1/n
W związku z błyskawicznym działaniem aparatu państwa dotyczącym nauczycielki z Kielna (Policja, prokuratura, minister oświaty, kuratorium, RPO) nachodzi mnie pewna refleksja, którą chciałbym przedstawić pod rozwagę.

Ocena „rozliczeń PiS” i możliwe scenariusze do wyborów 2027

Najważniejsza konkluzja: rozliczenia afer PiS/Zjednoczonej Prawicy są powolne i mało skuteczne. Po ponad dwóch latach od zmiany władzy mamy głównie:
- komisje śledcze i raporty,
- postawione zarzuty i akty oskarżenia wobec części polityków i urzędników,
- pojedyncze wyroki wobec „drugiego szeregu”, ale praktycznie brak jest pełnego, finalnego rozliczenia największych afer (prawomocne wyroki, wykonane kary, zwrot dużych środków, trwałe usunięcie sprawców z życia publicznego).[1][2][3]

W tym kontekście PiS realnie może zbudować na „braku rozliczeń” kampanię na 2027 r. – zarówno jako narrację o „polowaniu politycznym”, jak i jako praktyczną szansę powrotu do władzy z ludźmi obciążonymi aferami wciąż na listach.

1. Faktyczny stan rozliczeń – co rzeczywiście się wydarzyło

Komisje śledcze

Powołano co najmniej trzy główne komisje śledcze (wybory kopertowe, afera wizowa, Pegasus). Dwie z nich zakończyły prace raportami i zawiadomieniami do prokuratury.[4][2][3]

Efekt:
- mocne ustalenia polityczne i medialne,
- zawiadomienia o podejrzeniu przestępstw (m.in. wobec Mateusza Morawieckiego, Jacka Sasina, Marcina Wawrzyka, funkcjonariuszy służb),[2][1]
- ale brak przekucia tego na prawomocne wyroki w głównych sprawach do początku 2026 r.

Prokuratura i sądy

Prokuratura po zmianie władzy:
- przejęła śledztwa w kluczowych aferach (Fundusz Sprawiedliwości, NCBR, afera wizowa, wybory kopertowe, Ostrołęka C),
- postawiła zarzuty kilkudziesięciu osobom, w tym politykom Zjednoczonej Prawicy (Ziobro, Matecki, Wawrzyk, Obajtek, Woś) – często po uchyleniu ich immunitetów.[1][5][6][7][8]

Jednak:

- prawomocne wyroki zapadły głównie wobec postaci drugoplanowych (np. podwykonawcy w Funduszu Sprawiedliwości, kasjerka CBA).[9][10]
- W największych aferach (Fundusz Sprawiedliwości, Ostrołęka C, NCBR, wybory kopertowe, systemowe omijanie budżetu) procesy dopiero startują albo są na etapie śledztwa.[1][2][11][12]
- W sprawie Kamińskiego i Wąsika jest prawomocny wyrok 2 lata więzienia, ale jego wykonanie pozostaje zablokowane sporem o ułaskawienie prezydenta – co z perspektywy efektu praktycznego oznacza brak realnie odbywanej kary.[13][14][15]

NIK i ustalenia finansowe

NIK wielokrotnie:
- wykazała niegospodarność na dziesiątki miliardów złotych (systemowe wypychanie wydatków poza budżet – ponad 101 mld zł,[16]
- potwierdziła ogromne straty w konkretnych projektach (np. Ostrołęka C – ok. 1 mld zł strat, nieracjonalne wydatki kampanijne i promocyjne na kilkaset mln zł),[12][17][18]
- bardzo ostro skrytykowała sposób wydatkowania środków w Funduszu Sprawiedliwości.[11][19]

Te raporty stały się podstawą zawiadomień, ale samo stwierdzenie niegospodarności przez NIK jeszcze nie przełożyło się na masowe skazywanie polityków odpowiedzialnych za decyzje.[1][2]

2. Tempo rozliczeń

Można wyróżnić trzy fazy:

Faza I – „wysokie oczekiwania” (IV kw. 2023 – I poł. 2024)

- Głośne zapowiedzi Tuska, KO, PSL i Lewicy o „rozliczeniu wszystkich afer PiS” i „końcu bezkarności”.[3][20]
- Szybkie powołanie komisji śledczych, przejęcie prokuratury przez Adama Bodnara, pierwsze głośne przesłuchania, medialne zatrzymania.[2][21]

Tempo instytucjonalne było wysokie, ale był to głównie etap gromadzenia materiałów i symbolicznych działań.
⤵️ 2/n
Faza II – „ściana instytucjonalna” (II poł. 2024 – 2025)

- Zderzenie z realiami: przeciążone sądy, skomplikowane sprawy finansowe, ograniczenia kadrowe w prokuraturze, opór części aparatu (prokuratorzy awansowani za Ziobry).[22][23]
- Kontrdziałania ze strony prezydenta i Trybunału Konstytucyjnego (spory o ułaskawienie Kamińskiego/Wąsika, kompetencje komisji śledczych, legalność niektórych działań).[13][14]
- Część spraw została umorzona lub „utknęła” (np. niektóre wątki wokół CPK, SMR). [24][25]

Tempo spadło: z perspektywy opinii publicznej wrażenie jest takie, że „wiele szumu, mało wyroków”.[2][26]

Faza III – „zmęczenie tematem” (koniec 2025 – początek 2026)

- Media wciąż opisują afery, ale coraz częściej koncentrują się na bieżącej polityce, gospodarce i bezpieczeństwie.
- Sondaże pokazują, że dla części wyborców „rozliczenia” przestały być priorytetem.[27][28]
- Koalicja rządząca jest krytykowana zarówno przez własny elektorat („obiecaliście za dużo i za szybko”), jak i przez opozycję („polityczne nagonki bez dowodów”).[3][29][30]

W sumie: start był szybki, ale realne tempo doprowadzania spraw do wyroków jest niskie.

