Από eleni G
"Σήμερα στις 4.00 το πρωί "άγνωστοι" επιτέθηκαν και έκαψαν στη μικρή galerie Eclectica στου Ψυρή,
Αγίων Αναργύρων 13.
Ήταν το μονο μαγαζί που στην πόρτα του,
είχε γραμμένο
"This gallery is not genocide friendly".
("Αυτή η γκαλερί δεν δέχεται γενοκτονους")


H ιδιοκτήτρια δεχόταν βρισιές από τους "τουρίστες" που έχουν καταλάβει την περιοχή και περνούσαν από εκεί. Έσπασαν το πίσω τζάμι από τον ακάλυπτο και το τζάμι της πρόσοψης και πέταξαν εύφλεκτο υλικό.

Η φωτιά εξαπλώθηκε γρήγορα, και θα μπορούσε να κινδυνέψει όλο το κτίριο

💾Το 1966, 5 MB δεδομένων -μια μικρή ποσότητα για τα σημερινά δεδομένα- απαιτούσαν τοv εκπληκτικό αριθμό των 62.500 διάτρητων καρτών. Κάθε κάρτα ήταν ένα φυσικό μέσο που περιείχε περιορισμένη ποσότητα δεδομένων, συνήθως μερικές εκατοντάδες bytes, και εισάγονταν χειροκίνητα σε συσκευές ανάγνωσης καρτών για τη φόρτωση των δεδομένων στους υπολογιστές.Αυτή η διαδικασία ήταν αργή, δυσκίνητη και απίστευτα χρονοβόρα.Μπορεί να χρειάζονταν έως και τέσσερις ημέρες για τη φόρτωση μόλις 5 MB δεδομένων,

«Ενώ δεν είχα τίποτα άλλο παρά την κούνια μου και τα βιβλία μου, ήμουν ευτυχισμένος.Τώρα έχω εννέα κότες και έναν κόκορα, και η ψυχή μου είναι ταραγμένη.
Η ιδιοκτησία με έχει κάνει σκληρό.Κάθε φορά που αγόραζα μια κότα,την έδενα σε ένα δέντρο για δύο μέρες, για να της επιβάλλω τη διεύθυνσή μου, καταστρέφοντας στην εύθραυστη μνήμη της
κάθε αγάπη για
το πρώην σπίτι της.

Επισκεύαζα τον φράχτη της αυλής μου για να εμποδίσω τα πουλιά μου να ξεφύγουν και την εισβολή αλεπούδων, τόσο τετράποδων όσο και δίποδων.

Απολύθηκε επειδή δίδαξε ένα ποίημα:
Ο 60χρονος αγώνας του Jonathan Kozol για τα «ξεχασμένα» παιδιά
Τον απέλυσαν επειδή δίδαξε ένα ποίημα.
Αυτό που ανακάλυψε σε εκείνη την αίθουσα πυροδότησε έναν αγώνα
60 ετών για τα παιδιά
που η Αμερική
εξακολουθεί να ξεχνά. Ο Jonathan Kozol ήταν 27 ετών όταν μπήκε σε μια τάξη τετάρτης δημοτικού στη Βοστώνη το 1964.
Γρήγορα συνειδητοποίησε ότι το σύστημα είχε ήδη εγκαταλείψει τα μισά παιδιά που κάθονταν μπροστά του.
Θα μπορούσε να είχε επιλέξει έναν πολύ πιο άνετο δρόμο·

KiVa: Η Φινλανδία δεν τιμωρεί τον θύτη.
Αλλάζει την αυλή.
Η Φινλανδία απέδειξε ότι το σχολικό bullying δεν είναι «φυσικό φαινόμενο».
Δεν μειώθηκε τυχαία. Μειώθηκε γιατί αποφάσισαν να κοιτάξουν εκεί που όλοι οι άλλοι γύριζαν το βλέμμα:
στους σιωπηλούς θεατές. Για χρόνια, η λογική σε όλο τον κόσμο ήταν η ίδια:όταν υπάρχει bullying φταίει
ο «κακός» μαθητής
και το «αδύναμο» θύμα. Τιμωρούμε τον έναν, προστατεύουμε τον άλλον. Το αποτέλεσμα;
Μια τρύπα στο νερό.
Ο θυμός μεγάλωνε και η βία απλώς μετακόμιζε στην επόμενη γωνία.

