1)Ο Μαυρογορδάτος σχολιάζει και κάποιες παραμέτρους που λίγοι προσέχουν. Πρώτον, πόσο μας στοίχισε αυτή η εμμονή του Βενιζέλου σε επίπεδο άλλων εδαφών, ήτοι Ανατολικής Θράκης (με ή χωρίς την Πόλη), Βορείου Ηπείρου, Δωδεκανήσων και Κύπρου.
2)Ως προς το πρώτο είναι φανερό, οι ίδιοι οι Βρετανοί πρότειναν στην Ελλάδα την πλήρη προσάρτηση της Ανατολικής Θράκης, με την Πόλη, στην Ελλάδα υπό τον όρο της απόσυρσης των διεκδικήσεων στην Μικρά Ασία.
3)Ορισμένοι Νεότουρκοι και σε μεγάλο βαθμό η τουρκική ελίτ αποδέχονταν ως κάποιον βαθμό την παραχώρηση της Ανατολικής Θράκης στην Ελλάδα, δίχως βέβαια την Πόλη, κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία ο Κεμάλ πρότεινε συνθήκη ειρήνης στην οποία η Ελλάδα θα διατηρούσε την Θράκη,
4)αλλά θα εγκατέλειπε την Μικρά Ασία.
Η Ανατολική Θράκη θα προσέφερε στην Ελλάδα ένα εξαιρετικό φυσικό σύνορο, τα στενά του Βοσπόρου, τον Μαρμαρά και τα Δαρδανέλια, καλύτερο κι από του Έβρου. Και με την Πόλη εκτός το χερσαίο σύνορο θα ήταν πολύ μικρό,
5)τα σύνορα στην Τσατάλκα θα έθεταν την Κωνσταντινούπολη εντός του βεληνεκούς των ελληνικών πυροβόλων με ότι συνεπάγεται αυτό. Η Τουρκία θα εγκατέλειπε οριστικά την Ευρώπη έπειτα από αιώνες παρουσίας της εκεί,
6)ο ελληνισμός της Μικράς Ασίας θα επανεξελλήνιζε τις περιοχές της Μακεδονίας και της Θράκης που κυριαρχούσαν σλάβικοι/σλαβόφωνοι, βουλγάρικοι και μουσουλμανικοί πληθυσμοί που πολύ πιθανό να ανταλλάσσονταν.
7)Η άρνηση του Βενιζέλου να δεχτεί την Πόλη έναντι της Μικρασίας βρίσκεται στην σκέψη του ότι σταδιακά η υπό διεθνή έλεγχο περιοχή των Στενών θα ενσωματώνονταν μελλοντικά στο ελληνικό κράτος που θα την περιέβαλλε από νότο και δύση.
8)Ήταν επίσης πολύ πιθανό να δοθεί και η Κύπρος στην Ελλάδα, την οποία είχε υποσχεθεί το Ηνωμένο Βασίλειο στον Βενιζέλο και το 1915, σε περίπτωση που η Ελλάδα τερμάτιζε κάθε της διεκδίκηση στην ασιατική ήπειρο.
9)Η ελληνική κατοχή της Μικράς Ασίας εξόργισε ακομη και τα πιο μετριοπαθή στοιχεία της οθωμανικής ελίτ, εντάσσοντας το μεγάλο της μέρος στην σκληρή εθνικιστική γραμμή των Νεότουρκων.
@UnrollHelper
• • •
Missing some Tweet in this thread? You can try to
force a refresh
1)ΒΥΖΆΝΤΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ.
Ο Μπαλιάν Β΄ (Balian d'Ibelin, 1143 - 1193) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν ο νεότερος γιος του Μπαριζάν/Μπαλιάν Α΄ και αδελφός του Ούγου και του Βαλδουίνου.
2)Ο πατέρας του, ο οποίος ήταν ιππότης στο νομό της Γιάφα, είχε ανταμειφθεί με την κυριότητα του Ιμπελέν (Yibna), μετά την εξέγερση του Ούγου Β΄ του Λε Πουιζέ. Ο Μπαριζάν νυμφεύτηκε την Ελβίς της Ράμλα, που ήταν κληρονόμος του πλούσιου κυρίου της Ράμλα.
3)Μετά το τέλος του μεγαλύτερου αδελφού του Ούγου, το κάστρο του Ιμπελέν πέρασε στα χέρια του επόμενου αδελφού, του Βαλδουίνου. Ο Βαλδουίνος όμως προτίμησε να παραμείνει άρχοντας της Ράμλα και έτσι παραχώρησε το κάστρο στον Μπαλιάν.
1)Σαν σήμερα στις 6 Σεπτεμβρίου ξεκινούν τα πογκρομ εις βάρος του Ελληνικού πληθυσμού της Κωνσταντινούπολης, που εκείνη την εποχή έφτανε τις 100.000.
Το απόγευμα εκείνης της ημέρας στην συνοικία του Πέρα 50.000 αγριεμένοι Τούρκοι στράφηκαν εναντίον των Ελληνικών περιουσιών.