3. Skuteczność – jak mierzyć i co widać

Jeśli przyjąć rygorystyczne kryteria skuteczności:

- prawomocne wyroki wobec głównych sprawców najbardziej kosztownych afer,
- realnie wykonane kary (więzienie, zakazy pełnienia funkcji, przepadek majątku),
- odzyskane istotne kwoty dla Skarbu Państwa,
- trwałe odsunięcie osób odpowiedzialnych od wpływu na państwo,

to obraz wygląda następująco:

1. Główne afery (Ostrołęka C, Fundusz Sprawiedliwości, NCBR, afera wizowa, wybory kopertowe, systemowe omijanie budżetu) – na początku 2026 r. nie ma prawomocnych wyroków wobec najważniejszych polityków, a zwroty środków są fragmentaryczne.[1][2][12][11]

2. Wyjątki dotyczą głównie „drugiego szeregu”:
- podwykonawcy w Funduszu Sprawiedliwości (np. Piotr W. z firmy współpracującej z Profeto – wyrok w zawieszeniu),[9][31]
- kasjerka CBA i jej mąż (9 mln zł),[10]
- niektórzy urzędnicy w mniejszych wątkach gospodarczych.

3. Kluczowi politycy PiS/ZiP wciąż na wolności i często aktywni politycznie:
- Zbigniew Ziobro – z zarzutami, ale bez aresztu; przebywał na Węgrzech i w Brukseli, unikał osobistego stawiennictwa, nadal jest twarzą ZjeP w przekazie medialnym.[32][33][34]
- Marcin Romanowski – ENA wobec niego została uchylona przez sąd (🤡), czyniąc ekstradycję skrajnie trudną; spekuluje się, że może mieć ochronę polityczną, kolejne osoby dostają azyl na Węgrzech, choć nazwisk osób z azylem oficjalnie nie ujawniono.[35][36][37][38]
- Dariusz Matecki – z zarzutami w aferze NCBR, ale zachowywał status polityka i wpływy, co najmniej do czasu aresztowania; formalne odebranie mandatu zależy od wyroku, którego jeszcze nie ma.[39][40]. Sprawa jego działalnosci hejterskiej czyni sytuację tragikomiczną.
- Mateusz Morawiecki – z zarzutami za wybory kopertowe, ale dalej funkcjonuje politycznie, a jego środowisko bierze udział w pracach nad nowym programem PiS na 2027.[41][42][43]
- Kamiński i Wąsik – prawomocny wyrok, ale realne wykonanie kary zablokowane przez konflikt wokół prezydenckiego ułaskawienia.[13][14]
Takich przykładów można by wyliczyć dużo więcej.

W tym sensie skuteczność rozliczeń – mierzona twardym efektem – jest na razie niska.

4. Jak PiS ustawia narrację przed 2027 r.

Z zebranych zapowiedzi liderów PiS i analiz politologów wynika dość spójna strategia na 2027 r.:

1. Skupienie na „nowym programie”, nie na obronie afer
- Jarosław Kaczyński i Piotr Gliński mówią o „operacji programowej”, „nowej wizji dla Polski”, konwencji programowej w Katowicach, nowym programie do 2027 r. – akcent na bezpieczeństwo, mieszkalnictwo, politykę społeczną i „ochronę suwerenności” wobec UE.[44][45][46][43]
- Młode zaplecze PiS lansuje listę kosztownych obietnic (Mieszkanie 2.0, ulgi podatkowe dla młodych, matek, rolników), co ma przykrywać debatę o aferach ofertą socjalno-gospodarczą.[42]
⤵️

1/n
UMOWA UE-MERCOSUR: GENEZA, CHRONOLOGIA, POLSKA I HIPOKRYZJA PRAWA I SPRAWIEDLIWOŚCI

Umowa o partnerstwie między Unią Europejską a blokiem Mercosur (Argentyna, Brazylia, Paragwaj, Urugwaj) stanowi zarówno osiągnięcie techniki negocjacyjnej, jak i symbol rozbieżności interesów wewnątrz Unii. Niemal 25-letni proces negocjacji wyostrza się teraz wokół pytania o rzeczywistą odpowiedzialność za jego zawarcie – a w Polsce pytanie to ujawnia rażącą hipokryzję Prawa i Sprawiedliwości, które przez osiem lat rządów aktywnie wspierało przyspieszenie negocjacji, a dziś pozuje na obrońcę polskich rolników.

