"Το αγόρι που νίκησε τα τανκς": Σαν σήμερα,16 Νοέμβρη 1973, στην διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όργανα της χούντας δολοφονούν το 17χρονο μαθητή Διομήδη Κομνηνό.Ο Κομνηνός, με καταγωγή απο την Κύπρο, προπαρασκευαζόταν για τις εξετάσεις του Πολυτεχνείου και ονειρευόταν να
γίνει μηχανικός η αρχιτέκτονας. Ήθελε να αγωνιστεί για την δημοκρατία. Την νύχτα της 16ης Νοεμβρίου 1973 βρισκόταν στο Πολυτεχνείο,ενώ λιγο πριν είχε συμμετάσχει και στις κινητοποιήσεις στην Νομική. Αργότερα, μεταξύ 21:30 και 21:45,βρέθηκε στη διασταύρωση των οδών Μάρνης και Γ
Σεπτεμβρίου, μαζί με άλλους συμμαθητές του, μεταφέροντας τραυματίες, με κίνδυνο της ζωής του. Δολοφόνοι της χούντας, απο την φρουρά του υπουργ.Δημοσίας Τάξεως, τον σημάδευσαν απο κοντινή απόσταση, 10 μέτρα. Η σφαίρα τον βρήκε στην καρδιά. Ο θάνατός ήταν ακαριαίος. Μεταφέρθηκε απο
διαδηλωτές και τον γιατρό Α. Κοντόπουλο στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του ΕΕΣ και από εκεί, νεκρός,στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών(μετέπειτα Γεν.Κρατικό).Ο δημοσιογράφος της Bελγικής και Ολλανδικής τηλεόρασης Άλμπερτ Κόεραντ, που τράβηξε το φιλμ δευτερολέπτων με την είσοδο του άρματος
μάχης στο Πολυτεχνείο, περιέγραψε μια συγκλονιστική ιστορία ("The boy who braved the tanks"-"Το αγόρι που νίκησε τα τανκς") για την γνωριμία του με τον Πατέρα του Κομνηνού, λίγες εβδομάδες μετά τα γεγονότα, ο οποίος του περιέγραφε τον γιό του σαν να ήταν ακόμα ζωντανός, ότι ήταν
στα γεγονότα, ότι πέρασε με επιτυχία στις εξετάσεις κ.α. Μετά απο τρία χρόνια και αρκετές συζητήσεις, ο Κοέραντ, πήγε στο σπίτι:"Όταν χτύπησα το κουδούνι του σπιτιού του Γιάννη μου άνοιξε μια κυρία και τη ρώτησα αν ήταν η μητέρα του αγοριού."Θέλω να σας συγχαρώ για τον εξαιρετικό
γιο σας. Άκουσα ότι πέρασε από τους πρώτους στις εξετάσεις. Ο σύζυγός σας μου είπε ότι θα γίνει μηχανικός.." "Ο γιος μου, απάντησε με θλίψη στη φωνή,δε θα γίνει ποτέ μηχανικός και δε θα μπει ποτέ στο Πανεπιστήμιο, πέθανε πριν από τρία χρόνια".Μετά,η φωνή της πνίγηκε σε ένα λυγμό,
"Σκοτώθηκε από σφαίρα αστυνομικού στην πύλη του Πολυτεχνείου". Το όνομα του Διομήδη Κομνηνού, του πρώτου νεκρού της εξέγερσης του 1973, του μαθητή που έδωσε την ζωή του και το λαμπρό μέλλον που είχε μπροστά του για να σώσει ανθρώπους απο τα κτήνη της χούντας, διαβάζεται στο
προσκλητήριο νεκρών κάθε 17 Νοέμβρη, με όλα τα ονόματα των νεκρών της εξέγερσης.Όταν η χούντα δολοφόνησε τον μαθητή, η ανακοίνωση που έβγαλε έλεγε "μεταξύ φονευθέντων είναι και ο Δ.Κομνηνός, ετών 17 με βεβαρημένο παρελθόν".Ο κομμουνιστής συγγραφέας Δημήτρης Ραβάνης-Ρεντής έγραψε:
"Βεβαίως
είχε βεβαρυμένο παρελθόν ο Διομήδης
5 χρονών,στους ώμους του Πατέρα του
φώναζε για λευτεριά στην Κύπρο
10 χρονών,ξυπόλυτος, με μια φέτα ψωμί στην τσέπη,
βάδιζε στην πορεία της ειρήνης
στα 12 ζητούσε δημοκρατία.
