Σταματήστε να το λέτε «tablet ελέγχου».

Το Smart Policing ήταν φορητό σύστημα βιομετρικής ταυτοποίησης πολιτών στο δρόμο.

Και αυτό είναι τεράστιο άλμα εξουσίας.
⬇️⬇️🧶

https://twitter.com/horexitoueater/status/2012608725324870114

Τεχνικά, η συσκευή επέτρεπε:
•📸 λήψη φωτογραφίας προσώπου
•🖐 λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων
•📄 ψηφιοποίηση εγγράφων
•🔎 real-time σύνδεση με βάσεις δεδομένων της ΕΛ.ΑΣ.

👉 Αυτό δεν είναι απλή εξακρίβωση στοιχείων.

Είναι biometric identification on the spot.
⬇️

Δεν μπορώ να το γράψω αλλιώς:

Στο σπίτι μας, τα βιβλία τ δεν ήταν απλά βιβλία.
Ήταν θαλασσινό αλάτι πάνω στο τραπέζι.

Ήταν εκεί πριν μάθω τι θα πει μπάρκο, πριν κρατήσω πυξίδα, πριν καταλάβω ότι ο άνθρωπος μπορεί να φύγει χωρίς να πηγαίνει πουθενά.

🧶⬇️⬇️ ⚓ Ανοίγαμε Καββαδία όπως ανοίγεις χάρτη παλιό.

Με δέος.
Με φόβο.

Με την αίσθηση ότι κάτι μέσα σου θα αλλάξει ρότα και δεν θα σου ζητήσει την έγκριση σου.
⬇️

Ένα σύντομο ιστορικό ξένης παρέμβασης

Η Βενεζουέλα δεν είναι «αποτυχημένο κράτος από μόνη της».

Είναι μια χώρα που εδώ και δεκαετίες βρίσκεται στο στόχαστρο των ΗΠΑ λόγω πετρελαίου, γεωπολιτικής και παραδείγματος ανεξαρτησίας.
⬇️⬇️🧶🇻🇪 2002 – Μια ακόμα Απόπειρα πραξικοπήματος

Οι ΗΠΑ στήριξαν έμμεσα την ανατροπή του Ούγκο Τσάβες.

Ο Τσάβες απήχθη, φυλακίστηκε, αντικαταστάθηκε για 48 ώρες.

Ο λαός και ο στρατός τον επανέφεραν.

📌 Κλασικό σενάριο Λατινικής Αμερικής.
⬇️

Ο θάνατος τεσσάρων ορειβατών στα Βαρδούσια δεν είναι «μια ακόμη είδηση».

Είναι υπενθύμιση. Από αυτές δεν γράφονται με κεφαλαία, αλλά με βάρος.

Στο βουνό τα λάθη - ακόμη και τα μικρά - πληρώνονται ακριβά

Όχι γιατί το βουνό είναι εχθρός
Αλλά γιατί δεν διαπραγματεύεται
🧶⬇️⬇️⛑️ Οι χιονοστιβάδες δεν κάνουν διακρίσεις

Δεν ρωτούν πόσα χρόνια εμπειρίας έχεις

Δεν ξεχωρίζουν προσεκτικούς από τολμηρούς

Δεν «διαβάζουν» προθέσεις

Ξεκινούν σε κλάσματα δευτερολέπτου και αφήνουν ελάχιστο χρόνο για μετάνοια.
⬇️

Χριστούγεννα με αλάτι.

Όταν ο πατέρας ήταν μπαρκο, εμείς στολίζαμε μόνο καράβι.

Όχι με πολλά στολίδια - με σκέψεις.

Το σπίτι μύριζε έλατο και πορτοκάλι, αλλά κάπου ανάμεσα στα λαμπάκια υπήρχε πάντα ένα άδειο σημείο.

⬇️⬇️🧶🎄🌊 Στο σπίτι στολίζαμε δέντρο.
Οταν είμασταν όλοι μαζί.
Γέλια, μικροκαυγάδες, μπάλες που έσπαγαν, η λενγκο να λέει «προσέξτε» και κανείς να μην προσέχει.

Χριστούγεννα όπως πρέπει: ζωντανά.
⬇️

Το ναυτικό παλτό δεν είναι ένα απλό ρούχο
Είναι ιστορία φορεμένη στους ώμους

Γεννήθηκε στο κατάστρωμα, εκεί που ο άνεμος δεν ρωτά αν αντέχεις

Βαρύ μάλλινο, κοντό, διπλό κούμπωμα
Όχι για στυλ - για βάρδιες
Για νύχτες που ο καιρός αλλάζει γνώμη κ η θάλασσα σηκώνει φωνή.