Geneza Mercosur i początek negocjacji z UE

Mercosur powstał jako odpowiedź Ameryki Południowej na globalizację handlu. Deklaracja z Foz de Iguazú (1985) zapoczątkowała kooperację czterech krajów, ale formalny Traktat z Asunción podpisany 26 marca 1991 roku ustanowił wspólny rynek z celami zbliżonymi do modelu europejskiego – zniesienie barier handlowych, unifikacja polityki handlowej, swoboda przepływu kapitału i osób. Traktat z Ouro Preto (1994) nadał blokom osobowość prawną i ustanowił unię celną z wspólną taryfą zewnętrzną.[1]

Zainteresowanie UE Mercosur pojawiło się w latach 90., kiedy relacje handlowe stały się strategiczne. Wstępne porozumienie instytucjonalne podpisano w 1992 roku, a ramowe porozumienie z 1995 roku otworzyło drogę do negocjacji wolnego handlu. Jednakże obawy europejskich producentów wołowiny – szczególnie Francji i krajów bałkańskich – oraz przemysł cukrowy wielokrotnie blokowały postęp. Negocjacje oficjalnie ruszyły w 1999 roku, ale były przerwane z powodu stawiającego się oporu rolnictwa.[2]

Kluczowy przełom nastąpił w 2016 roku, kiedy rządy postanowiły nadać negocjacjom nowy impet. To właśnie wtedy Beata Szydło, jako premier Polski, zgłosiła poparcie dla przyspieszenia rozmów w konkluzjach Rady Europejskiej – pierwsza decyzja, która dziś rzuca światło na polityczną hipokryzję PiS.

Chronologia negocjacji i rola Polski w latach 2015–2023

2016 – Szydło podpisuje przyspieszenie: W lutym 2016 roku premier Beata Szydło, na szczycie Rady Europejskiej, wyraziła zgodę na konkluzje wzywające do "szybszego postępu" w negocjacjach z Mercosur. To był formalny głos poparcia rządu PiS dla umowy. Dokument, w języku dyplomatycznym, stanowił zobowiązanie do działań wspierających zawarcie porozumienia.[3] Polska mogła wówczas zablokować negocjacje poprzez głosowanie sprzeciwu lub grożenie wetem.

2017–2018 – Morawiecki kontynuuje poparcie: W marcu 2018 roku, kiedy Mateusz Morawiecki został premierem, historia powtórzyła się. Polska ponownie zaakceptowała tekst zachęcający do "czynienia postępów" w negocjacjach Mercosur. Morawiecki również nie złożył veta ani formalnego protestu w Radzie Europejskiej. Przez osiem lat rządów PiS Polska zajmowała pozycję wsparcia, a nie krytyka.[4]

2019 – Oficjalnie poparcie: Minister spraw zagranicznych Jacek Czaputowicz, działając w imieniu rządu PiS, złożył wizytę w Brazylii i oświadczył publicznie: "Obie strony liczą także na rychłą finalizację negocjacji w sprawie zawarcia umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Wspólnym Rynkiem Południa (Mercosur)". To było oficjalne, jawne poparcie dla przyspieszenia procesu negocjacyjnego – dokument, który dziś leży w archiwach MSZ PiS.[5]

2020 – Polityczne części sfinalizowane: Po dyskusjach w sprawie dialogu politycznego i współpracy sektorowej, 18 czerwca 2020 roku polityczne części umowy zostały sfinalizowane. Polska nie wniosła wtedy żadnych zastrzeżeń formalnych dotyczących części handlowej.

#ShelbyFactSquad, piszemy jak jest.
⤵️ 2/n

2024 – Ostateczne porozumienie: 6 grudnia 2024 roku Ursula von der Leyen ogłosiła, że UE i Mercosur osiągnęły polityczne porozumienie w sprawie zamknięcia negocjacji. Umowa obejmuje trzy filary: handel (zniesienie ceł na 91–93% towarów, z kontyngentami na produkty wrażliwe), dialog polityczny oraz współpracę sektorową. Planowane ratyfikacje miały następować w stadiach: najpierw porozumienie tymczasowe przez Radę UE i PE, potem pełna ratyfikacja przez parlamenty krajowe.

Styczeń 2026 – Planowane podpisanie: Podpisanie umowy przesunięto z grudnia 2025 na styczeń 2026 roku ze względu na zbieranie większości w Parlamencie Europejskim i negocjowanie klauzul ochronnych dla rolnictwa. Polska, wraz z Francją i Włochami, próbuje budować mniejszość blokującą.[6]

Kluczowe kontyngenty i rzeczywiste zagrożenia

Analiza faktycznych zobowiązań w umowie ujawnia znaczną rozbieżność między obawami rolników a rzeczywistą skalą zmian. Umowa przewiduje:

Wołowina: Dodatkowy kontyngent na 99 tys. ton rocznie (poza istniejącymi limitami WTO), z cłem maksymalnym 7,5%, wprowadzanym stopniowo przez 5 lat. Dla kontekstu, UE importuje średnio 372 tys. ton wołowiny rocznie, z czego 210 tys. ton już pochodzi z krajów Mercosur – ta umowa wyda się powiększać istniejący przepływ, a nie tworzyć nowy.[7]

Drób: Kontyngent na 180 tys. ton rocznie bez ceł. Polska produkuje 2,9 mln ton drobiu rocznie (2024), z czego połowę eksportuje do UE. Kwota Mercosur stanowi zaledwie 6% polskiej produkcji drobiu, ale – jak wyjaśniają eksperci – zagrożenie nie jest bezpośrednim importem do Polski, lecz wypieraniem polskich produktów z rynków Niemiec, Francji, Holandii, gdzie Polska sprzedaje przeważającą część eksportu.[8]

Cukier: Dziesiątki tysięcy ton rocznie, z kontyngentami uzgodnionymi w ramach istniejących limitów WTO.

Klauzule ochronne: Umowa zawiera „hamulce bezpieczeństwa" – mechanizmy automatycznego ograniczenia importu, gdy ceny spadną o 5–8%. To jest istotne: gdyż w teorii pozwala szybką reaction, ale praktyka pokazuje, że procedury mogą być wolne, a polityczne decyzje – trudne.

