Thread by @tired_phantom

سوم خرداد و سالروز فتح خرمشهر را به تمامی سربازان ایران و همه کسانی که دلشان برای ایران میتپد تبریک عرض میکنم به این امید که همانطور که خرمشهر را از دهان گرگهای زمانه بیرون کشیدیم بتوانیم مملکتمان را نیز نجات دهیم
و اما بعد
در طی این سالها که جسته گریخته تاریخ جنگ 8 ساله را

مدافعین و سینه چاکان نظام مقدس تحریف میکنند همواره با استدلالهایی در جهت توجیه ادامه جنگ روبه رو میشدیم که بخشی از آنها توهین به شعور مخاطب است که من به آن ورود نمیکنم اما بخشی دیگر ناشی از تحریف و تلاش برای توجیه اشتباهات مرگبار است که من از همین جا تلاش میکنم حداقل به چند مورد

پاسخ بدهم
در همین حین درنظر بگیرید که موضوع اتمام جنگ پس از فتح خرمشهر چندسالی است که برای مردم ایران به نقطه سوال تبدیل شده است و در زمان جنگ به اتفاق آرا، حضرات مملکتی معتقد بودند که جنگ باید حداقل تا تصرف بصره (بحث تصرف بصره بسیار جالب است چراکه حتی بنی صدر هم در طی عملیات

فاجعه بار نصر، ارتش را موظف کرده بود پس از شکست حصر آبادان و خرمشهر به طرف بصره برود!) و حداکثر تا سقوط کامل رژِیم بعث عراق ادامه پیدا کند و مدافعین نظریه ادامه جنگ هماره به سه استدلال روی می آورند که اول آن است که پس از فتح خرمشهر نیز بخشهایی از خاک ایران در اشغال عراق بود

حال سوال من این است که با فرض صحیح بودن این ادعا(که هست البته) چرا تلاشهای رزمی صرف بازپس گیری این مناطق نشد و همه توجهات صرف نفوذ به عمق خاک عراق شد؟
استدلال دیگر این است که زمین خرمشهر و دشت شلمچه سرزمینی باز و صاف بود که امکان دفاع از آن در برابر تاختهای زرهی عراق وجود نداشت!

با جستجوی یک نقشه توپوگرافیک ساده در اینترنت خواهید دید که از جلگه خوزستان تا خود شهر بغداد تقریبا با یک دشت باز بدون عوارض طبیعی چشمگیر طرف هستیم که با توجه به ادعای حضرات باید تا شهر بغداد پیشروی میکردیم تا یک زمین قابل دفاع پیدا کنیم! و جالب اینجاست که برای توجیه این ادعا نیز

از اعتبار نظامی اشخاصی چون ظهیرنژاد استفاده میکنند و ایده ها و حرفهای او را یکسره تحریف میکنند تا به مقاصد خودشان که همان توجیه راهبرد غلط ادامه جنگ در خاک عراق است برسند در حالیکه ظهیرنژاد معتقد بود باید زمینی قابل دفاع داشته باشیم نه اینکه تا بغداد و بصره پیشروی کنیم

در اصول نظامی عوارض زمین به دو دسته مصنوعی و طبیعی تقسیم میشوند
درست است که دشت خوزستان و بخش عمده خاک عراق از نظر ارتفاع همگی تقریبا در یک سطح هستند ولی آیا امکان هزینه برای مسلح و قابل دفاع کردن زمین وجود نداشت؟
آیا هزینه عملیاتهای فاجعه باری چون کربلای4و5 از هزینه تسلیح زمین

بیشتر بود؟ چطور است که در کربلای4و5 ما با زمین مسلحی که عراق ایجاد کرده بود باید وارد جنگ میشدیم اما امکان ایجاد سازه های دفاعی وجود نداشت؟
استدلال سوم هم که از عجایب است این است که چون اکثر نیروی رزمی ایران را داوطلب ها تشکیل میداند امکان نگه داشتن نیرو به صورت راکد و در

حالت دفاعی برای طولانی مدت وجود نداشت و نیروها در صورت رکود در جبهه به فرماندهان خود معترض میشدند و روحیه ها پایین می آید!(جالب است که برای به کشتن دادن این نیروهای داوطلب کلا اعتراض خاصی در بین حضرات فرماندهان سپاه طرح نمیشد!)
سوال بنده این است که چطور است که امام عزیزتان

میتوانست صبح و شام مرگ بر دول خارجی بفرستد اما نمیتوانست از همین نیروهای داوطلب (که به قول شما بسیار حرفش را قبول داشتند) بخواهد و یا حتی به عنوان فرمانده کل قوا بخواهد که اعتراضی به حالت دفاعی شکل گرفته در مرز نکنند؟
بنده به نظر شخصی خودم معتقدم این عزیزان به جهت روحیه

انقلابی گری و سرمست از باده فتح خرمشهر چنان در محاسبات نظامی و سیاسی دچار خطا شدند که در رمضان اولین سیلی خود را پس از فتح خرمشهر دریافت کردند و بازهم به تکرار اشتباهات تاکتیکی خود ادامه دادند!

در آخر این نکته را هم فراموش کردم که بگویم که در سوم خرداد لشکر ارزشی ها مثل هرسال خواهند گفت که ما دست خالی بودیم و اسلحه نداشتیم
راست میگویند عراق را با سنگ قلاب و قمه از خرمشهر بیرون کردیم:))

و این نکته که دوست عزیزمان طرح کردند را نیز در نظر بگیرید

https://twitter.com/AdnanMatouri/status/1264143821434171397?s=20