تا سال ۱۹۶۷ م. حتی آمریکا رابطه با کشورهای عربی را به رابطه با اسرائیل ترجیح می‌داد، همین‌طور بیشتر کشورهای غربی. تنها پس از پیروزی قاطع اسرائیل در جنگ ۶ روزه ۱۹۶۷ علیه اعراب بود که آمریکا به سمت اسرائیل چرخید و رابطه خود را به رابطه‌ای استراتژیک با اسرائیل ارتقاء داد. تا پبش از جنگ ۱۹۶۷، تحلیل آمریکا این بود که کشورهای عربی‌ در نسبت با اسرائیل هم‌ جمعیت بیشتری دارند و هم منابع طبیعی بیشتر، از این رو نزدیکی به کشورهای عربی را ترجیح می‌داد. رهبران عرب به دلیل جهل و خودخواهی از این فرصت تاریخی بهره نبردندو خام‌اندیشانه خواهان نابودی اسرائیل بودند

دعوت دولت قانونی اسرائیل از شاهزاده سه مخاطب عمده با پیام‌های خاص برای هر کدام دارد. مخاطب نخست این دعوت جمهوری اسلامی است که پیام اسرائیل برای رژیم این است که این کشور از همه ابزارها برای تضعیف ج.ا بهره خواهد گرفت، و از بیان علنی آن ابایی ندارد. مخاطب دیگر این دعوت مردم ایران هستند که اسرائیل سعی دارد تا این پیام را به آنان بفرستد که این کشور صدای مردم ایران را شنیده و می‌داند که بیشینه ایرانیان شاهزاده را رهبر انقلاب خود می‌دانند. و البته این پیام مهم که اسرائیل با موجودیت ایران و مردم ایران دشمنی‌ای ندارد.

این شخصی که بوسه بر گونه شاهزاده می‌زند، در همان مهمانی شبانه ترانه «أنت عمري» أم کلثوم خواننده پرآوازه مصری را خواند. بیشتر اسرائیلی‌ها به زبان عربی مسلطند. در اورشلیم و تل آویو از کنار بارها و میکده‌ها که عبور می‌کنید، نواهای خوش موسیقی عربی بسیار به گوش می‌رسید. پیوند این ترانه برای دوستداران موسیقی و زبان عربی👇🏼

درسی که از ناکامی #منشور_همبستگی می‌توان گرفت این است که بردن «بازی» اپوزیسیون (اجماع اپوزیسیون) به معنای بردن «بازی» خیابان نیست، بلکه برعکس به معنای باختن بازی خیابان است. این همان ریشه بحران امروز ماست که اجماع میان اکثریت نیروهای اپوزیسیون بازتاب خیابان نیست. #جاوید_ملت_ایران اگر اجماع اپوزیسیون به معنای باختن بازی خیابان و مردم است، تلاش برای اجماع میان اپوزیسیون نامتجانس هزینه‌اش از فایده‌اش بیشتر نیست؟ به گمانم که هست. راه‌حل: اکنون هنگام آن است که نیروهای ایران‌گرا به اجماعی دست بزنند که هم بتوانند بازی اپوزیسیون را ببرند و هم بازی خیابان را.

مشکل اساسی امروز ایران به ضرورت فقدان چهره‌ها و رهبران سیاسی نیست، بلکه مشکل فرایندها و روندهایی است که برخی از چهره‌های نه چندان توانمند را برمی‌کشند و برخی را حاشیه‌نشین می‌کند. اگر این چهره‌های توانمند برکشیده نمی‌شوند، نشانه سازوکارهای معیوبی است وجود دارد. #جاوید_ملت_ایران بخشی از مانع پدیدار شدن چهره‌های سیاسی توانمند البته برمی‌گردد به وجود نظام سرکوبگر ج.اسلامی، اما بخش دیگر مشکل برمی‌گردد به سلیقه، درک و فرهنگ سیاسی جامعه. اینکه جامعه به سلبریتی‌ها برای به عهده گرفتن نقش سیاسی اقبال نشان می‌دهد، کاستی‌ای است در فرهنگ سیاسی.

دستگاه پروپاگاندای اولیگارشی روسیه تجاوز‌های روسیه را واکنشی به پیشروی‌های غرب و دست‌اندازی به منافع روسیه می‌داند. این دروغی بزرگ است. غرب از پس فروپاشی شوروی بارها تلاش کرده تا روسیه را در ناتو شراکت دهد اما روسیه امتناع کرده است. 👇🏼 امتیاز دادن به دشمنی شکست‌خورده چون روسیه در تاریخ بشر کم‌سابقه بوده است. اما غرب تلاش داشت تا روسیه برآمده از فروپاشی شوروی را به جامعه جهانی بازگرداند و در قالب نظمی پساجنگ جهانی دوم ادغام کند. در سال ۱۹۹۴، ناتو پیشنهاد «شراکت برای صلح» را به روسیه داد.

عرفان، دین عوامانه، و اسلام‌گرایی اگر چه گرایش‌های گوناگونی در اسلام هستند، و وجوه متمایزی دارند، اما اینگونه نیست که هم‌پوشانی‌ای ندارند و استعداد تغییر و تحول به دیگری را ندارند. عرفان می‌تواند به ایدئولوژی تسلط و تغلب سیاسی مبدل گردد، مانند اجدادِ صوفی صفویان که مفهوم ولایت عارفانه را تبدیل به مفهوم ولایتِ سیاسی کردند.همچنین، اینگونه نیست که دین عوامانه استعداد تبدیل شدن به خشن‌ترین گونه‌های اسلام‌گرایی ندارد. اتفاقاً، دین عوامانه به دلیل مایه‌های پررنگ سرسپردگی نهفته در آن و تنک‌مایگیِ تفکر و پرسشگریش، به راحتی قابل دگردیسی به اسلام‌گرایی است

لبنان و قومی‌سازی سیاست

مردم لبنان جزو آزادترین مردمان خاورمیانه‌اند و همهنگام دارای یکی از فاسدترین و باندبازترین و ناکارآمدترین نظام‌‌های سیاسی هستند که زندگی بسیاری از لبنانیان را تباه کرده است. پس از پایان یافتن جنگ داخلی، برای راضی نگه‌داشتن گروههای متخاصم، قدرت سیاسی ۱ بر پایه درکی جمع‌گرایانه، میان مسیحیان و دروزیان و سنّیان و شیعیان تقسیم شد. و از آن زمان این گروههای قومی و مذهبی بر سر کسب منافع قومی و غنائم مذهبی بیشتر با هم می‌جنگند و در این میان آنچه قربانی شده منافع ملی و خیر عمومی لبنانیان قربانی بوده است، و کار بجایی رسیده که دولت لبنان

نسل سودازده ۵۷ی، خودکه هیچ، که خدا هم نمی‌دانست چه می‌گوید و چه می‌خواهد کشوری در حال رشد و پیشرفت را بر باد فنا داد و فاجعه‌ای که آفرید چنان مهیب و هولناک بود که راهی جز انکار و توجیه خطای مرگبار خود نیافت. هر چه ابعاد فاجعه خودساخته در پیش چشم این سودازدگان بیشتر آشکار ۱/۵ می‌شد انکار آنان بیشتر و دیوار حاشایشان هم بلندتر می‌ششد بلوغ فکری و شخصیتی انسان زاییده پذیرش خطا و مسئولیت اشتباهات اوست، اما خطای اینان چنان مرگبار بوده که پذیرش آن از ظرفیت هر وجدان معذبی هم فرا رفته است. اما همهنگام غرور جاهلانه‌شان و شهوتِ خودنمایی‌شان نمی‌گذارد ۲/۵