اجازه بدهید به خلاصه و با مثالی نسبت نظام موجود در ایران با نئولیبرالیسم را توضیح دهم. نئولیبرالیسم بر خلاف تصور رایج به معنای لیبرالیسم جدید نیست. حتی با تأسی از دیوید هاروی می‌توان گفت که ارتباط انتولوژیکی هم با لیبرالیسم ندارد./١ به این معنا نیست که نئولیبرالیسم مرحله بعد از لیبرالیسم است و بدون داشتن دولت و جامعه‌ای لیبرال نمی‌توان بدان دست یافت. نئولیبرالیسم یک برنامه اقتصادی مشخص، یک چشم‌انداز سیاسی و در مجموع یک تئوری نیست بلکه نوعی متاایدئولوژی است که با هر نوع نظام سیاسی و اقتصادی می‌تواند خود را /٢

روشن است که #الهه_محمدی و #نیلوفر_حامدی چه فشار طاقت‌فرسایی را متحمل شده‌اند. ماه‌ها در بازداشت مانده‌اند تا پروژه‌شان را بتوانند بر روی آنها اجرا کنند. اما الهه و نیلوفر را می‌توان زنِ حقیقت‌گو دانست، هر چند که از طریق آنها سعی دارند بگویند که جنبش، پروژه دشمن و نه اعتراض مردم/١ بوده است. زنِ حقیقت‌گو (پارهسیا-زن) ترکیب تازه‌ای در جغرافیای سیاسی ایران معاصر است.
پارهسیا در یونان باستان یک نوع از بیان و سخنگویی در برابر دیگران بوده است که گوینده دغدغه این را نداشته که از دیگران بابت حرف‌هایش طلب عفو کند. او حقیقت را بیان می‌کرده‌ است./٢

پس از اینکه جامعه با طغیان خود برای حکومت وضعیت فوق‌العاده ساخت و او را تحت فشار گذاشت، لازم است که طبقه حاکم توازن را برقرار کرده و یادآوری کند که این حکومت است که سازنده وضعیت استثنایی ست و نه برعکس. محفل‌هایی که حول‌وحوش این ایده و به هدف تزریق ناامنی برای تثبیت اقتدار موجود/١ دست به عملی ایذایی می‌زنند از مخاطرات کنش خود مطلع ‌اند اما بیش از آن آگاهند که تا چه حد این کنش برای حفظ نظم موجود حیاتی است. اگر به یاد بیاوریم که قتل‌های زنجیره‌ای روشنفکران در چه فضای اجتماعی رخ داد منطق این اجرا برایمان روشن‌تر می‌شود./٢

~ نسبت درهم تنیده‌ای وجود دارد بین کودکان و آینده. کودکان و نوجوانان نه ازین حیث که سازندگان آینده‌اند بلکه ازین جهت که آینده را به زمان حال ‌آورده و ما را مجبور می‌کنند دغدغه آینده را پیدا کنیم، در نسبت با آینده‌اند: آینده‌ای که فارغ از ما خواهد رسید./1 با یک نگرش سرد عقلانی این سؤال به وجود می‌آید که چرا من باید دلشوره زمانی را داشته باشم که دیگر نیستم؟ چه اهمیتی دارد که پس از مرگم یا در دوران کهنسالی‌ام جهان چه سرنوشتی خواهد یافت؟/٢

چه رفتاری می‌تواند شنیع‌تر از مسمومیت عمدی کودکان باشد؟ مواجهه ابتدایی شاید این نکته را پیش بکشد که چه اهمیتی دارد که منبع شرارت کجاست و بر چه مبنایی استوار است، مهم این است که هر چه زودتر باید شرّ را دفع کرد. اما فرض من اینست که هدف از این رویداد تأثیر گذاشتن بر پروژه/١ «دفع شرّ» است که غالباً در تاریخ سیاسی دولت مدرن نتیجه داده است.
پرسش از ریشه‌های شرّ ازین حیث اهمیت دارد چون شرّ نیز محصولی اجتماعی و در نسبت با جامعه و نیروهای موجود در آن است. آن فکری یا سازمانی که دختران را در چند شهر مسموم کرده است می‌گوید که اینکار را در مخالفت با تحصیل/٢

