Dlaczego to najlepszy możliwy wybór dla Chelsea?

Oto Piłkarskie Sekrety Xabiego Alonso... [𝙉𝙄𝙏𝙆𝘼] PIERWSZE KROKI

Xabi Alonso nowym trenerem Chelsea. Osobiście byłem tak przekonany, że sięgnie po niego Liverpool, iż trudno było mi w ogóle rozważać go w kontekście pracy na Stamford Bridge. W ostatnich latach stał się jednym z moich ulubionych szkoleniowców.

Hiszpan jako piłkarz spędził na Anfield pięć lat, dlatego niemal każdy przewidywał, że prędzej czy później trafi tam również jako trener. Tym bardziej że Slot w tym sezonie kompletnie się kompromituje -zarówno na boisku, jak i poza nim. Mimo wszystkich tych problemów i dostępnego na rynku Alonso, Liverpool zdecydował się dalej ufać Holendrowi - przynajmniej na ten moment.

Swoją trenerską drogę rozpoczął od drużyny U-13 Realu Madryt, gdzie osiągał znakomite wyniki - jego zespół wygrał 22 z 23 meczów, zdobywając przy tym aż 142 bramki. Następnie, prowadząc rezerwy Realu Sociedad, wywalczył awans do drugiej ligi hiszpańskiej - pierwszy dla klubu od 1962 roku. Po udanej pracy w Hiszpanii miał przejść do Borussii Mönchengladbach, jednak ostatecznie odrzucił ofertę i pozostał w Sociedad.

Ostatecznie 5 października 2022 roku został nowym trenerem Bayeru Leverkusen. Przejmował zespół w bardzo trudnym momencie - Aptekarze zajmowali wówczas 17. miejsce w tabeli i mieli na koncie zaledwie dwa zwycięstwa w ostatnich dwunastu spotkaniach.

Hiszpan niemal od razu wdrożył system z trójką obrońców. Mimo tej zmiany początek wciąż był jednak chaotyczny - po zwycięstwie 4:0 z Schalke w debiucie przyszła seria sześciu spotkań bez wygranej. Z czasem sytuacja się ustabilizowała, a dobre wyniki nadeszły wiosną - zespół zanotował serię 14 meczów bez porażki, w tym zwycięstwo nad Bayernem.

Gra Bayeru poprawiła się na tyle, że klub zdołał zakończyć sezon na 6. miejscu i dotrzeć do półfinału Ligi Europy, gdzie odpadł z Romą Jose Mourinho. Ówczesny Bayer był jednak zespołem opartym głównie na fazach przejściowych i miał spore problemy w meczach przeciwko nisko ustawionym rywalom. The Special One skrzętnie to wykorzystał - jego Roma po zwycięstwie 1:0 w pierwszym spotkaniu przyjechała na BayArenę wyłącznie po 0:0. Zespół Jose oddał tylko jeden strzał i miał zaledwie 28% posiadania piłki.

Jose Mourinho: - Xabi Alonso, jego znajomość gry jest bardzo wysoka. Był trenowany przez Guardiolę, mnie, Ancelottiego czy Beniteza. Jeśli połączysz to wszystko razem, myślę, że Xabi ma wszelkie warunki, by zostać bardzo dobrym menadżerem.

NAJWAŻNIEJSZY MECZ SEZONU - PSG VS INTER!

ANALIZA FINAŁU LIGI MISTRZÓW Już za kilka dni czeka nas najważniejsze starcie tego sezonu – finał Ligi Mistrzów. Zwycięzca albo sięgnie po upragnione trofeum po 15 latach przerwy, albo zapisze się w historii, zdobywając je po raz pierwszy.

Luis Enrique w drodze do finału pokonał trzy angielskie zespoły. Jego PSG wyeliminowało Liverpool, który w tamtym okresie wyjątkowo imponował formą, Aston Villę prowadzoną przez Unaia Emery'ego oraz Arsenal, który wcześniej w efektownym stylu wykluczył Real Madryt.

Z kolei Simone Inzaghi bez większych problemów odprawił Feyenoord, a następnie zmierzył się z Bayernem – mimo osłabień drużyna z Monachium postawiła twarde warunki i była faworytem według bukmacherów. Półfinałowy dwumecz z Barceloną okazał się prawdziwym widowiskiem, z którego ostatecznie zwycięsko wyszli Nerazzurri.