Obawy sektora rolnego versus rzeczywistość

Polscy rolnicy protestują, argumentując, że umowa zagraża ich przetrwaniu. Obawy te – zanim je zanalizujemy – są w niektórych aspektach uzasadnione, w innych przesadzone.

Uzasadnione obawy:

Rzeczywisty problem leży w asymetrii regulacyjnej. Producenci w Mercosur mogą stosować hormony wzrostu (zakazane w UE), pestycydy zakazane w Europie, mają niższe wymogi dotyczące dobrostanu zwierząt i standardów środowiskowych. Koszty produkcji wołowiny czy drobiu w Mercosur są około 30–40% niższe niż w UE, przede wszystkim z powodu taniej siły roboczej i mniejszych obciążeń regulacyjnych. Polscy rolnicy, którzy muszą przestrzegać Zielonego Ładu i unijnych norm ochrony środowiska, konkurują w nierównych warunkach.[9]

Drugie realne zagrożenie to wypieranie z rynków unijnych. Polska eksportuje aż 74% swojego eksportu rolnego do państw UE – przede wszystkim do Niemiec, Francji, Holandii, Włoch i Czech. Jeśli na te rynki napłynie tańszy drób czy wołowina z Ameryki Południowej, a unijni konsumenci będą preferować produkt mniej kosztowny, polskie gospodarstwa tracą udział w rynku, a co za tym idzie – dochód.[10]

Obawy na wyrost

Ale skalę trzeba zachować. Import wołowiny z Mercosur to zaledwie 1,5% unijnej produkcji wołowiny. Kwota drobiu (180 tys. ton) w stosunku do 2,9 mln ton polskiej produkcji to 6 procent. W stosunku do całego unijnego rynku – to 1–2 procent dodatkowego wolumenu. Umowa nie „zalewa" Europy taną żywnością z Ameryki Południowej – raczej zwiększa presję cenową w segmentach już istniejących importów. Polska jest szóstym lub siódmym importerem produktów Mercosur w UE; głównym odbiorcą są Włochy, Holandia, Niemcy.[11]
⤵️

1/n
Uwaga! Nowa nitka 🧵
#ShelbyFactSquad, piszemy jak jest!

Analiza sieci powiązań: struktury wokół Grzegorza Brauna, Karola Nawrockiego i instytucji państwowych

Część I: Łańcuch pierwszy – MIIWŚ/IPN/Kancelaria Prezydenta (Nawrocki–Hajduk–Chronospace)

Fakty:

Karol Nawrocki – przebieg kariery w instytucjach kulturalno-edukacyjnych

Karol Nawrocki pełnił funkcję dyrektora Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku (MIIWŚ), gdzie nadzorował projekty cyfrowe i edukacyjne. Następnie w 2021 roku powołany został przez prezesa IPN na stanowisko tworzącego się Biura Nowych Technologii.[1][2] W 2025 roku, po wyborze na prezydenta Polski, powołał Magdalenę Hajduk na stanowisko doradcy.[3][4]

Magdalena Hajduk – pozycja kluczowa w łańcuchu instytucji

Magdalena Hajduk, doktor nauk prawnych, pracowała w MIIWŚ w Gdańsku podczas kierowania muzeum przez Nawrockiego. W 2021 roku została dyrektorką Biura Nowych Technologii IPN – instytucji powołanej przez tego samego Nawrockiego, teraz już będącego prezesem IPN.[5][6] Od 2025 roku pełni funkcję doradcy w Kancelarii Prezydenta u Nawrockiego.[3][4] Jej biogramy na portalu prezydent.pl eksplicytnie wskazują na kierowanie projektami immersyjnymi w MIIWŚ i BNT IPN, gdzie edukacyjne projekty historyczne miały trafiać „na całym świecie przez miliony odbiorców".[3][6]

Chronospace – wykonawca projektów historycznych

Studio Chronospace sp. z o.o. realizowało projekt „Cyfrowe Westerplatte" dla Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku w ramach konkursu „Startup – Najlepsze rozwiązanie technologiczne" organizowanego przez Rzeczpospolitą „Orzęł Innowacji".[7][8][9] To samo studio jest producentem gier historycznych dla IPN: „Gra Szyfrów" (2021), o wojnie polsko-bolszewickiej, oraz „Lotnicy" (2024), o wojnie powietrznej 1939 roku. Gry zostały opublikowane jako projekty Biura Nowych Technologii IPN i są dostępne na Steam oraz w sklepach aplikacji.[10][11][12][13]

Powiązanie osobowe i instytucjonalne

Hajduk wielokrotnie przewodniczy panelom dyskusyjnym i udziela wywiadów o zastosowaniu VR w edukacji historycznej, a Chronospace i jej projekty pojawiają się w materiałach IPN jako przykład współpracy instytucji z branżą tech.[14][15] Brak publicznych informacji o przeprowadzonych konkursach na te zlecenia; dostępne są jedynie komunikaty o gotowych projektach i ich premiach.[16][17][7]

### Hipotezy (interpretacja użytkownika)

- Możliwy wzorzec „podążania za władzą": ten sam duet (Nawrocki jako szef instytucji, Hajduk jako osoba od nowych technologii) i ten sam wykonawca (Chronospace) pojawiają się kolejno w MIIWŚ, IPN i teraz w Kancelarii Prezydenta, co mogłoby sugerować preferowanie sprawdzonych sobie zespołów bez konkursu.[5][6][7][9]
- Możliwa rola gier i VR w budowaniu narracji historycznej skierowanej do „milionów odbiorców": projekty mogą być używane do kształtowania postaw wobec tematów historycznych w kierunku pożądanym przez osoby decyzyjne.