«عبارت "روزگار خوش گذشته" به آن معنی نیست که اتفاقات بد در گذشته کمتر رخ می‌دادند، فقط معنی‌اش این است که خوشبختانه مردم به آسانی آن اتفاقات را از یاد برده‌اند.»
تونل / ارنستو ساباتو

سلطنت، شکل موروثی اداره‌ی حکومت بر اساس صلاحیت ویژه یا ذاتی یک نسب خونی است. شاه، کسی است که/١ هرچند بیشترین قدرت عینی و شخصی را دارد اما ادعا این است که حافظ منافع ملت و تجلی روح جمعی و منافع عمومی است. او این صلاحیت را از پدرش به ارث برده است. اساساً این تلقی نه به سبب تضاد با ارزش‌های عقلانیت مدرن بلکه به سبب توهمی بودن‌اش سرنوشتی جز دیکتاتوری و الیگارشی نخواهد داشت/٢

انواع فم‌تریپ
عكس‌ها میتوانند راوى چيز خطرناكى باشند. حتى اگر طراح از هرنوع زيباشناختى كردن حجاب اجباری، كار خود را تبرئه كند، اما اقتضاى روح زمانه است. روح زمانه؟جهان فرهنگى، دوستدار حجاب است؟
دوستدار هرچيزى است كه به سرمايه تبديل شود؛ بفروشد. جذب شدن يك مو بور غربى هدف است./١ بايستد و بگويد: «خب چه جالب! چه تفاوت فرهنگى بامزه‌اى.» مهم توليد چيز متفاوت است. پشت اين چيز متفاوتِ شرقى چقدر شكنجه خوابيده، مهم نيست. مهم فحش دادن به گند و كثافت غرب و ستايش از گند وكثافت وطنى به اسم چيزهاى بومى است./٢

فارغ از اشعار، رمان‌ها و دیگر آثار ادبی و سیاسی‌اش، براهنی نقد ادبی مدرن را در ایران معاصر طرح‌ریزی کرد و این مهم‌ترین نقش اوست. براهنی در سنتی بود که در اروپای بعد از دهه ۶٠ بسیار هژمونیک شده بود: مداخله روشنفکر در امر سیاسی. چندی پیش به مناسبتی مربوط به اصغر فرهادی، بسیاری/١ ویدئویی از ژان لوک گدار را پخش کردند که در آن به مسؤولیت هنرمند در قبال امر سیاسی می‌پرداخت. براهنی در این سنت خود را می‌دید و توانست بسیاری از روشنفکران را با خود در مبارزه سیاسی با رژیم شاه و بعدتر جمهوری اسلامی همراه کند. این تلقی نسبتی با نظریه نقد ادبی‌ای داشت که او در/٢

رشته توییت:
°فاجعه سربریدن و قتل زنان چنان ما را با خود درگیر کرده‌است که حتی توان پی‌گیری خبرها کاری‌ست سخت و توان‌فرسا. دوستانم را می‌بینم که از این واقعه بیمار و افسرده شده‌اند. این مواجهه‌ بی‌واسطه و عمیقا عاطفی با یک مساله می‌تواند -و باید- همچون لولایی برای شناخت و تغییر/۱ شرایط موجود به‌کار آید وگرنه جز جان‌های از دست‌رفته که بسا چند صباحی دیگر فراموش می‌شوند، جامعه هیچ دستاوردی نخواهد داشت. مواجهه اخلاقی با این فجایع، تأمل در ریشه‌ها و تلاش برای تکرار نشدن آن‌هاست. سرهای روی سینه، هشداری است همگانی برای به عمق رفتن و رادیکال شدن. هیچ‌کاری جز/۲