Obie drużyny przeszły długą i wymagającą drogę. Dla jednej to szansa na historyczne osiągnięcie i potrójną koronę, dla Interu – kluczowe starcie po odpadnięciu z Pucharu Włoch i straceniu punktów na finiszu ligi w meczu z Napoli. Faworytem według bukmacherów jest PSG.

Gdzie leżą mocne i słabe strony obu zespołów? Jak jedna drużyna może zaskoczyć drugą?

Czas na analizę – zapraszam!

CZEGO SPODZIEWAĆ SIĘ PO XABIM ALONSO? W ostatnich latach nie oglądaliśmy trenera, który tak błyskawicznie dołączyłby do grona najlepszych na świecie. Hiszpański szkoleniowiec objął Bayer Leverkusen, gdy zespół znajdował się w okolicach strefy spadkowej.

W tamtym okresie Bayer imponował w ofensywnych fazach przejściowych, ale miał spore trudności w ataku pozycyjnym – przełamanie nisko ustawionego bloku defensywnego często sprawiało im problemy. Mieli również duże wahania formy. Dopiero kolejny sezon okazał się przełomowy.
Rok później jego drużyna była już światową rewelacją — zakończyła sezon bez porażki, zdobywając mistrzostwo i Puchar Niemiec. Jedyną porażkę poniosła przeciwko Atalancie w finale Ligi Europy.
Jose Mourinho: - Xabi Alonso, jego znajomość gry jest bardzo wysoka. Był trenowany przez Guardiolę, mnie, Ancelottiego, Beniteza. Jeśli to wszystko razem połączysz, to myślę, że Xabi ma warunki, by być bardzo dobrym menadżerem.

Właśnie z Portugalczykiem odpadł w półfinale Ligi Europy w swoim pierwszym sezonie.
Swoją trenerską karierę rozpoczął od pracy z drużyną U-13 w Realu Madryt, gdzie jego zespół osiągał znakomite wyniki — 22 zwycięstwa w 23 meczach i aż 142 strzelone gole. Następnie objął rezerwy Realu Sociedad, z którymi awansował do drugiej ligi — po raz pierwszy od 1962 roku.

Krok po kroku piął się w górę. Teraz czas na Real.

Najlepsza rywalizacja w historii Ligi Mistrzów?

Po rewanżu Inter - Barcelona. 13 goli w półfinałowej rywalizacji – to zdecydowanie coś nieprawdopodobnego.

O pierwszym spotkaniu już pisałem, dlatego dziś skupię się głównie na rewanżu. Oczywiście, jeśli pojawi się większe zainteresowanie, mogę przygotować szersze podsumowanie całego dwumeczu.

Rewanż nie był rozgrywany w tak wysokim tempie jak pierwszy mecz. Trudno się dziwić – tamto starcie było absolutnie zjawiskowe.

Poniżej znajdziecie moje przemyślenia po wczorajszym spotkaniu. Jeśli ktoś liczy na długie analizy decyzji sędziowskich, niestety musi się przygotować na rozczarowanie.

BARCELONA VS INTER

DUŻA ANALIZA. Szykuje się jedna z najciekawszych rywalizacji tego sezonu.

Barcelona pod wodzą Flicka zachwyca świat swoją widowiskową grą, która idzie w parze z imponującymi wynikami punktowymi.

Z kolei Inter Inzaghiego to zespół nalężacy elity — perfekcyjnie zorganizowany, z dopracowanym planem meczowym i znakomitą grą w defensywie.

Jakie niespodzianki przygotują dla siebie nawzajem? Gdzie kryją się ich słabości? Na czym opierają swoje największe atuty?

Zapraszam!

Flick stworzył potwora, po prostu. Nawet jeśli Barcelona zakończy sezon w sposób mało spektakularny — na przykład zaledwie z jednym trofeum — trudno będzie, żeby wpłynęło to negatywnie na ocenę pracy Flicka.

Kadra nie jest szczególnie szeroka, a jeśli przyjrzymy się jej bliżej, okaże się, że większość najmocniejszych stron zespołu to efekt jego pracy. To właśnie u niego Pedri wszedł na jeszcze wyższy poziom, Raphinha stał się absolutnym kozakiem, a Lewandowski wrócił do seryjnego strzelania. Flick zbudował też świetny duet stoperów, którzy szybko odnaleźli się w jego wymagającym stylu gry. Trzon drużyny tworzą młodzi zawodnicy, a wielu z nich już teraz należy do ścisłej czołówki na swojej pozycji.

Całość dopełnia efektowny styl, który w większości meczów robi ogromne wrażenie. W ostatnich latach niewiele było drużyn, które potrafiły tak konsekwentnie dominować rywali przez cały sezon — może poza Bayernem... Flicka.

