"Μην ακούτε τα ψέμματα των αφεντικών, oι φτωχοί δεν έχουν άλλη ευκαιρία, εκτός αν οργανωθούν.Εσύ σε ποια πλευρά ανήκεις; "Σαν σήμερα, 3 Αυγούστου 1986, πεθαίνει η αγωνίστρια της εργατικής τάξης Φλόρενς Ρις που έγραψε το εμβληματικό "Which side are you on?", ένα από τα πιο γνωστά
παγκοσμίως εργατικά τραγούδια. H Ρις γεννήθηκε το 1900 στο Τενεσσί των ΗΠΑ, κόρη οικογένειας εργατών ανθρακωρύχων. Σε ηλικία 12 ετών, κατά τη διάρκεια ενός απεργιακού αγώνα στον οποίο συμμετείχε ο πατέρας της, έγραψε αρχικά το"Which side are you on?" και το κράτησε στα χειρόγραφά
της, καθώς συνήθιζε να γράφει στίχους από την παιδική ακόμα ηλικία. H Φλόρενς δεν σταμάτησε να συμμετέχει στους εργατικούς αγώνες, τους αγώνες της τάξης της. Παντρεύτηκε τον πρωτοπόρο συνδικαλιστή Σαμ Ρις. επικεφαλής της Ένωσης Ανθρακωρύχων (UMW). Την δεκαετία του 1930 ξέσπασε ο
λεγόμενος "πόλεμος της κομητείας του Χάρλαν" που κράτησε σχεδόν δέκα χρόνια. Οι απεργιακοί αγώνες των ανθρακωρύχων για αναγνώριση των σωματείων τους, ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και αυξήσεις, αντιμετωπίζονταν από την αστυνομία-όργανο της εργοδοσίας-με βία και καταστολή,
εκβιασμούς και απόπειρες εκφοβισμού στους πρωτοπόρους εργάτες και στις οικογένειές τους. Ο Σαμ Ρις ήταν απο τους πρωτοπόρους εργάτες και οργανωτές της απεργίας. Το 1931 προσπαθώντας ο σερίφης και οι άντρες του να εκφοβίσουν τον Ρις,εισέβαλαν στο σπίτι του. Δεν βρήκαν τον ίδιο
αλλά τη γυναίκα με τα παιδιά. Τους τρομοκράτησαν για να εξαναγκάσουν τον Ρις να σταματήσει τον αγώνα. Η σύζυγός του Φλόρενς όμως, όχι μόνο δε φοβήθηκε αλλά εμπνεύστηκε τους στίχους του "Which side are you on", τους οποίους και έγραψε σε ένα ημερολόγιο τοίχου στην κουζίνα .Πάνω
στη μελωδία του ύμνου των βαπτιστών,"Lay the Lily Low"οι στίχοι της Φλόρενς βρήκαν το ιδανικό αντάμωμα. Τη δεκαετία του '70 η Ρις επίσης στήριξε τις μεγάλες απεργίες των ανθρακωρύχων στο Χάρλαν. Η αυθεντική εκτέλεση με τη φωνή της συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ Coal Mining Women
που αποτελεί μοναδικό ντοκουμέντο.Μέχρι το τέλος της ζωής συνέχισε να αγωνίζεται και να δημιουργεί τέχνη για την τάξη της, την εργατική τάξη:"Τα τραγούδια μου απευθύνονται πάντα στον αδύναμο –στον εργάτη.Είμαι μία από αυτούς και νιώθω ότι πρέπει να είμαι
μαζί τους. Ουδετερότητα δεν μπορεί να υπάρξει. Πρέπει να είσαι είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά. Μερικοί λένε: Δεν παίρνω το μέρος κανενός – είμαι ουδέτερος. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Μέσα σου είσαι είτε με τους μεν είτε με τους δε.Στην κομητεία Χάρλαν δεν υπήρχε κανένας
ουδέτερος. Αν δεν ήσουν τραμπούκος, ήσουν οπωσδήποτε με το σωματείο". Πέθανε 3/8/1986 στο Τενεσί. Το "Which side are you on?" θα συνεχίζει να ακούγεται σε όλο τον κόσμο, όσο υπάρχει ταξική εκμετάλλευση των εργαζομένων δηλαδή όσο υπάρχουν εργοδότες.