Στα 17 μ'ένα πλακάτ στο χέρι:
ψωμί-παιδεία-ελευθερία"
* Το όνομα του Διομήδη Κομνηνού ήταν το πρώτο στο πόρισμα για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου που εκδόθηκε το 1975 με βάση την έρευνα του εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά.
• • •
Missing some Tweet in this thread? You can try to
force a refresh
"Μίαν ἐπίφασιν ἁπλῶς καὶ μόνον ψευδωνύμου δημοκρατικῆς, δῆθεν, διαδικασίας": Σαν σήμερα, 3 Ιανουαρίου 1973, ο ποιητής Ο.Ελύτης, οι συγγραφείς Πρεβελάκης και Παναγιωτόπουλος, ο ζωγράφος/χαράκτης Γ. Βαρλάμος και ο γλύπτης Κ.Λουκόπουλος αρνούνται τα βραβεία της χούντας.
Η διεφθαρμένη χούντα του Παπαδόπουλου δημιούργησε τα βραβεία και απευθύνθηκε σε ανθρώπους των τεχνών σε μια προφανή προσπάθεια να τους εξαγοράσει και να δημιουργήσει κλίμα νομιμοποίησης.
-Ο Οδυσσέας Ελύτης είχε αποδοκιμάσει απο την αρχή την χούντα των Συνταγματαρχών,
επιλέγοντας την "εσωτερική εξορία" και τη σιωπή ενώ αρνήθηκε επανειλημμένα να αποδεχθεί τιμές ή χρηματοδοτήσεις από το καθεστώς. Αρνήθηκε το "Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας" που του πρόσφεραν οι χουντικοί και συνέχισε την αποχή απο δημοσιεύσεις, σε ένδειξη διαμαρτυρίας.
"Το ελληνικό Εθνος το υπό τη φρικώδη οθωμανικήν δυναστείαν,..κηρύττει σήμερον...την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν". Σαν σήμερα 1 Ιανουαρίου 1822, Η Α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου ψηφίζει το πρώτο Σύνταγμα της επαναστατημένης Ελλάδας. Πρώτος, σήκωσε τη σημαία της
Επανάστασης ο Φιλικός Π. Καρατζάς στην Πάτρα στις 21 Μαρτίου 1821. Οι πρόκριτοι της Αχαΐας (Ζαΐμης, Λόντος κ.ά.) μαζί με τον Π. Π. Γερμανό εισήλθαν στην πόλη 3 ημέρες αργότερα και συγκροτώντας το Αχαϊκόν Διευθυντήριον επιχείρησαν να συγκεντρώσουν στα χέρια τους όλες τις εξουσίες.
Εως τις 31 Μαρτίου 1821 οι Οθωμανοί είχαν περιοριστεί στην Τριπολιτσά και λίγα φρούρια. Στις 24 Μαρτίου ξεκίνησε και η Επανάσταση στη Ρούμελη. Στις περιοχές όπου δε στερεώθηκε η Επανάσταση, καταλυτικό ρόλο έπαιξε η άρνηση υποστήριξης ή καταστολή των Οθωμανικών αρχών) και
Στην πραγματικότητα, η ουσία της συζήτησης και αντιπαράθεσης γύρω απο το ιστορικό πρόσωπο του Καποδίστρια με αφορμή την εθνικιστική θρησκόληπτη προπαγάνδα του Σμαραγδή δεν είναι η ταινία ούτε ο ίδιος ο Καποδίστριας (στην θέση του θα μπορούσαν να υπάρξουν και άλλες περιπτώσεις)
αλλά κάτι πολύ πιο σημαντικό (ανεξάρτητα από προθέσεις ακόμα και των υποστηρικτών η συντελεστών της ταινίας), ιδιαίτερα στην σημερινή εποχή που ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος πλησιάζει και η καταστολή κατά του λαού κλιμακώνεται:
-Το αν η πραγματική ιστορία είναι έργο πρώτα από όλα της ίδιας της ανθρωπότητας και της κίνησης των τάξεων η αν είναι συνωμοσιολογικό σενάριο «μεγάλων ηγετών» και δικτατόρων η δικτατορίσκων, (θρησκόληπτων η άθεων) ντυμένων με ψέματα και εθνικούς μύθους, με τον λαό στο περιθώριο,
"Κάτω ο αναλφαβητισμός": Σαν σήμερα, 26 Δεκεμβρίου 1919, το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων-με πρωτοβουλία του Λένιν-εκδίδει το ιστορικό διάταγμα "Σχετικά με την εξάλειψη του αναλφαβητισμού μεταξύ του πληθυσμού της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας" και
αρχίζει η πιο επιτυχημένη εκστρατεία κατά του αναλφαβητισμού στην ιστορία. Ο μαζικός αναλφαβητισμός ήταν η κληρονομιά που άφησε η προεπαναστατική Ρωσία του Τσάρου και των καπιταλιστών στη Σοβιετική Ενωση.