Nowoczesny Futbol Totalny: Inter Inzaghiego i Holenderskie Dziedzictwo

Taktyka w czasie [#1] To pierwsza nitka z nowego cyklu, w którym będę porównywał drużyny z różnych epok, podkreślając ich podobieństwa. Chciałbym w tej serii pokazać, jak wiele elementów piłki nożnej narodziło się już dawno temu, a przede wszystkim - przedstawić to w ciekawy i przystępny sposób.

Na początek: legendarna holenderska koncepcja Futbolu Totalnego zestawiona z jej włoską reinterpretacją w wykonaniu Simone Inzaghiego. Cykl nazwałem "Taktyka w czasie", aby z łatwością można było odnaleźć kolejne wątki tego tematu właśnie pod tą frazą.

Zapraszam do czytania 🔳

Słowna niezgodność i mizerny progres.

O reprezentacji za Michała Probierza. We wrześniu atmosfera wokół reprezentacji osiągnęła swoje apogeum negatywności. Kadencja Fernando Santosa zdążyła wyssać z Polaków resztki pozytywnej energii, dlatego przejęcie drużyny przez Michała Probierza początkowo wydawało się powiewem świeżości. Niestety, było to jedynie złudzenie.

Taktyka obrana przez byłego trenera Cracovii była dostosowana do dominujących nastrojów – poprawił atmosferę wokół reprezentacji, stworzył iluzję ofensywnej i odważnej gry, a swoimi wypowiedziami próbował utwierdzić opinię publiczną, że jest odpowiednią osobą na właściwym miejscu. W rzeczywistości jednak przesunęliśmy się z poziomu -1 na poziom 0, co zaburzyło naszą zdolność do obiektywnej oceny jego pracy. Gdy przyjrzymy się bliżej, sytuacja pozostaje fatalna.

— Fatalny Real i przebłysk Milanu

— Wielki Slot

— Trzecia porażka City

— Arteta vs Inzaghi

— Dalsze problemy Enrique

Kilka słów po meczach Ligi Mistrzów. REAL - MILAN

W Realu od dawna nie było tak trudnej sytuacji. Choć ostatnie sezony nauczyły nas, by nie skreślać ich przedwcześnie, obecna forma zespołu utrudnia wiarę w nagły zwrot akcji. Pierwszym problemem jest brak zaangażowania – element kluczowy w najważniejszych meczach, gdzie intensywność stanowi podstawę. W zeszłym sezonie organizacja gry wyglądała lepiej, ponieważ Kroos jako lider potrafił umiejętnie spowolnić i uspokoić tempo gry lub, w razie potrzeby, poszukać bardziej bezpośredniego zagrania. Bez jego obecności uwidaczniają się braki u innych zawodników, ale przede wszystkim słabości taktyczne Ancelottiego.

Obecny skład nie może już w tak dużym stopniu opierać się na relacjach i swobodzie gry. Teraz zespół potrzebuje struktury, która pomoże zamaskować pewne mankamenty, szczególnie przy nieangażującym się w pressing Mbappé. Jego brak udziału w odbiorze piłki daje rywalowi przestrzeń do budowania akcji, co stanowi poważny atut przeciwnika. Fatalnie funkcjonuje również pressing całej drużyny – widzieliśmy to w meczu ze Stuttgartem, który bez większego wysiłku wychodził z akcjami. Gra Realu opiera się niestety na improwizacji taktycznej, która w tej sytuacji działa na niekorzyść zespołu.

Włoski mistrz w końcu ewoluował. Tak Conte w Neapolu tworzy jedną z najciekawszych drużyn w Europie.

Analiza. Antonio Conte to trener, który niemal zawsze znakomicie radzi sobie w rozgrywkach ligowych. Po objęciu Juventusu zanotował serię 43 meczów bez porażki, przejmując zespół, który w poprzednich dwóch sezonach kończył na 7. miejscu. W trzecim sezonie pracy osiągnął najlepszy wynik w historii Serie A, zdobywając z drużyną trzeci z rzędu tytuł mistrza i uzyskując imponujące 102 punkty. Rekord ten pozostaje niepobity, a nawet doskonały Inter w zeszłym sezonie był daleki od jego wyrównania, kończąc z dorobkiem 94 punktów.

