چیزی که در #گاندو توجهم را جلب کرده، سکولاریزه بودن این سریال است که به نظرم عمدی و کاملا آگاهانه است. از برادر و سید و حاجی خبری نیست. همقطاران یکدیگر را به اسم کوچک صدا می زنند و مافوق را آقا خطاب می کنند. (۱/۴)
در حالی که در عالم واقع، قاعدتا کسی که جایگاه داریوش فرهنگ را در این سریال دارد، حاج آقا خطاب می شود.
از تعارفات و تکیه کلامهای رایج میان حزب اللهیها و مسئولان خبری نیست. من یک مورد هم «موید باشید» و «تقبل الله» و «به حول و قوه الهی» و «التماس دعا» و این چیزها نشنیدم. (۲/۴)
از تعارفات و تکیه کلامهای رایج میان حزب اللهیها و مسئولان خبری نیست. من یک مورد هم «موید باشید» و «تقبل الله» و «به حول و قوه الهی» و «التماس دعا» و این چیزها نشنیدم. (۲/۴)
تفاوت گفتار شخصیتهای مثبت با شخصیتهای منفی تنها در پاکیزه تر بودن است نه در قاموس کلمات و عبارات.
بجز تأکید گل درشت بر رعایت محرم و نامحرم بودن که عمدی و حساب شده بودنش واضح است، چندان نشانی از جانماز آب کشیدن در فیلم دیده نمی شود. (۳/۴)
بجز تأکید گل درشت بر رعایت محرم و نامحرم بودن که عمدی و حساب شده بودنش واضح است، چندان نشانی از جانماز آب کشیدن در فیلم دیده نمی شود. (۳/۴)
تنها یک صحنه نماز در کل سریال دیدم و برخلاف فیلمها و سریالهای این چنینی، نه کسی آستینش را برای وضو بالا زده و جورابهایش از جیب کتش آویزان است، نه کسی نگران قضا شدن نماز است، نه در ماشینشان نوحه گوش می کنند، نه به مراسم شب احیا می روند و نه خانمها ختم انعام می گیرند. (۴/۴)
• • •
Missing some Tweet in this thread? You can try to
force a refresh
