لوکوموتیو Profile picture
Thinker. Listener. Learner. Coach. Author. CEO of @theCodelita. Hopeful for the future of Iran.
2 subscribers
Jan 11 7 tweets 23 min read
تحلیل و نظرات شخصی من.
(۶۰ ساعت از قطعی اینترنت ایران #DigitalBlackoutIran )

پیش نوشت مهم:
- این متنِ مفصل رو جامع و با شماره در ۵ بخش نوشته‌م.
- مخاطب اصلی این رشتو مهاجرین هستن.
- بخش ۴ (احساسات مهاجرین) واقعاً مهمه.
- قبل از نظر، بخش ۵ رو لطفاً بخونین.

ممنونم از حمایت.
1/6
1️⃣ آنچه برای من مسلم هست:

۱.۱. رژیم جنایت می‌کنه.
رژیم جمهوری اسلامی هرچی عقده سر اسرائیل و اینا داره، قشنگ خالی می‌کنه. اینترنت رو هم خاموش کرده که راااحت بتونه هر جنایتی خواست بکنه. سری‌های قبلی شاید می‌شد گفت مهسا امینی و قیمت بنزین آبان ۹۸ «دژمن» نیستن و انتظار رأفت یا حداقل انسانیت داشت؛ اما این سری و با بیانیه کاملاً صریح جناب پهلوی، مردمی که تو خیابونن، در نگاه خامنه‌ای و بسیجی‌های brainwashedشده‌ش، دشمن مطلق و واضح هستن. و حمام خون راه می‌اندازه.
(هر کی هم انتظار این رو نداشته، واقعاً بی‌تعارف، یا خیلی خوش‌خیال بوده یا خیلی کوته‌بین بوده که آخوند جماعت و پست‌فطرتی و جنایتکاری جمهوری اسلامی رو از اعدام‌های ۱۳۶۷ تا کشتار ۱۵۰۰ نفر در سه روز آبان تا امروز نشناخته. و نمی‌دونسته این می‌شه. و چه بسا شاید حتی یه بار هم تو عمرش برای اعدام‌های سیاسی هشتگ هم نزده که بدونه ج.ا. و ایادی‌ش چه کفتارهای وحشی‌ای هستن.)

۲.۱. دست خالی نمی‌شه.
مردم شونصد بار توی همین ۱۰ سال اخیر ریختن تو خیابون. هیچ باری هم چشم بر گلوله پیروز نشد. صد تا چشم هم باشه، باز هم نمی‌شه. دویست تا هم باشه، باز نمی‌شه. اون بسیجی brainwashed شده که نمازجمعه می‌ره، به جلیلی رأی می‌ده، سیم‌کارت سفید داره، فالوور دواتیشه‌ی آقاس، دانشگاه امام علی و امام صادق و امام سجاد می‌ره، الآن داره با تفنگ پینت‌بال یا ساچمه‌ای یا جنگی بر علیه دژمن خودش تو خیابون Call of Duty لایو بازی می‌کنه. ککش هم نمی‌گزه. عذاب وجدان هم نداره. خسته هم نمی‌شه. به کسی هم جواب لازم نیست پس بده. می‌زنه و می‌ره. تو مغزش هم تسنیم و فارس‌نیوز دارن می‌ریزن و داره کار می‌کنه.
همه‌ی اون تحلیل‌های نمی‌دونم فلان کشور و فلان مدل ریاضی و فلسفی سقوط هم توی کتابخونه قشنگن. اونا رو برای گرگ‌های انسان‌نمایی که انسانیت حالیشون نمی‌شه نساخته‌ان.

۱.۳. کودتای نظامی خیلی خیلی خیلی نامحتمله.
مثلث درهم‌تنیده‌ی نیروهای نظامی ایران (ارتش، سپاه، بسیج) به‌قدددددری از فیلتر رد شده و مخلص جان‌برکف آقا هستن که اصن در مخیالتشون هم خیانت به نماینده خدا در کائنات و ولی امر مسلمین نیست.
مث فرماندهان کودتاهای کشورهای دیگه نیستن که یه فرمانده ارتش وجدان بیدار داشته باشه و بدونه مردم چیه، این چیه، اون چیه. حتی توشون ۱٪ یا حتی ۵٪ هم که کمی وجدان داشته باشن، توسط ۹۵٪ بقیه‌شون که نظام و آقا رو می‌پرستن (یا اعتقادی، یا مالی) سرکوب می‌شن و جای مانور ندارن.