Conte wykonał solidną pracę z reprezentacją Włoch, a następnie z sukcesem wkroczył do Premier League, gdzie jego formacja 3-4-3 zrobiła furorę. W 2019 roku objął Inter Mediolan, a już w drugim sezonie przywrócił klub na szczyt Serie A po 11 latach posuchy. Praca w Tottenhamie zaowocowała wywalczeniem miejsca w TOP4 na finiszu sezonu. Z czasem jednak pojawiły się problemy – nieatrakcyjna gra, trudności w przełamaniu niskiej obrony oraz konflikty. Początkowo jego styl gry sprawdzał się, ale - jak zwykle - z czasem stawał się bardziej przewidywalny dla rywali. Ponad roczna przerwa od trenowania zdecydowanie dobrze mu zrobiła.

Deklasacja na każdym polu.

Kilka słów po El Clasico. 4:1 i 4:0 w meczach z Bayernem i Realem. Kibice Barcelony mają teraz wspaniały czas. Nawet neutralny kibic musi być pod ogromnym wrażeniem. Osiem goli zdobytych przeciwko takim potęgom na przestrzeni kilku dni to coś niebywałego, ale właściwie to tylko udokumentowanie wielkiej pracy Flicka w Katalonii. Niemiec zaprzecza wszystkim trenerskim stereotypom.

Jasno pokazuje, że drużyna może od razu osiągać znakomite wyniki, a młodzi niekoniecznie muszą potrzebować kilku miesięcy, żeby wejść na najwyższy poziom (Casado wchodzi do składu i wymiata). Można odmienić klub w krótkim czasie. Ale przede wszystkim zmienić mentalność. Przy pracy Flicka na Camp Nou wszystkie absurdalne wypowiedzi ten Haga wyglądają jeszcze bardziej niepoważnie.

Proces można łączyć z natychmiastowymi wynikami. Piszę to, ponieważ Barcelona wciąż jest w fazie rozwoju. Kadra – z wyjątkiem kilku zawodników – nadal jest młoda. System Flicka, gdy jest właściwie realizowany, staje się wręcz zabójczy. Obecna wersja Barcelony jednak nadal musi się poprawić w kilku obszarach, jeśli zamierza powalczyć o coś większego w Lidze Mistrzów. Bayern Flicka był jedną z najbardziej imponujących drużyn ostatnich lat pod względem intensywności, energii i odwagi na boisku.

W Barcelonie większość rozwiązań działa jak dotąd bez zarzutu, ale nawet jeśli przyjdzie kryzys, nie ma powodów do niepokoju – klub jest w dobrych rękach. Flick potrzebował dużego klubu, aby udowodnić swoją trenerską wartość po nieudanej przygodzie z reprezentacją. Barcelona z kolei potrzebowała kogoś, kto w pełni wykorzysta potencjał drużyny – i Flick na razie doskonale wywiązuje się z tego zadania.

Dalej wielka Barcelona. Bezlitośnie obnażone braki Bayernu.

Słów kilka po Barcelona-Bayern Takie zwycięstwo – pomimo widocznych problemów zespołu – stawia Barcelonę w elicie. To dopiero pierwsze zwycięstwo nad drużyną z czołówki, ale bezpośredni styl preferowany przez Flicka, gdy jest właściwie realizowany, jest zabójczy. Barcelona na boisku często emanuje pewnością siebie (mimo młodej kadry), nie okazując strachu przed nikim. W pierwszej połowie w ich grze panował pewien chaos; nie zawsze prezentowali się dobrze w pressingu, momentami byli niepoukładani bez piłki, ale - po prostu - skuteczniej wykorzystywali błędy przeciwnika. Obie drużyny nie rezygnowały ze swojego odważnego stylu gry, co sprawiło, że spotkanie było bardzo przyjemne dla oka.

Bayern przez pewien okres kontrolował mecz nieco lepiej, co nie było zaskoczeniem – Kimmich i cofający się Kane znacznie ułatwiali im to zadanie. Z drugiej strony, choć w Barcelonie było kilku zawodników, którzy nie czuli się dziś najpewniej, to jednak całościowo dowieźli i zagrali dobry mecz. Flick nadal musi dobrać odpowiednie personalia, aby gra wyglądała jeszcze lepiej. Kluczowa jest fizyczność, zwłaszcza w obronie – powrót Araujo będzie miał ogromne znaczenie. Na pewno przydałby się inny zawodnik obok Pedriego. Wraz z czasem Flick znajdzie w Katalonii odpowiednie ustawienie, co sprawi, że Barcelona znowu będzie potęgą.