2)Η λεηλασία κράτησε 12ωρες και οι αρχές επενέβησαν όταν η κατάσταση άρχιζε να ξεφεύγει. Το δημοκρατικό κόμμα έπαιξε ενεργό ρόλο τάζοντας αμοιβή στους Τούρκους 6 δολαρίων και μεταφέρθηκαν στην περιοχή με 4000 ταξί.
3)Η αφορμή δόθηκε από ένα αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό που εξερράγη στο ντεμεκ σπίτι του Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη. Η Ελληνική αστυνομία συνέλαβε ένα μουσουλμανο φοιτητή από την Κομοτηνη που λεγόταν Οκτάι Έγκιν.
1)Μάχη Υελίου & Λειμμόχειρος (1177)
Οι Βυζαντινοί, μετά την ήττα του Μανουήλ Α’ Κομνηνού στο Μυριοκέφαλον (1176), δεν έδειξαν μεγάλη προθυμία να ικανοποιήσουν όλους τους όρους που είχε θέσει ο Σελτζούκος σουλτάνος του Ρουμ Κιλίτζ Αρσλάν Β’ για την παύση των εχθροπραξιών.
2)Ιδιαίτερα καθυστερούσε η καταστροφή των φρουρίων της μεθορίου με τους Σελτζούκους, πράγμα που εξόργισε τον Αρσλάν. Γι’ αυτό, ο σουλτάνος οργάνωσε μια επιδρομή αντιποίνων και έστειλε μια μεγάλη δύναμη ιππικού, που περιλάμβανε και πολλούς Τουρκομάνους νομάδες ως βοηθητικούς,
3)μέσα στη Βυζαντινή επικράτεια, στην κοιλάδα του ποταμού Μαιάνδρου(1) της δυτικής Μικράς Ασίας. Το όνομα του αρχηγού των επιδρομέων είναι άγνωστο, αλλά γνωρίζουμε ότι έφερε τον ανώτερο τίτλο του Ατάμπεη, τον οποίο ο ιστορικός Ν.Χωνιάτης εκ παραφθοράς αποκαλεί «Αταπάκο».
1)Η σκληρότητα των Γερμανών εχθρών είχε κομματιάσει το σχεδόν εντελώς απανθρακωμένο πτώμα του Βάρου, και το κεφάλι του, αφού κόπηκε, μεταφέρθηκε στον Maroboduus, ο οποίος το έστειλε στον Τιβέριο Καίσαρα, για να ταφεί με τιμή.
2)Όσο οι Γερμανοί εκτόνωναν τη σκληρότητά τους στους Ρωμαίους αιχμαλώτους, ο Caldus Caelius, ένας νεαρός άνδρας άξιος της ευγένειας της οικογένειάς του, έκανε μια εξαιρετική χειρονομία.
3)Αρπάζοντας τις αλυσίδες που τον κρατούσαν δεμένο, τις χτύπησε στο κεφάλι του με τέτοια βία που πέθανε γρήγορα λόγω της ροής από άφθονο αίμα και των εγκεφαλικών κακώσεων.
1)Mπορούσες να διαλέξεις την μονάδα σου στον Ρωμαικο στρατό;
Πριν από τις εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις της ύστερης Δημοκρατίας και του πρώιμου Πριγκιπάτου, ο ρωμαϊκός στρατός ήταν ήδη μια εξαιρετικά οργανωμένη και αποτελεσματική δύναμη.
2)Το σύστημα των λεγεωνάριων, καθοριστικό για την κατάκτηση της Ιταλίας από τη Ρώμη και τις νίκες της στους Πουνικούς Πολέμους, βασίστηκε σε μια καλά δομημένη διαδικασία στρατολόγησης και οργάνωσης. Ο Πολύβιος παρέχει πολύτιμες γνώσεις για αυτό το σύστημα.
3)Σύμφωνα με τον ίδιο, η διαδικασία πρόσληψης βασίστηκε σε αυστηρά κριτήρια, μεταξύ των οποίων η ηλικία και η περιουσία. Οι στρατιώτες έπρεπε να υπηρετήσουν έναν ελάχιστο αριθμό ετών, ιππικό για δέκα και πεζικό για δεκαέξι, πριν φτάσουν στην ηλικία των σαράντα έξι ετών.
«Κάποια στιγμή έσπασε η ζώνη και άφησαν τον κόσμο να βγει προς τα όξω. Μετά από δυο-τρεις ημέρες ήρθε μια διαταγή να κατεβούν στην παραλία για να φύγουνε.
2)Διώξαμε τον πατέρα μας, τη μητέρα μας, την αδελφή μας για την παραλία και μείναμε εκεί τα δύο αδέλφια. Μετά από μια ώρα φύγαμε κι εμείς και πήγαμε προς την παραλία. Φτάνοντας στην Πούντα μας πιάσαν Τούρκοι πολίτες και μας κλείσαν μέσα σε κάτι φυλακές.
3)Κατά τις δέκα η ώρα το βράδυ μας βγάλαν και μας πήγαν στο εστιατόριο.
Η σφαγή συνέχιζε· γδύναν, παίρναν ρούχα, παπούτσια. Αφήναν τον κόσμο, που δεν εσκότωναν, γδυτό. Το πρωί συγκεντρωθήκαμε πέντε χιλιάδες αιχμάλωτοι. Περνούσαμε από τους τουρκομαχαλάδες.