• • •
Missing some Tweet in this thread? You can try to
force a refresh
"Ελεύθερο είναι το Τσοτύλι, Νεάπολη και Γρεβενά τα πήραν οι αντάρτες πάλι με την γενναία τους καρδιά": Σαν σήμερα, 7 Μαρτίου 1943, τελειώνει, με μεγάλη νίκη του ΕΛΑΣ, η μάχη του Φαρδύκαμπου – Μπουγαζίου. Ήταν μια μεγάλη νίκη γιατί κερδήθηκε με ελάχιστες απώλειες, (3 νεκρούς και
και 15 τραυματίες) με τους Ιταλούς φασίστες να έχουν 40 νεκρούς και τραυματίες, 603 αιχμάλωτους μεταξύ των οποίων 18 αξιωματικοί με το διοικητή του τάγματος Περόνε Πασκονέλι με το βαθμό του ταγματάρχη, με λάφυρα όλον τον οπλισμό του τάγματος. Τον Ιανουάριο του 1943 δυνάμεις του
ΕΛΑΣ είχαν εισβάλει στο σταθμό χωροφυλακής της Σιάτιστας καταλύοντας την κατοχική εξουσία στην πόλη. 4 Μαρτίου 1943, δυνάμεις του ΕΛΑΣ αποτελούμενες από 200-250 αντάρτες συνέτριψαν μια ιταλική φάλαγγα 180 ανδρών σε ενέδρα, από τους οποίους 15 σκοτώθηκαν και οι υπόλοιποι
"Εμπαινες στην αριστερά γιατί ήταν η αντίσταση...κρατήσαμε το όραμα όσο ήμασταν νέοι κι αυτό μας βοήθησε να περάσουμε και δυσκολίες και όλα..όχι δεν είπα ποτέ ότι ήταν μάταια όσα έγιναν":Σαν σήμερα, 27 Φεβρουαρίου 2020, πεθαίνει η σπουδαία συγγραφέας Άλκη Ζέη. Τα έργα της
αποτέλεσαν τομή στην παιδική - εφηβική λογοτεχνία για το πρωτοπόρο ιδεολογικό, πολιτικό περιεχόμενό τους. Έργα που βοηθούν τους νέους ανθρώπους να αναγνωρίσουν την αξία των κοινωνικών αγώνων, να συμμεριστούν τα μεγάλα κοινωνικά ιδανικά, να αγαπήσουν εκείνους που τα υπερασπίζονται
, θυσιάζοντας ακόμη και τη ζωή τους, σε αντίθεση με τον ατομικισμό, τη ματαιοδοξία, την ιδιοτέλεια που καλλιεργεί το κυρίαρχο σύστημα από τα παιδικά κιόλας χρόνια. Το σπουδαίο έργο της Αλκης Ζέη οφείλει πολλά στα συνταρακτικά βιώματά της από τη συμμετοχή της στον αντιστασιακό
Σαν σήμερα, 22 Φεβρουαρίου 1974,τρεις μήνες μετά την εισβολή της χούντας στο Πολυτεχνείο,σε οικόπεδο της οδού Βαλτετσίου, περαστικοί ανακαλύπτουν το πτώμα ενός άνδρα.Είναι ο 24χρονος Γιάννης Καΐλής,ο φοιτητής που έγραψε στην πύλη του Πολυτεχνείου τα "Έξω αι ΗΠΑ" και "Έξω το ΝΑΤΟ"
,συνθήματα που έμειναν άσβηστα στην Ιστορία.Ο Γιάννης Καΐλής γεννήθηκε στο μαρτυρικό Δίστομο το 1950. Ήταν ενα φτωχό παιδί με άλλα τρία αδέλφια, που σε ηλικία τριών χρονών ορφάνεψε από πατέρα κι εργαζόταν σε οικοδομές για να μπορέσει να τελειώσει το γυμνάσιο. Τελείωσε τις
γυμνασιακές του σπουδές στο Δίστομο το 1969, συνέχεια εργαζόμενος. Στην Αθήνα παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στον Β. Βλαχόπουλο (1969-1970). Έκανε την στρατιωτική του θητεία το 1970-1971. Το 1971, χάρη στο εξαιρετικό ταλέντο του, κατάφερε να εισαχθεί στη Σχολή Καλών Τεχνών του
"H "Αγία" της δεξιάς": Σαν σήμερα, 20 Φεβρουαρίου 2020 πεθαίνει η Αθανασία Κρικέτου-Σάμαρη,η δήθεν "Αγία Αθανασία του Αιγάλεω".Γεννήθηκε το 1928 στην Παλιά Μανωλάδα.Μικρή δεν ήταν παρά μια αγράμματη βοσκοπούλα.Το 1945, σε ηλικία 17 ετών, ισχυρίστηκε ότι είδε σε όραμα την Παναγία.