Część II: Łańcuch drugi – Konfederacja Korony Polskiej, Grzegorz Braun, Włodzimierz Skalik, Roman Fritz i otoczenie

Segment 1: Struktura KKP i rola głównych aktorów

Grzegorz Braun – prezes KKP

Grzegorz Braun jest prezesem Konfederacji Korony Polskiej (KKP) i kandydatem w wyborach parlamentarnych. KKP to klubowo-poselska formacja należąca do koalicji Konfederacji, skupiająca posłów o poglądach antyunijnych, antyeuropejskich i libertariańskich.[18][19]
⤵️ 2/n
Włodzimierz Skalik – wiceprzewodniczący, poseł, przedsiębiorca

Włodzimierz Skalik pełni funkcję wiceprzewodniczącego KKP i jest posłem do Sejmu. Posiada rozliczne przedsiębiorstwa:
- Hurtownię WILGA specjalizującą się w sprzedaży materiałów hydraulicznych, gaśniczych i montażowych; WILGA przystąpiła do programu partnerskiego ik.pl (polska platforma e-commerce) i współpracuje z niemieckimi dostawcami w ramach projektów „zielonej transformacji".[20][21]
- Wkład do spółki ROW INFO Sp. z o.o. (Regionalny Portal Informacyjny), której współwłaścicielem i beneficjentem rzeczywistym jest Paweł Polok.[21]

Skalik został zatrzymany przez CBA w 2016 roku w sprawie nieprawidłowości przy pobieraniu dotacji z NCBR na aeroklub; postępowanie zostało umorzone.[22]

Roman Fritz – współpracownik Brauna, założyciel fundacji, działacz

Roman Fritz jest bliskim współpracownikiem Brauna i założycielem oraz współprowadzący kilku podmiotów:
- Fundacja Pobudka – opisana przez użytkownika jako inicjatywa "budzenia śpiących rycerzy", zbierająca 1,5% podatku na rzecz działalności o charakterze chrystianizacyjnym (według użytkownika zbliżonym do retoryki krucjat); oferuje wsparcie w formalnościach przy założeniu strzelnicy.[22]
- Fundacja Polskie Veto – organizacja, która prowadzi kampanie przeciwko wybranym inicjatywom ustawodawczym (w tym ustawom o karach więzienia za szybką jazdę, edukacji zdrowotnej, kryptowalutom).[1][23]
- ROW INFO – wspólnie z P. Polokiem; jest to portal lokalny funkcjonujący bez publicznych wiadomości o konkretnych zarobkach, głównie jako strona reklamowa dla lokalnych firm.

Fritz został oskarżony o udostępnienie dokumentów z wojskowego systemu pocztowego w obecności posła Romana Korony; dokument powinien być tajny, ale nie był. Prokuratura i kontrwywiad ustalili również osobę w służbach, która mogła te dokumenty przekazać.

Sławomir Zawiślak – Poseł, zaangażowany w struktury

Poseł Sławomir Zawiślak figuruje w rejestrach związany z co najmniej trzema stowarzyszeniami i fundacjami wokół KKP, co można interpretować jako sposób rozprowadzania informacji i decyzji między formalne struktury, utrudniając przejrzystość i odpowiedzialność.

Segment 2: Fundacje, media i infrastruktura

Fundacja Nowe Spektrum

Fundacja Nowe Spektrum współpracuje z politykami KKP (np. posłem Grzegorzem Płaczkiem) w kampaniach społecznych przeciwko wybranym ustawom, szczególnie w kwestiach związanych z edukacją zdrowotną i polityką transportową (tzw. „Lex AntyRajd").[1][23]

wRealu24 – kanał mediowy

Marcin Rola, dziennikarz i komentator polityczny, jest twarzą mediów powiązanych z KKP, szczególnie kanału wRealu24 (który był wielokrotnie blokowany za rozpowszechnianie dezinformacji).
Rola pojawia się na wspólnych wydarzeniach z Braunem i KKP, udzielając wywiadów i będąc jednym z wizażu kampanii wyborczych KKP.[24][25][26][19]

Infrastruktura techniczna: Cybernet WMW, nazwa.pl

- Cybernet WMW – operator telekomunikacyjny z Zabierzowa k. Krakowa, dostarczający internet światłowodowy i radiowy; właścicielami/wspólnikami są osoby o nazwisku Woch (Józef, Wojciech, Małgorzata), beneficjentem rzeczywistym Wojciech Woch. Brak publicznych informacji o powiązaniach zarządu Cybernet WMW z polityką lub Braunem/Skalikiem.[27][28][29][30][31]
- nazwa.pl Sp. z o.o. – krakowska, rejestrowana spółka hostingowo-domenowa, świadcząca usługi rejestracji domen .pl i globalnych; standardowy kontrahent dla tysięcy serwisów internetowych w Polsce.[32][20][33]
- row2025.pl – domena rejestrowana u nazwa.pl, adres IP wskazywał na Cloudflare i usługi tranzytowe z puli Cybernet WMW; ja interpretuje to jako świadome rozprzestrzenienie odpowiedzialności między kilku operatorów (opinia).[20][34][21]
⤵️
Ciąg dalszy poniżej. Jeśli podoba ci się to co robię... Stay tuned and buycoffee.to/tommyshelby