۱.۴. فتح خیابون و شهر و فلان معنادار نیست.
تلویزیون ایران اینترنشنال می‌گه فلان خیابون رو هم مردم گرفتن. خب شب که می‌خوان برن خونه. یا اصن کلانتری رو آتیش زدن تو فلان شهرستان فارس. خو فوقش لازم باشه رژیم از شیراز تانک میاره از رو همه رد می‌شن. مگه تو خوزستان و بلوچستان کم دیده‌ایم از اینا؟ مگه همون گشت ارشادش و وحشی‌گری‌هاش رو توسط کسایی که نظامی نبودن ندیدیم وسط روز با ماشین از رو مردم رد می‌شن؟ این بار تو شب و قطعی اینترنت باز و بیشتر هم می‌کنن.
دیگه آرپی‌جی‌زن و رامبو که نداریم جلو ارتش و سپاه و بسیج چندین‌هزارنفری بخواد وایسه. رژیم هم این همه سال صنایع نظامی و تفنگ و فشنگ و تانک و فلان و بهمان ساخته و صادر نکرده، ولی باش مردم رو می‌تونه بکشه. و هرچه‌قدر هم ما نخوایم می‌کُشه.
متأسفانه یه‌سری حرف‌ها و تصورات توی شعار و توییت قشنگن. مثل همون قضیه «کفیل سیاسی» که جدی ملت باورشون شده بود که چون نماینده پارلمان سوئد و بلژیک کفالت سیاسی گرفته، رژیم نمی‌تونه اعدام کنه. بعد خوشحال می‌شدن، بعد پس‌فرداش جوون بدبخت اعدام می‌شد.
امید قشنگه، ولی نباید مانع واقع‌بینی بشه.

۱.۵. رژیم پیشرفت داشته.
شاید در ۸۸ یا حتی تا ۹۸ رژیم بعضاً شاس می‌زد تو سرکوب تظاهرات. اما حداقل ۶ ساله که اینا وقت و انرژی و پول بیت‌المال داشته‌ن که دقیقاً بتونن خیلی قشنگ یه عالمه پلی‌بوک مدوّن برای سرکوب در بیارن: کِی اینترنت قطع شه، کی باتوم فقط، کی ساچمه، کی جنگی، کی یگان ویژه، تو چه شرایطی از قرارگاه با ماشین ضد شورش بیان. و ...
این همه ستاد فلان و بهمان استراتژیک که پول یامفت می‌گیرن از بودجه و فارغ‌التحصیلان دانشگاه امام علی و افسری و صادق و فلان توشون کار می‌کنن چی کار می‌کنن پس؟ واضحه که می‌دونسته‌ان که مقبولیت‌شون دیگه حداکثر ۲۰٪ جامعه هست، و باز هم در آینده تظاهرات می‌شه، پس کلی باید براش آماده بود. باید براش پهپاد تشخیص چهره و فلان و ارتباطات داخلی دقیق (در زمان قطعی، واسه خودشون) و زیرساخت خودشون و غیره رو ساخت.
اما مردم بدبخت چی؟ از آبان ۹۸ تا حالا چه پیشرفتی کرده‌ان؟ چه سازماندهی ای برای تظاهرات یاد گرفته‌ان؟ غیر از اینه که می‌رن و مثل گل پرپر می‌شن؟