🧶⬇️⬇️🌊 Τα κουμπιά με άγκυρες δεν είναι λεπτομέρεια.

Είναι υπενθύμιση.
Ότι κάποτε το φόρεσε άνθρωπος
που έμαθε να στέκεται ενώ όλα τον τραβάνε προς τα κάτω.

Ο γιακάς σηκώνεται μόνος του.

Όχι για πόζα.
Αλλά για τον βοριά, εκείνον που σου μιλάει κατάματα και δεν χαρίζεται.
⬇️

Έπεσε Γάλλος σε χαράδρα 200–300 μέτρων στον Ταΰγετο.

Σε Παγωμένο πεδίο.
Με Πρώτες πληροφορίες: σπασμένα πόδια.

Οι «αρμόδιες υπηρεσίες» έφτασαν σε τρεις ώρες.

ΤΡΕΙΣ. ΩΡΕΣ.

Στο μεταξύ, ελικόπτερο ζητήθηκε - σωστά.

Μετά… ακυρώθηκε, γιατί «τελικά περπατά». (?!?!?!?)

🧶⬇️⬇️⛑️ Και τι έγινε?

Του έκαναν παρέα και περπάτησαν όλοι μαζί άλλες δύο ώρες μέχρι το καταφύγιο.

Σύνολο?

5 ώρες σε βουνό, χειμώνα, μετά από πτώση σε χαράδρα.

Ευτυχώς δεν είχε σπάσει τα πόδια του.
Ευτυχώς δεν είχε εσωτερική αιμορραγία.
Ευτυχώς δεν έκανε υποθερμία.
⬇️

Υπάρχουν θάνατοι που γίνονται σύμβολα.

Και υπάρχουν θάνατοι που απλώς καταγράφονται σε μια παράγραφο και μετά χάνονται.

Ο Δημήτρης Βουρβαχάκης και ο Βαγγέλης Κελαράκης ανήκουν στους δεύτερους.

Κι αυτό λέει πολλά για εμάς.
ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

🧶⬇️⬇️⛑️ 12 χρόνια πριν, στην Κρήτη, ένα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ κινούνταν για εκπαιδευτικό σεμινάριο.

Όχι για διακομιδή.
Όχι για «ηρωισμό».
Για να γίνουν καλύτεροι στη δουλειά τους.

Δεν έφτασαν ποτέ.
⬇️

Με αφορμή το περιστατικό στο φαράγγι του Αμπά, ένα πράγμα είναι πλέον σαφές:

Σε παρόμοια συμβάντα εφαρμόζεται το ίδιο πρωτόκολλο - και οδηγεί στα ίδια αποτελέσματα.

Απώλειες που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.

🧶⬇️⬇️⛑️ Το μοτίβο επαναλαμβάνεται:

Ώρες για να φτάσουν οι δυνάμεις.
Ώρες για να προσεγγίσουν.
Ώρες για να πουν «δεν μπορούμε».
Ώρες για να ζητηθεί ελικόπτερο.
Ώρες για έγκριση.

Στο μεταξύ, ο τραυματίας εξαντλείται.
Παγώνει.
Χάνεται.
⬇️

Πριν χρόνια δούλευα σε χιονοδρομικό της Β Ελλάδας.

Ήταν η χρονιά που είχαμε πάρει μια μεγάλη απόφαση: εκτός από τους pisteurs και τις Α’ βοήθειες, όλο το προσωπικό θα μάθαινε κ θα πιστοποιούνταν σε τεχνικές έρευνας διάσωσης.

Κ τελικά, αυτό το σεμινάριο ήταν που μας έσωσε
🧶⬇️ Δουλεύαμε κάθε ΠΣΚ.

Εκείνη η Παρασκευή ήρθε μετά από δυνατή χιονοθύελλα.

Το βουνό ήταν παγωμένο παντού

Δεν γινόταν να ανοίξουμε για το κοινό, έπρεπε πρώτα να κάνουμε τις πιο επικίνδυνες εργασίες: να χτυπήσουμε τα συρματόσχοινα και τα ράουλα των πυλώνων ώστε να πέσει ο πάγος
⬇️

Κυριακή μεσημέρι, γύρω στις 13:30.