Η Φινλανδία είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα όπου η αστεγία δεν αυξήθηκε- μειώθηκε.
Όχι από τύχη. Από επιλογή.
Για χρόνια,η λογική ήταν ίδια παντού:
ο άστεγος πρέπει πρώτα να «σταθεί στα πόδια του» και μετά να του δοθεί στέγη.
Να βρει δουλειά.
Να απεξαρτηθεί. Να αποδείξει ότι μπορεί να κρατήσει ένα σπίτι.
Η Φινλανδία έκανε το αντίθετο.
Έδωσε πρώτα το σπίτι.
Όχι κρεβάτι σε κοιτώνα. Όχι προσωρινή λύση.
Κανονικό διαμέρισμα.
Με συμβόλαιο.
Με πόρτα που κλείνει.
Με ένα κλειδί που ανήκει σε αυτόν που το κρατά.
Η λογική ήταν απλή,αλλά σκληρή:

Η πραγματικότητα είναι πάντα εκρηκτική,
εκκωφαντική κι εκτυφλωτική.

Οι άνθρωποι,βέβαια,που από μικροί μαθητεύουν
στην αποφυγή του πόνου
και στην απαξίωση των ωφελειών του,

την αντιμετωπίζουν με χαμηλωμένα
από τα χάπια βλέφαρα και με βιδωμένες
σφιχτά στ'αυτάκια τους ωτοασπίδες. Από παιδί ένιωθα
ανάποδος και παράξενος.

Η φύση μ' έφτιαξε με ακούραστα μάτια και
ορθάνοιχτα αυτιά.

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου,
δεν σταμάτησε στιγμή να εισβάλλει

μέσα από τις χοάνες
των λαίμαργων αυτιών μου

ένας ανυπόφορος μα κατά βάθος μελωδικός θόρυβος

Η Νοσηλεύτρια που Δίδαξε το FBI να Σκέφτεται:
Η Ιστορία της Ann Burgess
Το FBI είχε κούτες γεμάτες ομολογίες κατά συρροή δολοφόνων που δεν μπορούσε να αξιοποιήσει
- μέχρι που μια 42χρονη νοσηλεύτρια μπήκε μέσα και έκανε μια ερώτηση
που τα άλλαξε όλα: «Πείτε μου για τις γυναίκες που σκότωσαν».
1975. Κουάντικο
Βιρτζίνια.
Οι πράκτορες του FBI, Robert Ressler και John Douglas διέσχιζαν την Αμερική για μήνες, καθισμένοι σε κελιά φυλακών, ηχογραφώντας συνεντεύξεις με τους
πιο βίαιους εγκληματίες της χώρας.

Σήμερα είναι νεκρός.
Την περασμένη Παρασκευή κατέβηκε στο μεγάλο συλλαλητήριο αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη,στο κέντρο της Τεχεράνης, ανάμεσα στους πολίτες, χωρίς μέτρα ασφαλείας.
Η τελευταία του δημόσια τοποθέτηση ήταν προχθές, όταν προειδοποίησε ότι "τα υπολείμματα της σπείρας Επστάιν"
μπορεί να εξαπολύσουν τρομοκρατική επίθεση- προβοκάτσια στις ΗΠΑ
για να την χρεώσουν στο Ιράν και τόνισε ότι το Ιράν "δεν έχει τίποτα εναντίον του αμερικανικού λαού".

Ο δημοσιογράφος Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Αγράμματος και περιγελασμένος ως τρελός, πέρασε δώδεκα χρόνια δημιουργώντας κρυφά σύμβολα - μέχρι που
η εφεύρεσή του μεταμόρφωσε ένα ολόκληρο έθνος
μέσα σε μια νύχτα.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, ένας σιδηρουργός της φυλής Τσερόκι,ο Σεκουόγια, γοητεύτηκε από τα «λαλούντα φύλλα» των αποίκων: γραπτές σελίδες που μετέφεραν μηνύματα, νόμους και ιστορίες μέσα στον χρόνο και τον χώρο. Για τους Τσερόκι, η γνώση και οι παραδόσεις επιβίωναν μόνο μέσω της μνήμης και της προφορικής αφήγησης.
Ο Σεκουόγια συνειδητοποίησε ότι αν οι μνήμες αυτές ατόνιζαν,

Καθώς παιδιά σε όλο τον κόσμο γελούσαν με τις περιπέτειες της Πίπης Φακιδομύτης,σχεδόν κανείς δεν γνώριζε την αλήθεια:
η δημιουργός της,
η Astrid Lindgren,διάβαζε κρυφά ναζιστικές επιστολές και έπλαθε το πιο ανεξάρτητο παιδί του κόσμου ως απάντηση στον Adolf Hitler. Σουηδία, 1940.
Ο κόσμος βρισκόταν σε πόλεμο, αλλά η Σουηδία παρέμενε ουδέτερη - μια εύθραυστη ισορροπία που απαιτούσε γνώση για όσα συνέβαιναν και από τις δύο πλευρές.Η Λίντγκρεν, 33 ετών, μητέρα και επίδοξη συγγραφέας, ανέλαβε αυτό που η ίδια αποκαλούσε «βρόμικη δουλειά».

