نسلِ ما او را با کیفِ چرمی مدرسه و‌ با صدای چفت‌شدنِ آن دو قفل طلایی‌رنگِ کیف‌های قهوه‌ای و چرمیِ آن‌موقع مدرسه‌ها با دوبنده روی دوش به‌یاد می‌آورد، تصاویر و خاطره‌هایی محو و رنگ‌ورورفته از کارا‌کترهای اکبر عبدی در «محله‌ی‌ برو و بیا» و «بازم مدرسه‌ام دیر شد»؛ همان پسرک تپلی/۱ که نقش یک پسر نوجوان یا کودک شیطان، ساده‌دل و بانمک را بازی می‌کرد. او معمولاً وسط دردسر می‌افتاد، کنجکاوی می‌کرد، گاهی زرنگ‌بازی درمی‌آورد و با معصومیتش موقعیت‌های کمدی خلق می‌کرد.
برای من اکبر عبدی شاید تنها بازیگر سینما و تلویزیون بعد از انقلاب بود که واقعاً می‌شد/۲

خب، سرانجام تا ساعاتی دیگر اعضای هیأت مطبوعات خارجی هالیوود انتخاب‌های امسال‌شان را اعلام می‌کنند و به‌این ترتیب، گولدن گلوب هفتادونهم طبق گزارش ورایتی، بدون مراسمی خاص، بدون ستاره‌ها، زرق‌وبرق و مهمانی باشکوه همیشگی‌اش و از همه مهم‌تر، بدون حتا پوشش تلویزیونی زنده/۱ هم‌چون کنفرانسی مطبوعاتی برگزار می‌شود، انتخاب‌های نهایی نه‌چندان غافل‌گیرکننده‌ی این دوره‌اش را اعلام می‌کند و تمام! شاید خیال کنید این روند سقوط جلال این مراسم که دست‌کم از سال گذشته به چشم عموم آمد به‌خاطر پاندمی و همه‌گیری اخیر است که باید عرض کنم خیر!/۲