W pierwszej połowie zawodnicy Barcelony przebiegli 4 km więcej od piłkarzy Bayernu.

Jak grać przeciwko Guardioli? Analiza. We wszystkich sezonach pod wodzą Guardioli Manchester City przegrał 38 spotkań w lidze.

Naturalnie były porażki przeciwko zespołom TOP6. Miała miejsce również zaskakująca przegrana z Aston Villą, kiedy to Emery całkowicie zaszachował Pepa. Innym razem Manchester City dostał lanie 2:5 od Leicester.

Średnim i słabszym ekipom również udawało się Guardioli punkty urwać. Teraz pojawiło się kilku innych szkoleniowców, którzy z Pepem radzą sobie całkiem przyzwoicie. Coraz większym problemem staje się jego były asystent, Mikel Arteta. A w Europie wiele kłopotów sprawia Simone Inzaghi.

Zapraszam do czytania.

Analiza Atletico. 200 mln na transfery.

Czy zespół Simeone w tym sezonie stać na coś więcej? W grudniu wybije 13 lat Simeone w Atletico. Przejmował klub w słabym stanie, a po kilku latach stworzył w nim drużynę, która dwukrotnie wygrala La Ligę i dwa razy znalazła się w finale Ligi Mistrzów. W jednym z nich zabrakło kilkunastu sekund od tego, żeby dokonał czegoś nieprawdopodobnego. Zawsze cechowali się perfekcyjną organizacją i niesamowitą walecznością, co wpływało na świetną grę w defensywie, z której przez lata słynęli. Ostatnie sezony pod tym kątem były już gorsze. Zeszły sezon zakończyli na 4. miejscu z liczbą 43 straconych bramek, rok wcześniej było ich 10 mniej, ale sezon 2021/22 to znowu 43 gole.

Czy dużo się zmieniło? Rzućmy okiem na wcześniejsze lata i liczbę straconych bramek.

2020/21 - 25 goli (86 punktów, mistrzostwo)
2019/20 - 27 goli (70 punktów, 3. miejsce)
2018/19 - 29 goli (76 punktów, 2. miejsce)
2017/18 - 22 gole (79 punktów, 2. miejsce)
2016/17 - 27 goli (78 punktów, 3. miejsce)
2015/16 - 18 goli (88 punktów, 3. miejsce)
2014/15 - 29 goli (78 punktów, 3. miejsce)
2013/14 - 26 goli (90 punktów, mistrzostwo)
2012/13 - 31 goli (76 punktów, 3. miejsce)

Dlaczego podałem liczbę punktów i miejsca z tylu sezonów? Bo w XXI wieku Atletico - przed erą Simeone - nigdy nie zakończyło sezonu w pierwszej trójce. Wprowadził do klubu nowe, wyższe standardy.

Komplet zwycięstw na start - jak Hansi Flick zmienia Barcelonę Nowoczesny futbol coraz bardziej opiera się na wolniejszym tempie rozgrywania ataków i usypianiu przeciwnika. Większość zespołów z najlepszą defensywą to również te, które najlepiej kontrolują mecze. Trudno o lepsze przykłady niż Manchester City i Arsenal. Guardiola tak łatwo wygrywa ligę właśnie z uwagi na - między innymi - opanowanie do perfekcji utrzymywania się przy piłce i minimalizowanie ryzyka straty, która spowoduje groźny kontratak. Ważne role odgrywają Bernardo Silva czy Rodri, ponieważ oni praktycznie nie tracą piłki i pozwalają na kontynuowanie spokojnego budowania akcji.

Największy przeciwnik Guardioli przez ostatnie lata, czyli Jürgen Klopp był po przeciwnej stronie, jeśli chodzi o styl gry. Mimo że w wielu meczach ze słabszymi przeciwnikami Liverpool również grał wolniej, to jednak podstawowym założeniem były dynamiczne, zabójcze ataki po odbiorze piłki. Bezpośrednia gra to również znak rozpoznawczy Flicka. Gra ofensywna opierająca się na maksymalnej szerokości, szybkich kombinacjach w centrum boiska i bezpośrednich długich zagraniach na przeciwległą stroną boiska. Wszystko na dużej agresywności i intensywności.

Właśnie dlatego jego Bayern osiągał tak wielkie sukcesy - byli obrońcy, którzy radzili sobie z odpowiadaniem za duży obszar w obronie, kapitalny środek pola w szczytowej formie i skuteczna ofensywa.

