سردخانه، دی‌ماه ۱۴۰۴

سردم است. سرما تا مغز استخوانم نفوذ کرده و نمی‌توانم خودم را تکان بدهم. حتی این کیسهٔ مشکی‌رنگ که زیپش تا بالا کشیده شده هم گرمم نمی‌کند.
صدای ناله‌های دلخراشی می‌آید.
«ها» می‌کنم تا شاید صورتم کمی گرم شود؛ اما بخاری از دهانم خارج نمی‌شود./۱ دقیقا یادم نمی‌آید؛ اما فکر می‌کنم جایی خوانده بودم که گرمای بدن موجودات زنده از متابولیسم سلول‌هاست و گردش خون آن را به سراسر بدن منتقل می‌کند و راستی قلب من با یک گلولهٔ جنگی سوراخ شده است.
واقعیت دوباره تلخی‌اش را به حلقم می‌ریزد، من کشته شده‌ام!/۲