1/n nowa nitka🧵

Tadeusz Rydzyk: Raport Analityczno-Chronologiczny

CZĘŚĆ I: BIOGRAFIA I POCHODZENIE

1. Kwestia Tożsamości, Nazwiska i Rodziny [1][2][3]

Podstawowe Dane Biograficzne:
- Imię i nazwisko: Tadeusz Rydzyk CSsR (Kongregacja Najświętszego Odkupiciela)
- Data urodzenia: 3 maja 1945 roku [3]
- Miejsce urodzenia: Olkusz (Małopolska) [3]
- Zawód: Duchowny katolicki, redemptorysta, prezes Fundacji Lux Veritatis, twórca imperium medialnego [3]

Zagadka Nazwiska i Pochodzenia Rodzinnego
Problem historyczny: Tadeusz Rydzyk urodził się cztery lata po śmierci Franciszka Rydzyka, pierwszego męża jego matki. Ta sprzeczność czasowa budzi naturalne pytania [1][2].

Wyjaśnienie faktyczne:
- Matka: Stanisława Rydzyk (z domu Piątek) [1]
- Pierwszy mąż matki: Franciszek Rydzyk — zamordowany przez Niemców w 1941 roku w obozie koncentracyjnym Buchenwaldzie (cztery lata przed urodzeniem Tadeusza) [1][3]
- Biologiczny ojciec: Bronisław Kordaszewski, nieformalny partner Stanisławy [1][2]
Dlaczego nazwisko "Rydzyk"?: Tadeusz przyjął nazwisko po mężu swojej matki (jej pierwszym mężu) Franciszku Rydzyku. Takie praktyki były normalne w powojennym społeczeństwie polskim [1].

Struktura Rodziny Rydzyka [4][5]
- Liczba rodzeństwa: czworo
- Bracia: Mirosław (zmarł 10 stycznia 2024 w wieku 83 lat), Stanisław, Zygmunt [4][6]
- Siostra: Maria [4]
- Mirosław Rydzyk ujawnił, że Tadeusz "odciął się od rodziny" i nie utrzymuje kontaktów z krewnymi [5]
- Relacje rodzinne: Według Mirosława, gdy Tadeusz przejeżdża przez Olkusz, dzwoni tylko do niego mówiąc: "Jestem w mieście, odmów zdrowaśkę za duszę matki i ojca", ale nigdy nie odwiedza osobiście [5][7]

Warunki Życiowe z Dzieciństwa [1]
- Mieszkanie: Bardzo skromne opisane jako "obozowy barak, skrzyżowany z fabrycznym magazynem"
- Okolica: Blisko fabryki naczyń emaliowanych w Olkuszu
- Status materialny: Rodzina nie była zamożna, żyła w biedzie [1]

2. Edukacja i Droga do Kapłaństwa (1945-1971) [3][8][9]

- Szkoła: Wyższe Seminarium Duchowne Redemptorystów w Tuchowie [8]
- Studia: Teologia biblijna na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie [3]
- Ocena akademicka: Nie był szczególnie wysoko oceniany za umiejętności akademickie [3]

Data i Miejsce Święceń Kapłańskich [8]
- Śluby zakonne: 1 lutego 1971 roku [8]
- Święcenia kapłańskie: 20 czerwca 1971 roku w Sanktuarium Matki Bożej Tuchowskiej [8][9]

3. Pobyt Zagranicą i Rozwój Przedsiębiorczości (1986-1991) [10][11]

1986 Wyjazd z Polski
- Najpierw Włochy: Zapoznanie się z Radiem Maria (funkcjonującym od 1983) [11]

1987-1991 — Niemcy Zachodnie
- Funkcja: Kapelan w klasztorze żeńskim w Oberstaufen (Bawaria) [11]
- Współpraca: Radio Maria International w Balderschwang [10]
- Biznesy: Pielgrzymki do Medjugorie, wysyłki do Polski, handel samochodami [11]

Źródło Finansowania Radia Maryja
- 10 tysięcy franków szwajcarskich od Vassuli Ryden, mistyczki chrześcijańskiej, która twierdziła, że otrzymuje i przekazuje orędzia Boga, opublikowane w serii "Prawdziwe Życie w Bogu".) [10]

### 4. Powrót do Polski i Zawiązanie Radia Maryja (1991) [10][12]
- Data uruchomienia: 9 grudnia 1991 roku w Toruniu [10][13]
- Współzałożyciel: O. Jan Mikrut [12]
- Główny ideolog: Prof. Jerzy Robert Nowak (współpracownik SB) [14]

CZĘŚĆ II: WSPÓŁPRACA ZE SŁUŻBAMI PRL I STAZI [14][15]

Zarzuty Dotyczące Współpracy z SB/Stasi
- Teczki SB Rydzyka zaginęły [15]
- Prof. Jerzy Robert Nowak: Kontakt operacyjny SB o kryptonimie "Tadeusz" [14]
- Jarosław Kaczyński (1998): "Radio Maryja ma nadajniki na Uralu" [15]
- Anomalia: Łatwe wyjazdy na Zachód w latach 80. [15] (senat wymaga głębszej analizy)
⤵️ 2/n
CZĘŚĆ III: SKANDALE FINANSOWE I GOSPODARCZE

1. Skandal ze Zbiórką na Stocznię Gdańską (1997) [16][17]
- Kwota: Do 160 mln dolarów — nigdy nierozliczone [16]
- Śmierć Bolesława Hutyry (15.09.2000): Przewodniczący komitetu domagający się wyjaśnień zginął w wypadku o niejasnych okolicznościach [17]
- Grzywna (2011): Symboliczna za nielegalną zbiórkę [16]