۱.۶. زور لازمه.
متأسفانه با مشت نمی‌شه. بشر از وقتی باروت رو کشف کرد، سیستم دنیا و جنگ‌هاش عوض شد. همه استعمارهای قرن ۱۵ به بعد این شکلی بود که یه سری با تفنگ می‌رفتن سمت یه قبیله که حداکثر دفاعشون سنگ و تیرکمون بود، بعد اونا رو به‌راحتی می‌کشتن (و تصرف می‌کردن) و می‌اومدن.
بدون اسلحه فائق اومدن بر کسی که اسلحه داره و راحت (راااااااحت) بدون هیچ دغدغه یا وجدان یا ترس از پاسخگویی یا چیزی، شلیک می‌کنه، خیلی سخته.
اصن اگه معجزه هم باشه، این همه سال تو ده‌ها تظاهرات یه بارم در ابعاد جدی (تصرف جدی یه شهر برای چند روز) اتفاق نیافتاده. حداکثر یه بسیجی دیر شلیک کرده یا هول شده، ریختن سرش، تهش یه جون از میلیون‌ها جون‌شون کم شده. ولی خدشه و داغ بهشون وارد نشده.

به قول یکی تو جنگ ۱۲ روزه وقتی صدا و سیما رو اسرائیل با موشک زد، طرف توییت زده بود:
«دلم برای خودمون می‌سوزه که این همه سال با سنگ و دمپایی آرزو داشتیم یه آجر از این ساختمون کم بشه!»

جمع‌بندی بخش یک:
- دست‌کم گرفتن دشمن حس خوبی داره. اما دقیقاً همین باعث سرخوردگی هم می‌شه.
- امید خیلی خوبه، اما واقع‌بینی هم شاید گاهی لازم (و حتی لازم‌تر از دلخوشی) باشه. باعث می‌شه آدم به‌خودش باید و شل نگیره. باعث می‌شه با درایت و حوصله و دقت و تمرکز بیشتری پیش بره.
- آرزو و امید ما سرجاش هست. اما نباید مانع فکر و تحلیل بشه. می‌شه هم تحلیل کرد، هم واقع‌بینانه امیدوار بود. هر دو.

(ادامه در بخش ۲ پایین)Image
Nov 18, 2025 16 tweets 4 min read
نظرمفصل من در مورد کل‌کل بین کشورهای مقصد مهاجرت، بسته به این‌که در کدوم بخش از پروسه‌ی مهاجرت هستین:

#رشتو
۱/۱۴ 1️⃣ اگه هنوز مهاجرت نکرده‌این ولی می‌خواین بکنین: بهشون گوش ندین!

- حداقل امنیت، حقوق شهروندی، رفاه اقتصادی (مث امکان خرید راحت ماشین امن)، و امکان پیشرفت مبتنی بر تلاش و شایستگی، توی اکثر کشورها (کانادا، آمریکا، اروپا، استرالیا) هست و خیلی بیشتر از داخله.
Jul 14, 2025 15 tweets 4 min read
۱. روان‌درمانی کارواش نیست که بشینی. یه باشگاه/جیم سخته و ۹۰٪ تلاش رو خودت (بعضاً خارج جلسه) باید بکنی. آماده باش.

۲. تراپی هرگز نه یه‌شبه‌س، نه چسب زخم. یه سرمایه‌گذاری برای «۸۵ منهای سن‌کنونی» سال باقی‌مانده عمرته که واقعاً می‌صرفه. ۹۰٪مون هم لازمش داریم.

ادامه 👇 ۳. تراپیست بد زیاده. صرفاً چون بر خلاف خواسته‌س حرفی زده یا نظری داده معناش بد بودن نیست. بلکه این یه مهارته (و سخت هم هست) که بتونی نامناسب بودن رفتار و رویکرد تراپیست/مشاور رو از سختی لازم برای استرچ شدن و رشد تمایز بدی.

Jun 23, 2025 4 tweets 4 min read
یک نگاهِ شاید آشنا:
آنچه این خونه بود، هست، و خواهد بود.

#رشتو (۱/۴) پرده‌ی اول: was

ما ده‌ها ساله که فیزیکی (و بعضاً بعدش دلی) توی یه خونه زندگی می‌کنیم. پدر این‌خونه یه آدم نارسیسیست، وحشی، سمی، و خشنه. بارها مادر خونه و بچه‌هاش رو کتک زده، زخمی کرده، یا حتی کشته.