(o αναλφάβητος είναι ένας τυφλός άνθρωπος. Σοβιετική αφίσα, 1920)
Τρεις στους τέσσερις δεν ήξεραν γραφή και ανάγνωση. Πολλές εθνότητες δεν είχαν δική τους γραφή, ενώ περίπου 4/5 παιδιών και εφήβων δεν μπορούσαν να φοιτήσουν ούτε στα
(Σοβιετική αφίσα την δεκαετία του 1920. Το μήνυμα στον πίνακα: "Χωρίς εκπαίδευση δεν υπάρχει κομμουνισμός"
Με αφορμή το πανηγυρικό κλίμα για την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή "Καποδίστριας" που η πρεμιέρα της αναμένεται 25/12 (μια πρώτη προβολή για επιλεγμένο κοινό έγινε 15 Δεκεμβρίου), με τα λόγια του ιστορικού Γιάνη Κορδάτου: " Σχετικά με την κυβερνητική δράση του Καποδίστρια…η άγνοια
και η αμάθειά του στα οικονομικοκοινωνικά ζητήματα ήτανε κλασσική. Όλα τα εξαρτούσε από τη βία και πίστευε πως εφαρμόζοντας το ρώσικο απολυταρχικό σύστημα θα έφερνε τον παράδεισο. Από όλα τα νομοθετικά του μέτρα, κανένα δεν ξεχωρίζει για την αντικειμενική προσαρμογή του στην
τοτινή κατάσταση. Το ίδιο και η γεωργική του πολιτική…όλα του τα μέτρα της αγροτικής πολιτικής αποβλέπανε στο να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των πλουσιοχωρικών. Ένα από τα πιο μεγάλα ζητήματα της εποχής του, ζήτημα κοινωνικοοικονομικό από τα σπουδαιότερα, ήτανε το μοίρασμα των
"Η σφαγή του Μαράς": Σαν σήμερα, 19 Δεκεμβρίου 1978. στην πόλη Μαράς της νότιας Τουρκίας, Τούρκοι εθνικιστές οργώννουν μεγάλη σφαγή με θύματα Αλεβίτες, Κούρδους στην συντριπτική τους πλειοψηφία, και αριστερούς Τούρκους. 19 Δεκεμβρίου, σε ένα κινηματογράφο του Μαράς, η οργάνωση
"Γκρίζοι Λύκοι" οργανώνει την προβολή μιας αντισοβιετικής ταινίας. Μια βόμβα μιρκής ισχύος που πετάχτηκε στον κινηματογράφο ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει η σφαγή. Αμέσως διαδόθηκαν φήμες ότι αριστεροί είχαν ρίξει τη βόμβα (στην πραγματικότητα ήταν προβοκάτσια των εθνικιστών).
Την επόμενη μέρα, μια βόμβα ρίχτηκε σε ένα καφενείο που επισκέπτονταν συχνά αριστεροί. Το βράδυ της 21ης Δεκεμβρίου 1978 οι αριστεροί δάσκαλοι Hacı Çolak και Mustafa Yüzbaşıoğlu, δολοφονήθηκαν καθώς επέστρεφαν στο σπίτι τους. Η κηδεία τους επρόκειτο να γίνει την επόμενη μέρα