Σήμερα συμπληρώνονται 14 χρόνια από τη μέρα που ο Θόδωρος Αγγελόπουλος μας έγνεψε αντίο, στην κυριολεξία, την ώρα του καθήκοντος: σε ένα διάλειμμα των γυρισμάτων της ταινίας που ετοίμαζε, στη Δραπετσώνα, όταν παρασύρθηκε από μια διερχόμενη μοτοσικλέτα. Η ταινία αυτή, που δεν πρόλαβε να δει το σκοτάδι της αίθουσας, έφερε τον τίτλο «Η άλλη θάλασσα» και προοριζόταν ως κατακλείδα για την «Τριλογία της μοντέρνας Ελλάδας», που ξεκίνησε με «Το λιβάδι που δακρύζει» (2004) και συνεχίστηκε με την ταινία «Η σκόνη του χρόνου» (2008). Και πράγματι, πόσο πένθιμα

Ήταν μία από τις μεγαλύτερες σταρ του κινηματογράφου στον κόσμο. Το απόλυτο sex symbol τη δεκαετία του 1990 και διεθνές είδωλο του του αισθησιασμού με το Basic Instict to 1992.
Αυτά μέχρι τη μέρα που ξύπνησε στο πάτωμα του μπάνιου της, χωρίς να θυμάται ούτε το όνομά της. Σεπτέμβριος 2001.
Η Sharon Stone κατέρρευσε στο σπίτι της. Όχι από κούραση. Όχι από στρες.
Αλλά από μια μαζική εγκεφαλική αιμορραγία - ένα εγκεφαλικό τόσο σοβαρό, που οι γιατροί προειδοποίησαν την οικογένειά της ότι ίσως δεν επιβιώσει.
Ήταν 43 ετών.
Στο απόγειο της καριέρας της.

Το όνομά της ήταν Τίλι Σμιθ.
Στις 26 Δεκεμβρίου 2004, περπατούσε στην παραλία Μαϊ Κάο στο ‘’Πουκέτ’’ της Ταϊλάνδης μαζί με την οικογένειά της. Ήταν οι πρώτες τους διακοπές στο εξωτερικό, ένα χριστουγεννιάτικο δώρο για να γιορτάσουν την εορταστική περίοδο.
Η μέρα ήταν τέλεια. Ο ουρανός καθαρός. Η παραλία πανέμορφη.
Αλλά κάτι ήταν τρομερά λάθος με τη θάλασσα.
Η Τίλι παρατήρησε ότι το νερό δεν συμπεριφερόταν φυσιολογικά. Δεν κυλούσε μέσα κι έξω όπως συνήθως. Αντίθετα, συνέχιζε να έρχεται και να έρχεται, και η επιφάνειά του είχε γίνει αφρώδης και λευκή,

Ως παιδί, η όρασή της μειώθηκε, σαν να έκλεινε ο κόσμος, σπιθαμή προς σπιθαμή.
Η Αν Σάλιβαν δεν γεννήθηκε τυφλή, αλλά λόγω μιας σοβαρής οφθαλμικής λοίμωξης, έχασε σχεδόν όλη την όρασή της ως παιδί.
Μεγάλωσε στη φτώχεια, με έναν κακοποιητικό πατέρα και μια άρρωστη μητέρα. Όταν η οικογένεια διαλύθηκε, η Αν και ο μικρός της αδερφός στάλθηκαν στο τρομερό πτωχοκομείο Tewksbury, ένα ίδρυμα για τους φτωχούς και τους «ανεπιθύμητους».
Εκεί, η Αν έμαθε δύο πράγματα: να επιβιώνει και να μην τα παρατάει.
Ήταν ένα σκληρό, βρώμικο, βάναυσο μέρος.

Ήταν τριάντα ενός όταν κουβαλώντας δύο βαλίτσες, έβαλε τα παιδιά της στο αυτοκίνητό της και βγήκε από τη βίλα του Πικάσο γνωρίζοντας ότι δεν θα της συγχωρούσε ποτέ που επέλεξε την ελευθερία.
Η Françoise Gilot είχε περάσει δέκα χρόνια στην τροχιά ενός από τους πιο διάσημους καλλιτέχνες στον κόσμο. Γνώρισε τον Πικάσο το 1943 όταν ήταν νεαρή ζωγράφος στο κατεχόμενο Παρίσι. Ήταν περισσότερο από σαράντα χρόνια μεγαλύτερος της, ένας θρύλος ήδη και διαμορφωμένος από μια μακρά ιστορία πολυτάραχων σχέσεων. Πολλές γυναίκες πριν από αυτήν είχαν παρασυρθεί

Σιμόν ντε Μποβουάρ και Ζαν Πολ Σαρτρ.Ένας αντισυμβατικός έρωτας που κράτησε 52 χρόνια