پدره هر شب از پنجره برای همسایه‌ی دو تا کوچه اون‌ورتر عربده می‌کشه. روزها هم یواشکی پول می‌ده به چار تا از اشرار محل (پولی که می‌تونست پول توجیبی ما باشه، یا کمک‌خرج مادر) تا برن سنگ بزنن به اون همسایه‌هه. داخل خونه هم هرازگاهی هی همه رو کتک می‌زنه، آزار می‌ده، و حتی از نظر مالی و معیشتی در تنگنا می‌ذاره، منتهی وقتی پلیس میاد پدره خودش رو موجه نشون می‌ده و می‌گه «من که قانونی رو زیرپا نذاشته‌ام، و دعواهای تو خونه‌مون هم به خودمون ربط داره.»

یه‌سری از خواهرها و برادرهای ما تهش شاکرن که سقف بالا سرمونه. حتی سعی می‌کنن ظلم و بی‌منطقی‌های پدرمون رو توجیه کنن و بگن همه‌جا همینه، یا گس‌لایت‌مون کنن که یه نفعی توی این رفتارهای پدر هست که ما نمی‌بینیم. منتهی ما دیگه جونمون به لب‌مون رسیده. ما از زخم‌های خودمون، و مادرمون، دلمون خون شده. ما سال‌هاست هر شب با بغض می‌خوابیم.
Apr 7, 2025 8 tweets 3 min read
شاید مرسوم‌ترین و قدیمی‌ترین روش ارزیابی ارزش خود (self-worth) «دیدنِ پرداخت هزینه‌‌ی (price) برآورده‌شدنِ انتظارات، توسط اطرافیان» باشه. مثل دریافت النگوهای حاج خانوم، انتظار احوالپرسی و تبریک مناسبت‌ها، و جشن باشکوه تولد یا عروسی.

سه تا خوبی و سه تا ناسالمی داره این مدل:
#رشتو خوبی‌ها:

۱. اغلب قابل استناد و واقعی هست.
مخصوصاً اگه بشه لمس‌ش کرد، حمل‌ش کرد، یا در دنیای معاصر توی اینستا هم گذاشت. درسته که به‌نظر این ویترین‌ها برای دیگران هستن، اما مخاطب اصلی‌شون خود شخص هست و گاهی پستونک برای ترس‌های عمیق درونی‌ش. که می‌تونه سال‌ها موثر باشه.
Jan 8, 2025 15 tweets 4 min read
چرا راحته به دیگران کمک کنیم ولی خیلی سخته به خودمون کمک کنیم؟

از اینستا: americanbaron هر کسی توی این ویدیوی زیبا یه دلیلی برای ناتوانی در کمک‌به‌خود می‌بینه. و با اول دلیل بیشتر از همه ارتباط برقرار می‌کنه.

اما شاید بد نباشه که حداقل یازده دلیل مختلف پشت «ناتوانی در کمک به خود» بررسی کنیم. و کمی فکر کنیم. و حتی اگه لازم بود توی جلسه بعدی تراپی بهش بپردازیم.
Sep 30, 2024 6 tweets 2 min read
آقای CEOی شرکت NVidia در جمع دانشجویان دانشگاه استنفورد براشون آرزوی رنج‌کشیدن (suffering) می‌کنه. :)

رنج، چیزی نیست که مازوخیست‌مآبانه سمتش بریم. اما اگه رخ بده، می‌تونه مفید باشه.

رنج چیزی هم نیست که بخوایم بهش ببالیم. اما رنج...
#رشتو
۱/۶
رنج چیزی نیست که بخوایم بهش ببالیم. اما:
رنج تاب‌آوری میاره،
تاب‌آوری تحمل شکست رو بالا می‌بره،
تحمل شکست موجب افزایش بودجه‌ی ریسک‌پذیری می‌شه،
و افزایش بودجه‌ی ریسک‌پذیری هم امید تلاش و شانس موفقیت و رسیدن رو افزایش می‌ده.

