frasch en Gisela Dachs in een indringende bijdrage. “Echter, niemand weet in welke conditie ze naar huis terugkeren zullen.” Degenen die eerder vrijkwamen uit de gijzeling in Gaza zeggen “wie niet zelf door deze
hel is doorgegaan, kan zich nauwelijks voorstellen wat de gegijzelden doormaakten”. Als getuigen citeert de NZZ Chen Golfstein-Almog (51 dagen gevangenschap), Eli Sharabi (491 dagen in gijzeling, woog bij vrijkoming 40 kg), Or Levy (ook 491 dagen gevangenschap) en Tal Shoham
(505 dagen in gijzeling, kwam als laatste tot nu toe vrij).
Shoham probeerde de tunnel waarin hij met drie andere gijzelaars werd opgesloten precies te meten: 1 meter breed, 1,80 meter hoog, 12 meter lang. Op eind een gat in de grond, het toilet. Daarnaast sliepen de gevangenen.
“Hoe kunnen ze zo blind zijn?” Mensenmenigtes, jong en oud, gaan de straat op in het geloof voor gerechtigheid te staan als bondgenoten van islamisten (Hamas) die “onze vrijheden, onze moraal en waarden volledig afwijzen en slechts door één zaak verteerd worden: haat tegen Joden”
schrijft de Nederlandse auteur Jessica Durlacher in een opiniebijdrage in Duitse krant Die Welt.
“Activisten verklaren ‘zionisten’ voor vogelvrij en weigeren in te zien dat gijzelaars in naam van een onbarmhartige religie worden gefilterd, van een ideologie, die op onze vrijheden
en de morele fundamenten van onze samenleving spuugt. Het verstand is weg, de haat regeert. Joodse studenten worden uitgesloten, Israëlische cineasten. schrijvers, wetenschappers evenzo - op grond van wat ze zijn, niet op grond van wat ze denken.”