Niszczyciele klasy Arleigh Burke to okręty flagowe, które od lat 90. stanowią trzon US Navy. Nazwane na cześć admirała Arleigha Burke’a, dowódcy z II WŚ. Pierwszy USS Arleigh Burke (DDG-51) wszedł do służby w 1991 r. Obecnie w aktywnej służbie znajduje się 74 okretów. 
THAAD wykorzystuje technologię „hit-to-kill”. Oznacza to, że pocisk nie posiada głowicy bojowej z ładunkiem wybuchowym – niszczy cel wyłącznie dzięki ogromnej energii kinetycznej bezpośredniego uderzenia. 
Jego zasięg operacyjny wynosi ponad 1000 km, co pozwala razić cele na Oceanie Indyjskim. To znacząco rozszerza tzw. strefę antydostępową (A2/AD) na wodach regionalnych. 
W przeciwieństwie do standardowych pocisków balistycznych, Fattah-2 nie porusza się po przewidywalnym trajektori. Dzięki HGV może manewrować w atmosferze, co utrudnia jego wykrycie i przechwycenie. 
Boeing KC-135 powstał na bazie prototypu 367-80 (tzw. Dash 80) na początku lat 50. XX wieku. W czasie, gdy samoloty odrzutowe zaczęły wypierać te o napędzie tłokowym, tankowanie w powietrzu stawało się dla maszyn śmigłowych coraz bardziej problematyczne. 
System Talash to kluczowy element irańskiej obrony powietrznej. Chroni infrastrukturę strategiczną przed samolotami, dronami oraz pociskami manewrującymi. Może również zwalczać pociski balistyczne krótkiego/średniego zasięgu. 
Historia Mirage F1 zaczęła się w 1963 r., kiedy Dassault na zlecenie rządu Francji zaprojektował następcę Mirage IIIE. Program ruszył w 1965 r., a maszynę nazwano Mirage IIIFE, później F1, F2 i F3. 
W 1974 IIAF zamówiło 80 myśliwców przechwytujących F-14A Tomcat od 🇺🇸. W ramach umowy na o wartości 2 mld $ Iran zakupił pakiet uzbrojenia, w tym:
Pierwsze testy rakiety odbyły się w 2008 r, a kolejne w 2009 r, gdzie pokonał dystans 1900 km w głąb Oceanu Indyjskiego. Gotowość operacyjną uzyskał w 2012 r. 
Kontrakt otrzymał Rockwell na budowę nowego bombowca B-1A. Samolot miał smukłą konstrukcję o zmiennym kącie skosu skrzydeł i czteroma silnikami odrzutowymi. Na lata siedemdziesiąte, bombowiec wyglądał rewolucyjnie względem topornego Superfotress. 
Legendarny samolot bliskiego wsparcia sił lądowych 🇺🇸 zasłyną dzięki potężnemu działu automatycznemu kalibru 30 mm. Charakterystyczny odgłos, do dziś budzi lęk wśród mniej lub bardziej regularnym formacjom klapkarzy na Bliskim Wschodzie. 
Wenezuelskie Siły Powietrzne składają się z grup myśliwskich z eskadrami, uderzeniowych, transportowych, szkoleniowych oraz VIP. 
MLU czyli tłumacząc na polski, to modernizacja w połowie życia. Ma ona na celu wydłużenie okresu eksploatacji maszyn oraz zwiększenie możliwości bojowej. 
Harrier II wywodzi się z kultowego 🇬🇧brytyjskiego myśliwca Harrier, którym w latach 70. zainteresowała się 🇺🇸USMS. Początkowo opracowano i wdrożono AV-8A, jednak cechował się słabym udźwigiem oraz przestarzałą awioniką. Rozpoczęto pracę nad ulepszoną wersją AV-8B. 
Fateh 110 to pocisk krótkiego zasięgu, jednostopniowy na paliwo stałe. Rozwój pocisku ma początki w połowie lat 90. System rakietowy był używany w wojnie domowej w Syrii, wojnie przeciwko ISIS oraz odwetu na 🇺🇸 po zabójstwie gen. Qasema Solejmaniego w 2020 roku.
W skład systemu wchodzą:
Su-30MKI to najbardziej wartościowy myśliwiec IAF. Indie zakupiły od Rosji pierwsze 140 maszyn w 2000 roku. Kolejne Su-30MKI zostały wyprodukowane na licencji w Indiach. W przyszłości, Indie zamierzają zmodernizować swoją flotę Su-30MKI i zastąpić większość podzespołów na krajowe. Su-30MKI może przenosić rosyjskie uzbrojenie jak i krajowe. Indie opracowały pocisk p-p BVR Astra. Innym typem uzbrojenia jest pocisk p-z/p-w BarhMos, opracowany wspólnie z Rosją.
Czynnikiem który zaowocował opracowanie myśliwca SH, były niewystarczające parametry F/A-18 Hornet takie jak zbyt małe wymiary i udźwig. Postanowiony opracować nową powiększoną konstrukcję zachowującą podstawową konfiguracje aerodynamiczną. Kadłub został wydłużony o 90 cm, powiększono rozpiętość skrzydła, co dało większą powierzchnię nośną o dziewięć metrów kwadratowych . Powiększenie płatowca umożliwiło powiększenie zbiorników paliwa oraz większy udźwig uzbrojenia.
Projekt jednosilnikowego myśliwca, zapoczątkowano w latach 70. jako następca popularnego i udanego Mirage III. Nowa konstrukcja wywodziła się jako tańsza alternatywa anulowanego projektu cięższego dwusilnikowego Mirage 4000. W 1975 roku, Siły Powietrzne wyraziły chęć pozyskania myśliwca Mirage 2000.
MiG-35 i MiG-35D (wersja dwumiejscowa) został zaprojektowany jako lekki myśliwiec wielozadaniowy, zdolny do zwalczania zarówno zagrożeń w powietrzu jak i na ziemi. Myśliwiec otrzymał nową awionikę z systemem fly-by-wire oraz pokryty został powłoką zmniejszającą sygnaturę radarową. Zmiany dotyczą również wymiany silników na nowocześniejsze 
Ten nietypowy myśliwiec, został opracowany na potrzeby programu Advanced Tactical Fighter, którego celem było opracowanie myśliwca przewagi powietrznej nowej generacji. Nowy samolot, miał zastąpić myśliwiec F-15 Eagle, aby sprostać wciąż rosnącego zagrożenia ze strony lotnictwa ZSRR i Układu Warszawskiego.