Σε ένα δυσπρόσιτο φαράγγι της Κρήτης, ένας άνθρωπος χάνει τον έλεγχο στην κατάβασή του. Δεν πέφτει σε γκρεμό, δεν «εξαφανίζεται».

Σταματά σε ένα μικρό πατάρι βράχου, συνειδητός, μιλάει, επικοινωνεί.

Το σήμα κινδύνου δίνεται άμεσα.
🧶⬇️⬇️⛑️ Το σημείο έχει οπτική επαφή από δρόμο. Ανάμεσά τς βρίσκεται ένα χάος απότομο, ένα κενό 150+ μέτρων

Σε λιγότερο από μία ώρα, ομάδα τς Πυροσβεστικής φτάνει, τον εντοπίζει κ προσπαθεί να οργανώσει προσέγγιση από κάτω

Ο τραυματίας επικοινωνεί - ήρεμος, φοβισμένος, αλλά Ζωντανός
⬇️

Σήμερα του Άι Νικόλα, προστάτη των ναυτικών.

Πάμε ένα μικρό νήμα για τις δεισιδαιμονίες των ναυτικών οικογενειών – όχι από τα βιβλία, αλλά από τις κουζίνες και τα μπαλκόνια των λιμανιών.

🧶⬇️⬇️🌊 Παλιά λέγανε πως οι γυναίκες των ναυτικών παρακαλούσαν να είναι «καλά τα μερομήνια, για να είναι καλά τα ταξίδια».

Δώδεκα μέρες Γενάρη, δώδεκα μήνες στο χέρι ενός Θεού και ενός καπετάνιου.
⬇️

Ο χειμώνας στη Μεσόγειο δεν είναι εποχή.
Είναι χαρακτήρας.

Σου θυμίζει ότι όσα ξέρεις από τα καλοκαίρια… δεν μετράνε.

Εδώ η θάλασσα δεν είναι φόντο για καρτ ποστάλ - είναι δάσκαλος.

🧶⬇️⬇️🌊 Το πρώτο σοκ?

Οι άνεμοι δεν έχουν «σταθερότητα».

Νότος που σε χτυπάει με 35 κόμβους, γυρίζει σε Γαρμπή, μετά σε Πουνέντη… και πριν προλάβεις να ρίξεις μαντάρι, σου έρχεται ριπή από τα 45.

Η Μεσόγειος τον χειμώνα αλλάζει γνώμη πιο συχνά κι από έφηβο.
⬇️

Τρία χρόνια ακριβώς πίσω.

Σαν σήμερα κατάλαβα πως το burn-out δεν με είχε απλώς κάψει - είχα κάψει τα πάντα γύρω μου.

Ό,τι αγαπούσα, ό,τι φρόντιζα, ό,τι είχα επενδύσει δεκαετίες, ό,τι είχα ορκιστεί να προστατεύω, έγινε στάχτη.
🧵🧵⬇️⬇️ Δεν θυμάμαι πότε άρχισε να σπάει το μέσα μου.

Ίσως όταν οι ήχοι άρχισαν να με κουράζουν.

Όταν άνοιγα τα μάτια και δεν ήξερα αν ήταν πρωί ή βράδυ.

Όταν έβλεπα τους "νεκρούς" μου να περπατούν πλάι μου - πρόσωπα που είχα χάσει, στιγμές που δεν θα γύριζαν ποτέ.
⬇️

Κάποια νύχτα, ο πατέρας μου τηλεφώνησε.

Ήταν σε ένα πλοίο κάπου στα ανοικτά της Αλεξάνδρειας, άκουγα το βουητό της μηχανής πίσω του σαν δεύτερη φωνή.

– Δεν γύρισες φέτος, μου είπε χωρίς να ρωτήσει γιατί.
- Όχι.
- Σ' έδεσε ο καιρός?
- Όχι... με έδεσα μόνος μου.

⬇️⬇️🧵🌊⚓ Σώπασε για λίγο.

– Πρόσεχε να μη συνηθίσεις τα δεσμά, είπε τελικά.
- Δεν είναι δεσμά. Είναι άγκυρα.
- Άγκυρα που δεν κρατάει καράβι... μόνο εσένα, παιδί μου.
⬇️

Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, τα σκυλιά έρευνας και διάσωσης δούλευαν ασταμάτητα στα ερείπια του Ground Zero.

