Hayattan en az 24 saat izin alıp sadece I'm Thinking of Ending Things hk düşünmek isterdim. Birinin başını şişirdim bile bu sabah. Sanırım çoğu kişiye hitap etmeyecek, çok acayip bir film, o nedenle tavsiye edemiyorum ama o kadar çok beğendim, o kadar çok etkilendim ki...
Yine dönmüş Kaufman, biz kimiz, benlik nedir sorusunu soruyor. Her filminde aynı soruya dönüyor. Hatıralarımız benliğimizin inşasında nerede, hırslarımız neresinde? Bu sefer bizim dışımızdaki her şey neresinde diye soruyor. Ailemiz, sanat, edebiyat, popüler ve siyasi kültür.
Zaman çok önemli bir ögesi. Zamandan bağımsızmış gibi görünüp, bu kadar zamanın ruhuna angaje bir eser olması da bir başka -tesadüfi olmayan- yönü. Zamanla kimliğin, benliğin ilişkisini didik didik ediyor. O açıdan da tuhaf biçimde siyasi bence-Kaufman bunu reddedebilir tabii.
Film hemen kendini bırakmıyor seyirciye. Uğraştırıyor, zorluyor. Hiçbir diyalog ya da görsel -ne kadar absürd olsa da- tesadüfi değil. İnsanı yoruyor. Bitince çekip gitmiyor. Zor bir film ama bir yandan da bir saniye sıkmadı beni. Sıkılmazsanız bir şans verin.
Ama bu ne abuk film diyecekleri de anlarım. Dediğim gibi, sadece sıkılmayanlara tavsiye ediyorum çünkü film ancak izlenip üzerine düşünüldükten sonra tam olarak anlam kazanmaya başlıyor. Sabır gerektiriyor.
Share this Scrolly Tale with your friends.
A Scrolly Tale is a new way to read Twitter threads with a more visually immersive experience.
Discover more beautiful Scrolly Tales like this.