Piłkarze decydują - o swobodzie w ataku Pomysł na tę nitkę w mojej głowie pojawił się niedawno. Kilka miesięcy temu pisałem o wykorzystywaniu przestrzeni, tym razem inne zagadnienie taktyczne - swoboda w ataku. Ciężko to jednoznacznie przyporządkować, bo z jednej strony jest to założenie związane z taktyką i planem, a z drugiej opiera się na różnych sposobach zgodnych z wolą zawodników. Na pewno jest to nurtujące zagadnienie, które przewija się na najwyższym poziomie. Podzielę się z wami kilkoma rozważaniami.

Zapraszam do nitki.

Trenerska koronacja - o stylu Gasperiniego i fenomenie jego Atalanty - Wygrana z Atalantą to jedna z tych piłkarskich bajek, które rzadko się zdarzają. Daje pole do popisu dla merytokracji: wciąż jest miejsce na pomysły i nie musi sprowadzać się do zimnych, twardych pieniędzy. - powiedział po finale Gasperini.

2900 dni pracy i 66 lat na karku to również odpowiedni moment, aby zgarnąć swoje pierwsze trofeum w karierze. Niewielu trenerów w swojej karierze może doświadczyć go w tak szczególny sposób. Ten triumf Atalanty to wielopłaszczyznowy sukces - to koronacja pracy Gasperiniego i preferowanego stylu. Nie ma w futbolu lepszej rzeczy niż pokonanie lepszych od siebie, grając przy tym w tak unikalny sposób.

- Nie rozumiem tego, że ocenia się mnie na podstawie trofeów. To nie tak, że jestem teraz lepszy niż dzisiejszego popołudnia.

Ruben Amorim, Jurgen Klopp i Xabi Alonso.

Co ich łączy? Każdy poległ w tej edycji Ligi Europy, kiedy musiał zmierzyć się z zabójczym kryciem indywidualnym na całym boisku. Ten sukces jest niewiarygodny i wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, jak wielkiej rzeczy dokonała Atalanta.

Przede wszystkim: pokonali tych, których nie dało się pokonać przez 51 meczów.

Prime Jose Mourinho - ewolucja taktyczna Na europejskie salony wszedł głównie przez znakomity taktyczny zmysł. Umiejętność rozczytania rywala i obsesyjne podejście do szczegółów stawały się z czasem jego znakiem porównawczym - może to nie być dla każdego oczywiste, bo na przestrzeni lat zaczął się kojarzyć z wyjątkową osobowością i charakterem, co poniekąd przykrywało jego taktyczny geniusz.

Od legendarnego Porto po ostatnie mistrzostwo w 2015 roku z Chelsea.

Zapraszam do przeczytania.

Jak Daniele De Rossi odświeżył AS Romę? 10 meczów, 8 zwycięstw, remis i tylko jedna porażka - z Interem

Awans z 9. miejsca na 5. miejsce. 18/21 punktów w ostatnich 7 meczach.

30 strzelonych goli i 13 straconych.

Ale przede wszystkim: odświeżenie drużyny.

Odwrócone Breaking Bad - czy relacja na linii Manchester United - Erik ten Hag ma jakikolwiek sens? Dlaczego odwrócone Breaking Bad?

Ponieważ Holender w swoich słowach po przejęciu klubu zaczął od bycia serialowym Heisenbergiem. Miała powrócić zwycięska mentalność, dyscyplina i twarz wielkiego klubu, od klubu miała bić siła i strach wśród wszystkich przeciwników.

Zważając na to, że ten Hag stawał w obronie Promesa, Antonego czy Greenwooda, to mamy kolejny punkt wspólny z Heisenbergiem.

Patrząc na obecną postawę jego zespołu, to zdecydowanie bliżej mu do Waltera White'a. Tylko że w tym przypadku zachorował Manchester United.

Najważniejsza rzecz w futbolu - wykorzystywanie przestrzeni Co do samego wytłumaczenia wykorzystywania zacytuję fragment @mzachodny z tekstu o Nicolasie Jacksonie:

"Futbol dynamicznie się zmienia, ale wymiary boiska pozostają takie samo. Wszystkim chodzi o jak najlepsze wykorzystanie przestrzeni: zabranie jej rywalowi pod własną bramką, zyskanie jej pod tą przeciwnika. Trendy prowadzące do osiągnięcia kontroli nad długością i szerokością murawy są różne, dotyczą systemów, ale też coraz częściej ról poszczególnych piłkarzy. Im lepszy masz zespół, tym większe jest prawdopodobieństwo, że będziesz dominował w większości spotkań".