Είχαν εκπαιδευτεί να βρίσκουν επιζώντες σε καταστροφές.

Αλλά εκεί, οι ζωντανοί ήταν ελάχιστοι.
⬇️⬇️🧵 Καθώς περνούσαν οι μέρες, τα σκυλιά άρχισαν να μπερδεύονται.

Δεν έβρισκαν ζωντανους ανθρώπους.
Κάποια έδειχναν θλιμμένα, ακόμα και καταθλιπτικά.

Ήξεραν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Ήταν μέλη της ομάδας, κ μοιράζονταν τον πόνο.
⬇️

Ζιφιός, ο αόρατος ταξιδευτής της Ικαρίας.

Στην πιο βαθιά τάφρο του Αιγαίου, εκεί όπου το φως σβήνει και αρχίζουν οι σιωπές της θάλασσας, κινείται αυτό το αινιγματικό πλάσμα.

⬇️⬇️🧵🐋 Δεν είναι σαν τα δελφίνια που χαίρονται το παιχνίδι με τα κύματα, ούτε σαν τις φάλαινες που υψώνουν τραγούδια στον ορίζοντα.

Ο ζιφιός αποφεύγει τον άνθρωπο.
Είναι ο μοναχικός δύτης των θαλασσών μας.
⬇️

Σήμερα η Σελήνη βάφεται κόκκινη.

Οι ναυτικοί την ονόμασαν μέσα στους αιώνες "ματωμένο φεγγάρι".

Δεν ήταν ποτέ απλώς θέαμα, ήταν σημάδι.

Στην κουβέρτα, τα μάτια καρφώνονταν στον ορίζοντα, γιατί η θάλασσα με τέτοιο φως άλλαζε πρόσωπο.

🧵⬇️⬇️🌊🌑 Στις παραδόσεις του Αιγαίου, το ματωμένο φεγγάρι προμήνυε τρικυμία.
Άλλοι έλεγαν πως φέρνει κακό μαντάτο από στεριά.

Κι οι παλιοί καπετάνιοι συμβούλευαν:
"Με τέτοια Σελήνη, μην αλλάζεις ρότα, περίμενε".
⬇️

Εδώ και χρόνια ακούμε το φθαρμένο μότο:

"Να τελειώνουμε με την ηθική ηγεμονία της αριστεράς".

Μόνο που εδώ και 6 χρόνια κυβερνά μια ακροδεξιά-νεοφιλελεύθερη συμμορία, με τα ΜΜΕ στο τσεπάκι της.

Ποια "ηγεμονία της αριστεράς" ακριβώς?

⬇️⬇️⬇️🧵 Όταν:

Το Σύνταγμα κουρελιάζεται με ΠΝΠ,

Η Δικαιοσύνη πιέζεται να βγάζει "βολικές" αποφάσεις και να αρχειοθετήσει

Τα ΜΜΕ είναι στρατευμένα σε βαθμό οργουελικό, τότε μιλάμε για ηγεμονία της Δεξιάς - και μάλιστα της πιο αυταρχικής εκδοχής της.
⬇️

Χθες βράδυ, ο γιος του κολλητού ανακοίνωσε στη μάνα του ότι θέλει να συνεχίσει ιστιοπλοΐα και τον χειμώνα.

Πρώτο του καλοκαίρι στη θάλασσα, και ήδη μιλά σαν να ’ναι γεννημένος καπετάνιος.

⚓️⬇️🧵 Κι όπως γίνεται πάντα, για όλα φταίω εγώ.

Εγώ που του έδειξα πώς τρίζει το σχοινί, πώς ακούγεται το κύμα στο πλανάρισμα, πώς μοιάζει η θάλασσα όταν δεν την κοιτάς απ την παραλία αλλά την κουμαντάρεις.
⬇️

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ @AdonisGeorgiadi

"Άκου να δεις, Υπουργέ,

Σήμερα το πρωί πιάσαμε κάβο στο Κέντρο Υγείας Τήνου με τη δικιά μου που ειχε γίνει μπουρλότο.
⬇️⬇️🧵 Στο μάτι σφηνωμένο σκουπιδάκι σα να της μπήκε τριχιά, και το γόνατο κάταγμα που την παιδεύει σαν σαπιοκάραβο που μπάζει νερά.

Οφθαλμίατρος ούτε για δείγμα.

Μα η Ολυμπία, γιατρός βράχος, όρτσαρε το ζόρι κι έδειξε μπέσα.
⬇️