Thread by @ChrisIsErbij

Bij het Tilburgs mediacafé. Eva Rovers komt ook. #draad #erbij #live

Het is in paradox! Dat is een jazz-podium. Jaja.

Iemand van Onderzoekscollectief Spit geeft mij nu koffie. En er is een saxofonist.

Hier hangen mensen die in Paradox hebben opgetreden.

Het Tilburgs Mediacafé is een initiatief van het Tilburgs Mediafonds, waar men subsidie geeft voor lokale journalistieke projecten over Tilburg. Eigenlijk willen wij hier allemaal dus subsidie.

Er zijn hier nu al iets van dertig mensen. Er zijn meer van dit soort lokale mediafondsen in het land, vaak opgericht door gemeenten die vinden dat de journalistiek lokaal niet veel meer voorstelt. Ook Leiden en Amstelveen hebben er eentje.

De koffie is niet gratis, dat is wel een domper. Straks komt Eva Rovers spreken over burgerjournalistiek. Zij komt ons prikkelen, schijnt. Rovers schreef eerder over burgerberaden. evarovers.nl

Waarom dit een interessante plek is voor een mediafonds is dat Tilburg natuurlijk een journalistenschool heeft (Fontys). Maar om nou te zeggen dat het hier vol studenten zit: nee.

Echt ouder publiek hier, is mijn stellige indruk. De saxofoon-mevrouw staat op hoge hakken. Ze blaast nog een beetje door. We beginnen zo.

We zijn hier dus in Brabant. Altijd bijzonder vreemd sfeertje hier.

Dit is de voorzitter van het Tilburgs Mediafonds.

Het gaat met Eva Rovers vandaag over het burgerberaad en hoe de journalistiek zich daartoe zou moeten verhouden. Er zijn helaas geen politici want er worden vandaag her en der raadsleden geïnstalleerd.

Het fonds heeft afgelopen jaar 15 van de 28 aanvragen ingewilligd en dat kost 64.000 euro. Nu is de subsidie op, maar men gaat uit van een vervolg. Er is al geld voor 2027.

De moderator is Ruben, de penningmeester. Er komen straks allemaal mensen langs die een succesvolle aanvraag hebben gedaan. Rovers komt in het tweede deel. Dit duurt tot 22.15 uur.

Let op: deze avond gaat dus in feite over de redding van de Tilburgse journalistiek. Twee journalisten op het podium hebben een docu gemaakt over femicide in Brabant/Tilburg. We zien een trailer.

We luisteren nu naar een gesprek over femicide. De journalisten hebben een case van een vermoorde vrouw helemaal uitgediept. Er gaat veel mis bij de instanties.

Het gaat ook over een tweede case. Er zijn moties aangenomen, horen we. Ze gaan over cijfers in kaart brengen. Een journalist vraagt zich af 'of daar wat mee gebeurt'.

Het gaat nu over bewustwording over dit onderwerp, dat is belangrijk. De film wordt op allerlei plekken vertoond.

Nu een vrouw die een autobiografisch boek heeft geschreven. De titel: de importbruid. Er waren jaren geleden veel naaiateliers in Tilburg. Deze vrouw werkte daar. Ze gaat met subsidie vooronderzoek doen naar die naaiateliers.

Nu zien we een man die een fotoserie maakt over de Molukken. Hij was daarheen. We zien nu allerlei foto's.

Dit is een Tilburgse fotograaf en het project gaat over twee zusters uit Tilburg die aan missiewerk deden op de Molukken.

Het gaat nu over een kerk in Tilburg die vroeger een spits had maar nu niet meer. Er was stormschade en toen was er een prijsvraag. Er is een filmpje gemaakt dat er een nieuwe spits op kwam.

Het is een spits geworden met een lichtkunstwerk. In de film zie je mensen zich vergapen aan de nieuwe spits, die er live op wordt gehesen. Op de toren waar de spits niet meer op zit, dus.

Er wordt ook een documentaire gemaakt over een paar flats in Tilburg. De zaal lijkt deze flats te kennen. Het gaat over hoe mensen met elkaar samenleven in die flats, gezien vanaf de balkonnetjes.

De insteek is heel persoonlijk, vertelt de maakster. Ze stond onder de flat en riep dingen naar de mensen op de balkons. Zo werd ze het flatleven ingezogen. De film is nog niet af.

Een bestuurslid van het Tilburgs Mediafonds controleert op dit moment mijn tweets.

We leren nu dat iemand een gebraden kip van een balkon heeft afgegooid. Door microverhalen zie je hoe de mensen samenleven. En hoe dat in Tilburg gaat. Dat is heel belangrijk.

De documentaire over de film wordt deze zomer gefilmd maar wanneer deze klaar is, is nog niet te zeggen. De maker hoopt in maart. Na de pauze Eva Rovers (waar we eigenlijk voor kwamen, maar dit was ook wel interessant).