Η Μποβουάρ και ο Σαρτρ γνωρίστηκαν το 1928, εκείνη 20, εκείνος 23, στα χρόνια του Μεσοπολέμου, όταν η ευτυχία έμοιαζε μια απτή πραγματικότητα και ο πόλεμος μια απομακρυσμένη απειλή. Και οι δυο αρίστευσαν στη Σορβόνη, και διορίστηκαν καθηγητές αφού πέρασαν τις διαβόητα απαιτητικές εξετάσεις που απαιτούνταν για τον διορισμό – εκείνη με την πρώτη, εκείνος με τη δεύτερη. Μόλις τελείωσαν την Ecole Normale, εκείνος της πρότεινε να παντρευτούν, κυρίως για

Γύρω στις 10 το πρωΐ της περασμένης Τετάρτης, μια ψηλή κι επιβλητική γυναίκα κοντά στην Αίγλη του Ζαππείου, κρατάει στα χέρια ένα εύφλεκτο υλικό, και φωνάζοντας "δεν είχα ούτε να φάω", ρίχνει γρήγορα το υγρό απάνω της, με μιας του βάζει φωτιά κι αρχίζει να πυρπολεί τον εαυτό της. Είναι 67 ετών. Εκεί κοντά βρίσκονται οι Εύζωνες που έκαναν πρόβα για την αλλαγή φρουράς. Οι αστυνομικοί της προεδρικής φρουράς τρέχουν προς το μέρος της να την βοηθήσουν, της ρίχνουν νερό με τον πυροσβεστήρα, την οδηγούν στο νοσοκομείο. Έχει καεί το 95% του σώματός της.

Αυτη ειναι η ιστορία της Franca Rame, της Ιταλίδας ηθοποιού, ακτιβίστριας και συντρόφου επι 65 σχεδον χρόνια του θεατρικού συγγραφέα Ντάριο Φο που δυστυχώς λίγοι τη γνωρίζουν κι εγω την εμαθα σήμερα:
Για κάποιους ήταν "λέαινα",
για άλλους ήταν "μάγισσα",
για τους περισσότερους "η γυναίκα του Ντάριο Φο"
και για τους πέντε φασίστες που την βίασαν, βασάνισαν,
έκοψαν το σώμα της με ξυράφι κι ύστερα το πετάξανε στο πάρκο,
ήτανε μια πουτ@να που έπρεπε επιτέλους να σωπάσει...
Γιατί αλήθεια αυτή η "όμορφη" δεν επαναπαύτηκε στην ομορφιά της ?

Το πρωινό της 23ης Αυγούστου του 1973, ένας άντρας μπαίνει σε μια απ τις μεγαλύτερες τράπεζες της Στοκχόλμης.
Είναι ο Γιαν- Έρικ Όλσον, κυνηγημένος ληστής , κρατώντας ένα οπλοπολυβόλο στο χέρι..
Ρίχνει στο ταβάνι, οι 4 υπάλληλοι πέφτουν, για να καλυφθούν, στο πάτωμα, κάποιοι λιγοστοί φεύγουν κι αυτός κλειδώνει απο μέσα!!
Τους κρατάει ομήρους, ζητάει για αρχή, να μεταβεί στην τράπεζα απ τις φυλακές όπου κρατούνταν, το φιλαράκι του ο Κλάρκ Όλοφσον!
Η Αστυνομία δέχεται, οι δυό φίλοι ανταμώνουν κρατώντας τους 4 ομήρους γονατιστούς στο πάτωμα.
Εξι μέρες

Μου τηλεφώνησε μια μέρα
μία κοπέλα και με παρακάλεσε να της δώσω ένα αντίγραφο από τα μονόπρακτα ''Μίλα μου σαν τη Βροχή'' και ''Ο Περλμπλίν και η Μελίσα'' για να τα παρουσιάσει στις εξετάσεις της.
Μου άρεσε πολύ η φωνή της. Μου φάνηκε γλυκιά κι ευγενική. Έμενε κοντά κι έτσι της είπα να έρθει να τα πούμε.
Στην κουβέντα επάνω
έμαθα πως ήταν τρεις αδερφές, πως η μάνα τους δούλευε ως καπελού και πως ο πατέρας τους είχε φύγει στην Αυστραλία, μήπως βρει καλύτερη τύχη.
Χρόνια είχαν να τον δουν.
Καλό κορίτσι η Μαρία.
Τη συμπάθησε κι η αδερφή μου, έγιναν φίλες

"Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ

Δολοφονήθηκε στα 36 του - την πρώτη του Μαϊου του 1976. Στη σύντομη ζωή του βασανίστηκε όσο κανένας. Του πέρναγαν πυρωμένες βελόνες στην ουρήρθρα, τον χτυπούσαν καθημερινά επί μήνες, τον έπνιγαν σιδεροδέσμιο, του έκοβαν τη σάρκα κι αυτός γελούσε και τους έβριζε. Στην δίκη του κοίταξε τους έντρομους στρατοδίκες και είπε: "Το καλυτέρο κύκνειο άσμα ενός αγωνιστή της δημοκρατίας είναι ο επιθανάτιος ρόγχος του μπροστά στα πολυβόλα μιας τυρρανίας".
Τον ενταφίασαν ζωντανό για χρόνια σε ένα κελί-τάφο.