2. Geotermia Toruńska (2011-2025) [18][19]
- Dotacja: 27 mln zł (2016) [20]
- Odszkodowanie: 26 mln zł za wycofanie dotacji przez PO [19]
- Ubezpieczenie PZU: 10 mln zł (śledztwo) [18]
- Temperatura wody: 61°C (niewystarczająca) [21]
- Zawiadomienie: Oszustwo wykonawcy na 14 mln zł [19]

3. Nieruchomości i Mieszkania od Seniorek (2024) [22][23]
- Rezydencje Warszawa: 10 apartamentów (20-25 mln zł), nabywcy z PiS [22]
- Darowizny seniorów: Mieszkania we Wrocławiu, Lublinie, grunty w Kazimierzu Dolnym [22]
- Bonifikaty wojewody: Grunty za 120 tys. zł (wartość 2 mln zł) [23]

4. Samochody [24][25]
- Volkswageny: Potwierdzone darowizny od Stanisława (1,15 mln zł z Lotto, 2003) [24]
- Maybach: Legenda bez potwierdzenia [25]
- Lexus RX 400h: O. Jan Król (współpracownik) [26]

CZĘŚĆ IV: KONTROLE PAŃSTWOWE (2024-2025) [27][28][29]

Chronologia
- 5.12.2024: NIK zawiadamia prokuraturę ws. Muzeum (206 mln zł) [28][30]
- 25.11.2025: CBA w Fundacji Lux Veritatis (Fundusz Sprawiedliwości) [27][31]
- 8.12.2025: Przesłuchanie Rydzyka w Prokuraturze Krajowej [29][32] (czekamy 😉)

Fundusz Sprawiedliwości
- 12 mln zł dla Lux Veritatis (2017-2023) [33]
- Podejrzenie: Ziobro polecił Romanowskiemu konkursy dla Rydzyka [27]

CZĘŚĆ V: IMPERIUM MEDIALNE [3][34]

Struktura
- Radio Maryja (1991), TV Trwam (1999), Nasz Dziennik [3]
- Akademia Kultury Społecznej i Medialnej (2001) [35]
- Fundacja Lux Veritatis (1998) [3]

Finansowanie (2015-2023)
- 210-325 mln zł z budżetu [36]
- Miesięczne koszty mediów: 5 mln zł [34]

CZĘŚĆ VI: POWIĄZANIA POLITYCZNE [37][38]

PiS i Kaczyński
- 1998: Kaczyński oskarża Rydzyka o agenturę Kremla [15]
- 2015-2018: Ścisła współpraca, później ochłodzenie [38][39]

Solidarna Polska
- Jan Kanthak: "Człowiek Rydzyka", rzecznik MS [37]
- Politycy SP bronią Lux Veritatis (2021) [40]

CZĘŚĆ VII: AKADEMIA KULTURY SPOŁECZNEJ I MEDIALNEJ w Toruniu [35][41]

Absolwenci PiS
- Bartłomiej Misiewicz (MON) [35]
- Jan Kanthak, Sebastian Kaleta [37]

CZĘŚĆ VIII: KONTROWERSJE IDEOLOGICZNE [42][43]

- Antysemityzm: Oskarżenia Centrum Wiesenthala vs. Kaplica Pamięci [43]
- Homofobia: "Wirus LGBT" w sądzie (2025) [44]
- Pedofilia: Obrona bp. Janiaka ("Kto nie ma pokus?") [3]

Do brzegu:
Rydzyk zarządza imperium wartym setki milionów zł, finansowanym z budżetu. Nierozliczone sprawy finansowe i kontrowersje wokół Tadeusza Rydzyka, zwłaszcza dotyczące zbiórki na Stocznię Gdańską, projektu geotermalnego, finansowania Muzeum "Pamięć i Tożsamość" oraz Funduszu Sprawiedliwości, mają istotne znaczenie wobec obecnej sytuacji prawnej i politycznej.

Obecna sytuacja charakteryzuje się wzmożonymi kontrolami Państwowej Komisji NIK, Centralnego Biura Antykorupcyjnego (CBA) oraz postępowaniami prokuratorskimi, w tym wezwaniem samego Rydzyka na przesłuchanie w Prokuraturze Krajowej. To wskazuje na poważne podejrzenia o naruszenia prawa, niewłaściwe zarządzanie funduszami publicznymi i możliwość wyłudzeń lub nadużyć finansowych.
⤵️

1/2
Poniższy raport przedstawia szczegółową analizę działalności rosyjskiego wywiadu wojskowego GRU, kluczowych postaci odpowiedzialnych za operacje cybernetyczne, ich powiązań politycznych oraz szerszy kontekst ideologiczny i polityczny wokół Rosji, w tym doktrynę Karaganova, wpływ na politykę globalną i skutki dla Ukrainy oraz Zachodu.

Geneza i cele rosyjskich operacji wywiadowczych (lata 90. – 2025)

Koncepcje, które stoją za agresywną polityką Rosji wobec państw byłego ZSRR oraz Zachodu, zostały sformułowane już na początku lat 90. przez Sergeya Karaganova, wpływowego politycznego doradcę i ideologa Kremla. Karaganov stworzył doktrynę mówiącą, że Rosja powinna zawsze chronić etnicznych Rosjan poza swoim terytorium, nawet siłą. Początkowo dotyczyło to głównie państw bałtyckich, ale z biegiem lat objęło także Ukrainę, Białoruś czy Gruzję. Karaganov ostrzegał, że pozostawienie Rosji poza NATO i marginalizacja jej pozycji geopolitycznej doprowadzi do konfrontacji z Zachodem kosztem Ukrainy, którą – według jego prognoz – Zachód „poświęci” w wyniku napięć z Moskwą.