رنج لذیذترین راه نیست. اما راه پرقوام و باصلابتیه.
۲/۶
Sep 9, 2024 21 tweets 6 min read
من بدون کنکور رفتم مهندسی نرم‌افزار شریف (مدال جهانی المپیاد). و اغلب مدت دوران لیسانسم از نظر تحصیلی بسیااار گُه، مزخرف، و کابوس‌وار بود. ترم یک معدلم شد ۱۲ و ترم دو مشروط شدم. و هرگز فکر نمی‌کردم فارغ‌التحصیل بشم.

الآن، بعد ۲۰ سال، به‌نظرم یه مزایایی داشت. مثل این‌که ... #رشتو بک‌گراند: من سر المپیاد، پیش‌دانشگاهی نرفتم اصن و اون یک سال ۶ نفرمون (و بعد ۴ نفر اعزامی) تمام‌وقت داشتیم برنامه‌نویسی و الگوریتم تمرین می‌کردیم. واسه همین وقتی رفتم دانشگاه «طراحی الگوریتم» و «ساختمان داده» در حد دکترا بودم اما اطلاعاتم از فیزیک و ریاضی در حد دوم دبیرستان بود.
Sep 6, 2024 15 tweets 7 min read
یه بنده‌خدایی یک ماه پیش یه وبسایت بامزه ساخته بوده به اسم One Million Checkboxes که توش فقط یک میلیون‌تا چک‌باکس داشته. تنها نکته‌ش هم این بوده که هر یوزری که یه باکس رو چک/آن‌چک می‌کرده، برای همه تغییر می‌کرده!

اتفاقات بعدش بامزه‌س... 😅👇 برخلاف تصورش که این یه پروژه سرگرمی بامزه بوده، این وبسایت یهو می‌زنه و معروف می‌شه و ۵۰۰هزار تا یوزر میاره که ۶۵۰ میلیون بار چک‌باکس‌ها رو عوض می‌کنن و حتی خبرش توی نیویورک تایمز و واشینگتن پست هم می‌ره!

[1]
[2] nytimes.com/2024/07/03/sty…
washingtonpost.com/technology/202…
Image
Jul 11, 2024 12 tweets 4 min read
سؤال: «یه برنامه‌نویس ماهر، چه‌جوری باید استارت‌آپ خودش رو شروع کنه؟»

جواب مفصل در ۱۰ نکته: 👇 ۱. فرق خوب و فروختنی رو بدون

یه نرم‌افزار خوب با کد شکیل و کامنت و دیزاین پترن عالی و اسکیل‌بلیتی و ... کااااملاً ممکنه نفروشه و ورشکست شی، و یه نرم‌افزار کثیف با کد متعفن ممکنه عالی بفروشه!

هدف اول بیزینس بقا هست. هدف دومش اینه که بقاش راحت باشه. پس عاشق کد و معماریت نشو!
Jun 28, 2024 19 tweets 6 min read
در طی دو هفته اخیر از طریق با حدود ۵۰ تا دوست عزیز ایرانی داخل و خارج جلسه مشاوره خصوصی داشتم. تجربه خیلی خوبی بود و خلاصه دستاوردها و نکته‌های قابل انتقالش رو اینجا می‌نویسم: 👇locomo.tips/consult ۱. مهارتِ ارائه و فروختن، مهم و قابل اکتسابه

اکثر بچه‌های فنی توی ارائه و فروختن/salespersonship ضعیفن. منتهی اشتباه اینجاس که فک می‌کنن این ضعف اوکیه و فروش وظیفه‌ی یکی دیگه‌س.

خیر! هر مصاحبه، جلسه، آفر گرفتن و چونه زدن، و حتی قانع‌کردن فنی تیم یک بستر فروشه و باید توش قوی شد!
Jun 27, 2024 11 tweets 3 min read
استرس در مصاحبه کاری یه امر طبیعیه. قراره قضاوت شین و نتیجه‌ش رو هم نمی‌دونین! واضحه که به عنوان یک انسان باید مضطرب بشین، اما این استرس می‌تونه تا حدی مهار بشه که تأثیر منفی‌ش کنترل شه.

۳×۳ نکته‌ی مختصر درباره‌ی «مدیریت استرس در مصاحبه کاری»: 👇 1️⃣ قبل مصاحبه:

۱. راجع به شرکت، پوزیشن، و مصاحبه‌کننده خوب تحقیق کنین.