"Ο πατέρας μου, που ήταν
νομικός σύμβουλος υπουργείου, ήθελε να γίνω δικηγόρος.
Έφτασα μέχρι το τέταρτο έτος. Στο τελευταίο έτος που διάβαζα για να γράψω εξετάσεις, μου ήρθε αιφνιδίως η διάθεση
να γράψω ένα ποίημα.
- Πώς σας ήρθε;
- Έτσι μου ήρθε, κι άρχισα να γράφω. - Ήταν έμπνευση;
- Οπωσδήποτε έμπνευση.
Έκαψα τα νομικά βιβλία στη σόμπα, αυτά που διάβαζα για τις εξετάσεις, μπήκα στο τραμ και είδα πιο μέσα στριμωγμένο τον Ελύτη,
και του φώναξα:
-Σήμερα έκαψα
τα νομικά μου βιβλία!
Και αυτός μου απάντησε:
- Καλά έκανες!'

Και γιατι κάποιοι άνθρωποι δεν πρεπει να ξεχνιούνται:

"Πήρα το τσαπάκι της ανασκαφής, έσκυψα στο λάκκο και άρχισα να σκάβω με πείσμα και αγωνία το χώμα.
Ολόγυρα ήταν μαζεμένοι
οι συνεργάτες μου.
Συνέχισα το σκάψιμο
και σε λίγο ήμουν βέβαιος.
Η πέτρα του δυτικού τοίχου
ήταν στη θέση της, απείραχτη.
- Είναι κλειστός!...
Είχα βρει τον πρώτο
ασύλητο μακεδονικό τάφο.
Ήμουν ευτυχισμένος βαθιά.
Μέσα στη σαρκοφάγο
υπήρχε μια ολόχρυση λάρνακα.
Επάνω στο κάλυμμά της
ένα επιβλητικό ανάγλυφο αστέρι με δεκαέξι ακτίνες
και στο κέντρο του ένας ρόδακας.
Με πολλή

" Τον Μάρτιο του 1978 κυκλοφόρησε ένας από τους πιο σημαντικούς δίσκους της Μεταπολίτευσης.
Η εμβληματική "Εκδίκηση της Γυφτιάς", του Νίκου Ξυδάκη και του Μανώλη Ρασούλη σε ερμηνεία του Νίκου Παπάζογλου, έδωσε νέα ποιητική πνοή στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι.
Έχω γράψει πολλές φορές για τον Νίκο, τον χαρισματικό μουσικό, τον υπέροχο άνθρωπο, τον φίλο, τον γείτονα. Για την ιστορία με τον Πατσιφά και τη Lyra, για τη μυθική συναυλία της Νομικής που ο Παπάζης κατάλαβε για πρώτη φορά πόσο τον αγαπούσε η νεολαία.
Η συγκεκριμένη κόπια είναι μια από τις

"Σαν σήμερα γεννήθηκε ο ποιητής των θαλασσών. Ο ασυρματιστής. Ο Κόλιας. Που έτσι τον φώναζαν οι συνάδελφοί του πάνω στο βαπόρι. Που δεν ήξεραν πως είναι ποιητής και γιατί να ξέρουν.
Σαν σήμερα γεννήθηκε εκείνος που είπε να χορέψουμε πάνω στο φτερό του καρχαρία, όπως εκείνον τον λευκό τρομακτικό που έβλεπε κι ο ίδιος στον ύπνο του. Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Νίκος Καββαδίας. Που λάτρεψε τα ταξίδια, που ζαλιζόταν στη στεριά, που είδε νωρίς πως μπατάρισε ο καιρός κι έχει χαλάσει. Ο Καββαδίας που το 'ξερε πως "..εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται σε