Ik haal nu bier want er is nu een interviewtje met de saxofoniste. Daarna komt Rovers.

Rovers wil het hebben over 'democratisch fitte media voor een gezonde democratie'. Als inwoners hebben we democratische spieren, maar we verwaarlozen ze vaak. We gebruiken ze niet allemaal altijd even goed.

Rovers wil het hebben over 'de democratische spieren van de media'. Die moeten sterk zijn. Wat is de democratische kracht van de media, vraagt Rovers zich af.

Er beginnen mensen in de zaal nu dingen te zeggen. Open deuren. Macht controleren vindt Rovers heel belangrijk. Pluriformiteit ook. Dat faciliteert het publieke debat. Dat debat is namelijk ook pluriform.

Publiek wordt pluriform onwetend gehouden omdat de pluriformiteit vaak niet in de verslaggeving zit. De verslaggeving is erg bezig met extreemrechts, er is bv. heel veel aandacht voor FvD, terwijl PvdD even groot is maar minder aandacht krijgt.

Rovers denkt dat een groot deel van de samenleving 'er heel anders instaat' dan FvD, maar die krijgen minder aandacht. Rovers denkt dat AfD in Duitsland heel veel aandacht krijgt, niet dat de Groenen daar Bondslandverkiezingen wonnen.

Je krijgt extreme, negatieve dingen veel mee, maar consensus, goed nieuws, het normale bijna niet. Dat is niet intentioneel maar zo gaat het wel. Het is commerciële logica die een vertekend beeld geeft.

Rovers denkt dat de polarisatie erg meevalt. In de politiek is die er maar in de samenleving veel minder. We krijgen een te negatief beeld van wat er gebeurt en mensen verliezen zo hun vertrouwen. Er is ook pluriforme onwetendheid over democratische revolutie in de wereld.

We krijgen een wereldkaart met puntjes erop. Dit zijn plekken waar burgers in gesprek gaan en daarmee ingewikkelde problemen oplossen. Dat is een stille revolutie. Dit is aan het versnellen, denkt Rovers.

Rovers geeft nu een voorbeeld. In 2013 werd in Ierland de Grondwet herzien en gingen burgers daarover in gesprek. Een belangrijke vraag was of het homohuwelijk moest kunnen. Dat splijtte het land.

Politici durfden zich er niet aan te branden, maar de 99 burgers die erover spraken wel. Zij hebben voorgesteld het te legaliseren. Dat gebeurde ook. Rovers vertelt nu de kern van een burgerberaad: loting, dialoog en opvolging.

Rovers vertelt dat er zestig burgerberaden in Nederland zijn geweest. Er was er ook een in Tilburg. De meeste mensen in de zaal hebben er nog nooit van gehoord.

Rovers denkt dat media moeten controleren dat er iets met de uitkomsten van het burgerberaad gebeurt. Na het beraad is de eerste helft klaar. De tweede helft is de opvolging. Dan is kritische journalistiek nodig.

Rovers begint over de hyperfocus op de verkiezingen. Hoe representatief zijn die, vraagt Rovers zich af. De opkomst is heel laag. Ze wil niet zeggen dat de representatieve democratie afgeschaft moet worden, maar er is meer: een gesprek aangaan.

Dat gesprek verdient een platform en kritische journalistiek. Rovers vindt dat de Tilburgse media meer aandacht aan het burgerberaad moeten besteden. Dat komt door de medialogica: kort, conflict en bekenden, daar gaat het om.

Een burgerberaad doet iets anders: lange processen, consensus en gewone mensen centraal stellen. Dat past slecht bij de logica van de media.

Rovers prijst nu het Rotterdamse platform Vers Beton, die goed aandacht geeft aan burgerberaden. De journalistiek moet veranderen, ze moeten hun democratische spieren gaan trainen. Anders staat de democratie op instorten. Applaus.

Nu vertelt Eva Liukku, hoofdredacteur van Vers Beton, over hun verslaggeving over het burgerberaad. In andere media stond er heel weinig over. Liukku weet niet wat het bereik van deze stukken was.

Man in publiek denkt dat de marges in de lokale media flinterdun zijn, dat het allemaal gaat om commercie. Je moet wel echt prioriteiten stellen als je dit gaat doen. Rovers denkt dat journalisten klagen dat de baas andere prioriteiten heeft (commerciele).

Zo zijn we terug bij de kernvraag wie de journalistiek betaalt.

Dat is een mooi bruggetje naar mijn doneeroproep. Als u deze verslaggeving waardeert, doe dan een donatie, dan blijft dit kanaal in de lucht. chrisaalberts.nl/twitter/

Volg mijn werk via de volgende socials. Ik ben blij dat ik geen subsidie nodig heb. Een fijne avond. #eind
linktr.ee/chrisaalberts

@threadreaderapp unroll