خوبه که بدونین چی کار دارن می‌کنن، احتمالاً به چی علاقه دارن و دنبال چی‌ان، و خودتون رو توی مصاحبه باید علاقه‌مند و آگاه نشون بدین. توجه و اهمیت، احترام و علاقه میاره.
Jun 14, 2024 26 tweets 6 min read
فرهنگ ایرانی زیبایی‌های زیادی داره. منتهی تفاوت‌هاش با سایر فرهنگ‌ها، خصوصاً در زمینه کاری، ممکنه باعث فرصت‌سوزی بشه.

رعایت ۲۳ نکته زیر می‌تونه کمک فراوانی به پیشرفت در روابط کاری (خصوصاً با خارج از ایران) بکنه. 👇

#رشتو پیش‌نوشتار:
- این موارد فقط تجربی و توصیه‌ای، در ۲۸۰ کاراکتر هستن.
- صفر یا صد مطلق در کار نیست.
- در جواب خیلی‌هاش شاید یه «آخه می‌دونی...» سریع باشه. اما تغییرش (اگه ممکنه)، به‌جای توجیهش، می‌تونه شانس موفقیت و جذب کار رو بیشتر کنه.
- مجدداً هدف این رشتو صرفاً افزایش فرصت‌هاست!
Jun 1, 2024 25 tweets 5 min read
خستگی روحی چهره نداره ولی علائم داره.

۲۳ تا نکته درباره‌ش:
#رشتو ۱. همون‌طور که یه آدم افسرده ممکنه لبخند هم بزنه یا حتی بخنده، آدمی که خسته‌ی روحی هست هم ممکنه ماسک بزنه، خودشو به‌زور جلو بکشونه، یا حتی خستگیش رو انکار کنه. چه جلوی بقیه، چه حتی جلوی خودش.
Apr 28, 2024 14 tweets 6 min read
توی کل ۲۰۰هزار خط کد کدلیتا (@theCodelita) این ۳۹ خط کلاس SelfAwareDeferred یکی از محبوب‌ترین و قدرتمندترین قسمتاشه. و حتی به زندگی و بلوغ فکری هم ربط داره!

سعی می‌کنم به‌زبون غیر #برنامه‌نویسی و ساده توضیحش بدم و بگم چرا هم زیبا و جذابه، هم خودآگاهیش عین زندگی آدماس!

#رشتو👇 Image توی هر کدی خیلی از اتفاقاتی که می‌افته بلافاصله (هم‌زمان، synchronous) نیست. و ممکنه اتمامش چندین ثانیه طول بکشه (ناهم‌زمان، Asynchronous).

مثلاً وقتی یوزرنیم و پسورد تایپ می‌شه و بعد دکمه سابمیت کلیک می‌شه ممکنه ۰.۳ الی ۵ ثانیه طول بکشه تا سرور بگه «احسنت!» یا «پسورد غلطه.»
Apr 13, 2024 15 tweets 3 min read
۱۴ توصیه درباره سلامت روان توی این اوضاع جنگی ایران و اسرائیل:
👇 ۱. بله، سلامت روان مهمه.

قرار نیست بی‌تفاوت یا اسماً سوسول باشه آدم. اما مهمه که از خودش مراقبت کنه. چون بالاخره یه صبح و یه پایان می‌رسه و ۹۹.۹۹٪ زنده می‌مونیم. و لازمه که برای این احتمال ۹۹.۹۹٪، که خیلی بیشتر از ۰.۰۱٪ هست، تا اون صبح سعی کنیم هزینه‌ی قابل‌اجتناب اضافه ندیم.
Mar 22, 2024 8 tweets 3 min read
توی فرندز یه‌جا جویی خیاطش رو به چندلر معرفی می‌کنه. بعد که چندلر میره پیش یارو، موقع اندازه‌گیری درز داخلی شلوار، خیاطه با اندام چندلر ور میره. چندلر بعدش میاد به جویی می‌گه خیاطت خیلی آدم کثافتیه! و جویی می‌گه: «راس، به چندلر بگو که همه خیاطا همین‌جور اندازه می‌گیرن!»
#رشتو
۱/۸ Image حکایت خیلی از زخم‌ها و گره‌های روحی آدم‌ها دقیقاً همین خیاطه‌س.