Το 1863, μέσα στην προεδρική κατοικία της Συνομοσπονδίας,άντρες σχεδίαζαν τον πόλεμο μπροστά σε μια γυναίκα που πίστευαν ότι δεν μπορούσε να διαβάσει.Άπλωναν χάρτες πάνω σε γυαλισμένα τραπέζια.Διαφωνούσαν
για την ανάπτυξη των στρατευμάτων.Ψιθύριζαν για ελλείψεις προμηθειών και ξαφνικές επιθέσεις. Δεν χαμήλωναν τη φωνή τους όταν εκείνη μπαινόβγαινε στο δωμάτιο. Πίστευαν ότι δεν είχε σημασία.Το όνομά της
ήταν Μαίρη Μπόουζερ.
Γεννημένη σκλάβα στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια,
στο κτήμα της οικογένειας Βαν Λιου,η Μαίρη είχε

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΪΛΗΣ (1950-1974)
Τρεις μήνες μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου
η χούντα του Ιωαννίδη τσάκισε τα δάχτυλα, βασάνισε και δολοφόνησε έναν 24χρονο καταζητούμενο φοιτητή, τον Γιάννη Καϊλή.

Στις 20 Φεβρουαρίου 1974 κάποιοι περαστικοί βρήκαν το πτώμα του Καϊλή σε ένα οικόπεδο δίπλα σε μια υπό ανέγερση οικοδομή στην οδό Βαλτετσίου στα Εξάρχεια. Βαριά κακοποιημένος,με σπασμένα τα δάχτυλα,
ήταν ολοφάνερο ότι είχε βασανιστεί και ξυλοκοπηθεί μέχρι θανάτου. Η εκδοχή της αστυνομίας ήταν ότι
ο Γιάννης Καϊλής αυτοκτόνησε.
«Έξω αι ΗΠΑ»
και
«Έξω το ΝΑΤΟ».

Έχω ζήσει με τον Σάκη περισσότερο
από κάθε άλλον άνθρωπο.

Έχω τεράστια απώλεια
της παρουσίας του, όμως
δε μου λείπει γιατί τον αναβιώνω.

Θυμάμαι μια νύχτα
που κολλούσαμε αφίσες
με τον Ανδρέα Μικρούτσικο,

για μια συναυλία του Θάνου
στο Σπόρτινγκ, κι ένας περαστικός
δάγκωσε τον Σάκη στο χέρι.

Μάτωσε και του κάναμε πλάκα πως ο τύπος
είχε λύσσα.

Στη χούντα,όταν βλέπαμε αστυνομικούς
το βάζαμε στα πόδια -
ότι και καλά ήμασταν ύποπτοι.

Άκουγες πίσω σου:
''Στοπ! Πιάστε τους!!''

Διάβασε ένα βιβλίο γραμμένο πριν από 16 αιώνες για να σταματήσει μια ασθένεια που σκότωνε στο παρόν.
Το 1969, η ελονοσία δεν ήταν απλώς μια τροπική πυρετώδης νόσος·ήταν ένα σιωπηλό όπλο.Στο Βιετνάμ αποδεκάτιζε τους στρατιώτες.Το παράσιτο είχε μάθει να αντιστέκεται στη χλωροκίνη, το πιο διαδεδομένο φάρμακο.Χρειαζόταν επειγόντως μια νέα, συγκεκριμένη λύση.
Στην Κίνα, στις 23 Μαΐου 1967, ξεκίνησε μυστικά
το «Έργο 523» με στόχο
την εύρεση θεραπείας.
Δύο χρόνια αργότερα, επικεφαλής του έργου τέθηκε μια 39χρονη φαρμακολόγος:
η Του Γιουγιού.
Δεν ήταν διάσημη.

Στο Χαϊδάρι.
Διακόσια άτομα
φωνάζει ο Γερμανός στρατοπεδάρχης.

Οι Ακροναυπλιώτες. Άνθρωποι που λιώσαν
στα μπουντρούμια και τις εξορίες της 4ης Αυγούστου,

που δεμένους χειροπόδαρα
τους άφησε στον Γερμανό.

-Ναπολέων Σουκατζίδης!
Βγαίνει και ο Ναπολέων. Και ο στρατοπεδάρχης κομπιάζει μπροστά σε
αυτόν τον ήρωα

που μιλά εφτά γλώσσες
και δέχεται μέσα στο Χαϊδάρι με θεϊκή γαλήνη
τα μαρτύρια,και κρατά
στις καρδιές των μαρτύρων αναμμένη τη φλόγα
της ελπίδας και του αγώνα.