"Μια ανάρτηση που ίσως δεν ενδιαφέρει τον πολύ κόσμο αλλά έχω ανάγκη να κάνω: Η εγκατάσταση με τίτλο "58 καρφια στα Τέμπη" έγινε με δική μου πρωτοβουλία, χωρίς καμία ανάμειξη από κανένα απολύτως πολιτικό κόμμα. Δεν υπάγεται σε καμία πολιτική στέγη. Είναι παρόλαυτα ένα έργο με πολιτικό μήνυμα όπως θα έπρεπε κάθε καλλιτέχνης με τον τρόπο του να σχολιάζει τα κακώς κείμενα της χώρας. Το αναφέρω αυτό γιατί με έχει θίξει η δυστυχώς συνήθης καχυποψία του Έλληνα να προσπαθεί να βλέπει παντού μικροπολιτική και μιζέρια. Αναγκάζομαι να το ξεκαθαρίσω γιατί ούτε

Μια αγνωστη σχετικά ιστορία για τον Αλμπερ Καμυ, που γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 7 Νοέμβρη 1913...
Ήταν στα 1957 κι ο Νίκος Καζαντζάκης έχανε για μία μόνο ψήφο το Nobel Λογοτεχνίας από τον Αλμπέρ Καμύ
Ο Καζαντζάκης, άρρωστος στην Πανεπιστημιακή Κλινική της Δανίας, έστειλε τηλεγράφημα στον Καμύ, συγχαίροντας τον για την επιτυχία του.
Ήταν το τελευταίο μήνυμα που έστειλε σε φίλο. Λίγες μέρες μετά θα έφευγε από τη ζωή.

Ήταν το Alter ego του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, ο στιχουργός του, ο φίλος του.
Ήταν ένας ταπεινός στιχουργός και ποιητής, ένας κανονικός εργάτης, ένας προλετάριος της Τέχνης και του Λόγου.
Με την πιο παραδοσιακή μαρξιστική έννοια του όρου. Εξέφρασε το λαϊκό αίσθημα σε μια εποχή που τελείωνε όλο αυτό, όταν πια ην σκυτάλη έπαιρναν οι μάνατζερ με τα σπαστά ελληνικά για να την δώσουν σε αλγορίθμους και τεχνητές νοημοσύνες.
Σήμερα πήρε μαζί του το πιο εκδρομικό του κομμάτι, ρώτησε τα τραγούδια και το πήρε με τα πόδια, πεινασμένος σαν τον λύκο κι αξύριστος για

Una storia sbagliata- Μία λάθος ιστόρία

Αν περπατήσει κάποιος τους δρόμους της Trastevere στη Ρώμη, αναπόφευκτα θα εμφανιστεί μπροστά του ξαφνικά ένα ιδιαίτερο γκράφιτι.
Το γκράφιτι αυτό απεικονίζει τον Πιερ Πάολο Παζολίνι, τον Ιταλό κομμουνιστή σκηνοθέτη, συγγραφέα, ποιητή και σεναριογράφο, σε μία νέα ''Πιετά''. Ο Παζολίνι, νέος και ακμαίος με ένα έντονο βλέμμα που σε κοιτάει στα βάθη της ψυχής σου, κρατάει στα χέρια του το νεκρό σώμα του, βασανισμένο, ματωμένο και με ρούχα ξεσκισμένα, έτσι όπως βρέθηκε στις 2 Νοεμβρίου το 1975 στην Όστια.
Η δολοφονία

Αυτή είναι γνωστή ως μία από τις πιο απίστευτες στιγμές της «επιστήμης του φαρμάκου». Το 1922, στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, επιστήμονες πήγαν σε έναν νοσοκομειακό θάλαμο με παιδιά που ήταν σε κώμα και πέθαιναν από διαβητική κετοξέωση.
Φανταστείτε ένα δωμάτιο γεμάτο γονείς που κάθονταν δίπλα στα κρεβάτια περιμένοντας τον αναπόφευκτο θάνατο του παιδιού τους. Οι επιστήμονες πήγαν από κρεβάτι σε κρεβάτι και έκαναν ένεση στα παιδιά με το νέο εκχύλισμα - ινσουλίνη. Καθώς άρχισαν να εγχέουν την ινσουλίνη στο τελευταίο παιδί με κώμα, το πρώτο παιδί που

ΜΙΑ ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ

Αυτή είναι η θεσσαλονικιά παιδίατρος Μαρία Καρυστιανού, μητέρα της δολοφονημένης Μάρθης Ψαροπούλου, στο έγκλημα των Τεμπών. Δεν έχω την παραμικρή προσωπική γνωριμία μαζί της. Μα την παρακολουθώ με συγκίνηση και ρίγος: Η γυναίκα αυτή, με την καθάρια φωνή της και την αφάνταστη αξιοπρέπεια της δημόσιας παρουσίας της, έγινε αυτοδίκαια η φωνή των θυμάτων. Και καταγγέλει ευθέως και ανυποχώρητα τους δολοφόνους της κόρης της και των άλλων 57 δολοφονημένων παιδιών: Τους κυβερνητικούς αξιωματούχους που με τις εν πλήρη επιγνώσει