Τα νέα διαδόθηκαν και η κοπέλα κάποια στιγμή υποστήριξε ότι η Παναγία άρχισε να της στέλνει μηνύματα τα οποία αποτυπώνονταν στο στήθος της. Ωστόσο δεν την πίστεψαν όλοι. Ιδιαίτερα δύσπιστοι στάθηκαν δικοί της άνθρωποι, καθώς γνώριζαν ότι στην οικογένειά υπήρχε μια κληρονομική
πάθηση, η δερμογραφία ή δερμογραφισμός. Σε μια τέτοια περίπτωση, οι δερματολόγοι εξηγούν ότι κάποιος θα μπορούσε με ένα αντικείμενο γράψει πάνω στο δέρμα του ασθενούς και το "μήνυμα" να παραμείνει πάνω στο δέρμα για αρκετή ώρα.Όμως γρήγορα όλα αυτά πέρασαν στο περιθώριο. Οι φήμες
"Μίαν ἐπίφασιν ἁπλῶς καὶ μόνον ψευδωνύμου δημοκρατικῆς, δῆθεν, διαδικασίας": Σαν σήμερα, 3 Ιανουαρίου 1973, ο ποιητής Ο.Ελύτης, οι συγγραφείς Πρεβελάκης και Παναγιωτόπουλος, ο ζωγράφος/χαράκτης Γ. Βαρλάμος και ο γλύπτης Κ.Λουκόπουλος αρνούνται τα βραβεία της χούντας.
Η διεφθαρμένη χούντα του Παπαδόπουλου δημιούργησε τα βραβεία και απευθύνθηκε σε ανθρώπους των τεχνών σε μια προφανή προσπάθεια να τους εξαγοράσει και να δημιουργήσει κλίμα νομιμοποίησης.
-Ο Οδυσσέας Ελύτης είχε αποδοκιμάσει απο την αρχή την χούντα των Συνταγματαρχών,
επιλέγοντας την "εσωτερική εξορία" και τη σιωπή ενώ αρνήθηκε επανειλημμένα να αποδεχθεί τιμές ή χρηματοδοτήσεις από το καθεστώς. Αρνήθηκε το "Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας" που του πρόσφεραν οι χουντικοί και συνέχισε την αποχή απο δημοσιεύσεις, σε ένδειξη διαμαρτυρίας.
"Το ελληνικό Εθνος το υπό τη φρικώδη οθωμανικήν δυναστείαν,..κηρύττει σήμερον...την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν". Σαν σήμερα 1 Ιανουαρίου 1822, Η Α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου ψηφίζει το πρώτο Σύνταγμα της επαναστατημένης Ελλάδας. Πρώτος, σήκωσε τη σημαία της
Επανάστασης ο Φιλικός Π. Καρατζάς στην Πάτρα στις 21 Μαρτίου 1821. Οι πρόκριτοι της Αχαΐας (Ζαΐμης, Λόντος κ.ά.) μαζί με τον Π. Π. Γερμανό εισήλθαν στην πόλη 3 ημέρες αργότερα και συγκροτώντας το Αχαϊκόν Διευθυντήριον επιχείρησαν να συγκεντρώσουν στα χέρια τους όλες τις εξουσίες.
Εως τις 31 Μαρτίου 1821 οι Οθωμανοί είχαν περιοριστεί στην Τριπολιτσά και λίγα φρούρια. Στις 24 Μαρτίου ξεκίνησε και η Επανάσταση στη Ρούμελη. Στις περιοχές όπου δε στερεώθηκε η Επανάσταση, καταλυτικό ρόλο έπαιξε η άρνηση υποστήριξης ή καταστολή των Οθωμανικών αρχών) και