جویی از ۱۶ سالگی پیش خیاطه می‌رفته. و چون فقط همین یه‌ مدل رو دیده بوده، احساس می‌کرده این نُرم داستانه و همیشه همینه!

ما هم، چون فقط همین یه زندگی رو داشته‌ایم، گاهی فکر میکنیم «زندگی با مشکلات روحی» همینه که هست!
Dec 27, 2023 21 tweets 5 min read
نکات و پیشنهادات برای نگاه بهتر و بهره‌وری مفیدتر از تراپی:

#رشتو 1️⃣ پیش‌مقدمه:

۱. من تراپیست نیستم. اما در حوزه سلامت روان و روانشناسی بسیار فعالم و با تراپیست خودم هم خیلی در مورد تراپی حرف می‌زنم.

۲. هفته پیش سری اخیر جلسات تراپی من تموم شد. این نکات صرفاً پیشنهادهای شخصی منن ولی تقریباً همه‌شون رو با تراپیستم مطرح کردم و موافق بودن.
Dec 3, 2023 6 tweets 1 min read
نشانه‌ی موفقیت سالم اغلب وجود تلاشه. اما تلاش همیشه نشانه‌ای از سلامت اوضاع نیست. چون گاهی خیلی از تلاش‌ها نه برای موفقیت، بلکه برای بقاست.

مثلاً کودکی که می‌شنوه «اگه درساتو نخونی، دیگه دوس‌ت ندارم!»، تلاش می‌کنه. اما در راستای کسب عشق مشروط و ناامن. ایضاً پارتنری که 👇

۱/۶ ... مدام برای اثبات خودش و لایق بودنش در رابطه باید تلاش کنه و چون «خود واقعی» و بودن/beingش برای ثبات عشقش کافی نیست، باید مدام در تکاپو باشه. یا شهروندی که باید صب تا شب بدوئه دنبال یه لقمه نون و ته ماه لنگ اجاره خونه باشه.

اینا تلاش برای موفقیت نیست، اینا تلاش برای بقاست.
Dec 1, 2023 8 tweets 2 min read
مفهوم حفظ «استریک» (تعداد روزهای متوالی سر زدن به یک اپ، مثل دولینگو) یکی از بامزه‌ترین پدیده‌های ملموس روانشناسی دنیای مدرنه!

چرا؟ و چند پیشنهاد 👇 1️⃣ خوبیای Streak:
۱. تکرار و تمرین، به یادگیری کمک می‌کنه
۲. انگیزه می‌ده شل نکنی
۳. حس برتری و سنجیده شدن می‌ده‌ حس خفن‌تر و حرفه‌ای‌تر از بچه‌مچه‌های تازه‌کار بودن!
۴. حس رضایت‌مندی شخصی می‌ده. و نگاه کردن بهش جای افتخار و بادی به غبغب انداختن و سمبل پشتکار دونستنش داره.
Oct 22, 2023 8 tweets 2 min read
یه #رشتو مهم در زمینه زبان‌ها و فریم‌ورک‌های #برنامه‌نویسی، خصوصاً برای انتخاب در ابتدای کار.

خیلیا، اول راه، سر انتخاب زبان (پایتون یا جاواسکریپت یا جاوا یا سی یا ...) و یا فریم‌ورک (ری‌اکت، انگولار، ویو، ...) یه وسواس شدیدی به خرج می‌دن که قابل درکه، ولی غلطه! 🙅

چرا؟ 👇

۱/۸ احتمالاً نزدیک‌ترین مشابه ذهنی، برای کسی که تازه می‌خواد وارد دنیای برنامه‌نویسی بشه، یادگیری زبان‌های انسانیه. و درسته که مثلاً برای ژاپنی، این که سارا مسلط به ترکی استانبولی باشه، نسبت به مهسا که ترکی بلد نیست (و هر دو میخوان ژاپنی یاد بگیرن) برتری خیلی خاصی شاید نداره.

اما...