-Όχι εσύ, Ναπολέων.
-Γιατί όχι εγώ;
-Εσύ δε θα τουφεκιστείς.

Ήμουν τσαγκάρης.
Σ΄ένα υπόγειο.
έφτιαχνα παπούτσια
και τραγουδούσα.

Εκεί με βρήκε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Μέσα σε μια βδομάδα τραγουδούσα στη Μόσχα,
στην αίθουσα Τσαϊκόφσκι,
τους ''Μοιραίους''
του Κώστα Βάρναλη.
Ήταν τέλος του 1966. Ακολούθησαν 30 συναυλίες σε όλες τις πόλεις της
Σοβιετικής Ένωσης.

Τον Μάη του '67 πήγα στο Παρίσι.
Άρχισαν οι συναυλίες
σε πέντε ηπείρους,
με τη Μαρία Φαραντούρη.
Εκατοντάδες συναυλίες
στο εξωτερικό.

Περνάνε διάφορα απ' το μυαλό.Μνήμες,
νοσταλγία, μια επιθυμία:

Νότια των Συνόρων:
Η Ζωντανή Κληρονομιά Απάτσι στο Μεξικό
Όταν οι περισσότερες αφηγήσεις για τους Απάτσι συνοδεύονται από εικόνες αχανών ερήμων στην Αριζόνα ή το Νέο Μεξικό, λίγοι γνωρίζουν ότι οι Απάτσι δεν ήταν ποτέ αποκλειστικά
«φυλή των ΗΠΑ». Για αιώνες, η Apachería
- η γη των Απάτσι- εκτεινόταν νότια πέρα από τα σύνορα που σήμερα χωρίζουν Μεξικό και Ηνωμένες Πολιτείες.
Εκεί,στις άγονες κοιλάδες της Σονόρα,της Τσιουάουα, της Κοαουίλα,
της Ταμαουλίπας και
στον βορρά του Ντουράνγκο

Στο εργαστήριο χημείας του Πανεπιστημίου της Χαβάης, η βαρύτητα του αιώνα φαινόταν πιο αισθητή από κάθε βαρύ οξύ.
Το έτος ήταν 1915,και στο κατώφλι εμφανίστηκε μια νεαρή μαύρη γυναίκα, κρατώντας στα χέρια της ένα άλυτο πρόβλημα.Ήρθε φορτωμένη με το βάρος της ανθρώπινης μοναξιάς. Μιλάμε για τη λέπρα,
την ασθένεια Χάνσεν,
μια καταδίκη χωρίς έφεση που για αιώνες απομάκρυνε ανθρώπους σε απομονωμένα νησιά, χωρίζοντας οικογένειες
και αφήνοντας πίσω
τραύμα και φόβο.

Η μόνη θεραπεία,
το έλαιο chaulmoogra,
ήταν μια ειρωνεία.
Πυκνό, αηδιαστικό, ανυπόφορο.

Καταφύγια για τη νύχτα

Ακούω πως στη Νέα Υόρκη
Στη γωνιά της 26ης Οδού και του Μπροντγουαίη
Στέκει ένας άντρας κάθε βράδυ τους μήνες του χειμώνα
Και στους άστεγους που μαζεύονται βρίσκει ένα καταφύγιο για τη νύχτα
Κάνοντας εκκλήσεις στους διαβάτες. Ο κόσμος έτσι δε θ’ αλλάξει.
Δε θα καλυτερέψουνε ανάμεσα στους ανθρώπους οι σχέσεις
Δε συντομεύει έτσι η εποχή της εκμετάλλευσης

Μα ωστόσο λίγοι άνθρωποι βρίσκουνε καταφύγιο για τη νύχτα
Για μια νύχτα τους φυλάγεις απ’ τον άνεμο

Η Marie Rossiter ζωγράφιζε καντράν ρολογιών με ράδιο για πέντε χρόνια στην
U.S. Radium Corporation.
Οι επόπτες είπαν στους εργαζόμενους ότι το ράδιο είναι ακίνδυνο,τους έδωσαν οδηγίες να γλείφουν πινέλα σε λεπτά σημεία για λεπτομέρεια.
"Χείλη,ντιπ,μπογιά"
το έλεγαν. Η Μαρί έγλειφε το πινέλο της χιλιάδες φορές καθημερινά,καταπίνει ράδιο με κάθε γλύψιμο. Μέχρι το 1925,το σαγόνι της σάπιζε από μέσα,
τα κόκαλα έλαμπαν πράσινα στο σκοτάδι,τα δόντια έπεφταν έξω.Οι γιατροί είπαν ότι ήταν σύφιλη - κατηγόρησαν τη Μαρί για
τη δική της δηλητηρίαση.