Rozwój rosyjskich działań hybrydowych i imperialnych (2000–2014)

Wraz ze wzrostem potęgi militarnej Rosji po roku 2000 i coraz bardziej autorytarnym modelem rządów, aspiracje imperialne obecne w polityce Kremla przeniosły się na grunt praktyczny. Najpierw Rosja prowadziła działania w Gruzji, potem w 2014 roku doszło do aneksji Krymu oraz wsparcia dla separatystów na wschodzie Ukrainy. Karaganov nie ukrywał, że Rosja zamierza odnowić swoją strefę wpływów, a Ukraina miała pozostać państwem neutralnym, poddanym silnej presji i wpływom Rosji. Udział w wojnie informacyjnej i cybernetycznej stał się jednym z filarów nowoczesnych sposobów prowadzenia agresji politycznej przez Kreml.

GRU – struktura, działalność i osoby kluczowe

Rosyjski wywiad wojskowy GRU (Główny Zarząd Wywiadu) to organizacja znana z szeroko zakrojonych operacji cybernetycznych wymierzonych w państwa NATO oraz ich sojuszników. Kluczowymi osobami, które koordynowały działania cybernetyczne były:

- Viktor Borisovich Netyksho
- Boris Alekseyevich Antonov
- Dmitriy Sergeyevich Badin
- Ivan Sergeyevich Yermakov
- Aleksey Viktorovich Lukashev
- Sergey Aleksandrovich Morgachev
- Nikolay Yuryevich Kozachek
- Pavel Vyacheslavovich Yershov
- Artem Andreyevich Malyshev
- Aleksandr Vladimirovich Osadchuk
- Aleksey Aleksandrovich Potemkin
- Anatoliy Sergeyevich Kovalev

Większość wymienionych została postawiona w stan oskarżenia przez amerykańskie władze za udział w cyberatakach, m.in. włamania do systemów Demokratów w trakcie kampanii wyborczej 2016 r. oraz kradzież i publikację poufnych materiałów, mających wpłynąć na wynik wyborów i zdyskredytować Hillary Clinton. Operacja ta była częścią szerszego ataku rosyjskiego GRU na demokracje zachodnie poprzez cyberataki, dezinformację i manipulację społeczeństwem.

Polityczne tło działań – powiązania, motywacje, sojusznicy

Działalność grup GRU nie była odosobniona. Rosyjskie cyberataki i operacje wyborcze współgrały z kampaniami prowadzonymi przez tzw. „farmy trolli”, których bezpośrednim sponsorem był Yevgeny Prigozhin – założyciel Grupy Wagnera. Prigozhin odpowiadał za nielegalną działalność wpływową, szerzenie dezinformacji oraz operacje mające na celu destabilizację struktur politycznych USA i Europy. Rosyjscy dyplomaci, tacy jak Kislyak, Lavrov czy Veselnitskaya, również pojawiali się w kontekście różnych afer dotyczących lobbingu i zakulisowej współpracy z otoczeniem Donalda Trumpa. Jednak brak dowodów na bezpośredni udział Trumpa w organizowaniu czy koordynowaniu cyberataków GRU. Osoby takie jak Lev Parnas i Igor Fruman były zamieszane w sprawy polityczno-lobbingowe wokół partii republikańskiej, co szeroko komentowano jako element tzw. „Trump Crime Syndicate”.
⤵️ ⤵️
2/2
Skutki i ideologia – rosyjska doktryna imperialna

Idee Karaganova, propagujące wzmocnienie autorytaryzmu oraz dążenie do siłowego zapewnienia pozycji Rosji w regionie, kształtowały nie tylko rosyjską politykę zagraniczną, lecz także kulturę polityczną i strategię państwa. Karaganov określa Rosję jako państwo „genetycznie autorytarne”, a agresja wobec Ukrainy i Zachodu została przez niego nazwana „egzystencjalną wojną”, której celem jest całkowita zmiana układu bezpieczeństwa w Europie. Po rozpoczęciu inwazji na Ukrainę w lutym 2022 r. Karaganov otwarcie nawoływał do zniszczenia ukraińskiego państwa, deportacji milionów obywateli oraz przekształcenia Ukrainy w całkowicie zdegradowany, nieatrakcyjny dla Zachodu bufor. Wzywał nawet do użycia broni jądrowej przeciwko państwom NATO, aby zniechęcić USA do dalszej obecności w Europie.

Do brzegu:

Działania GRU i liderów rosyjskich operacji cybernetycznych, w tym Sergeya Aleksandrovicha Morgacheva, były częścią spójnej, długoletniej strategii rosyjskich elit politycznych, kształtowanej przez doktrynę Karaganova oraz ideologię imperialną. Te działania – od cyberataków przeciwko USA po pełnoskalową wojnę z Ukrainą – miały na celu destabilizację Zachodu, podporządkowanie Ukrainy i zbudowanie nowego systemu bezpieczeństwa, który opiera się na sile militarnej i autorytaryzmie. Wykorzystanie cyberprzestrzeni, dezinformacji, narzędzi lobbingowych oraz przemocy to narzędzia realizacji tych założeń. Wskazani oficerowie GRU byli kluczowymi wykonawcami tego planu, a ich działalność wyznaczała nowe standardy w hybrydowej wojnie XXI wieku – zarówno przeciwko Stanom Zjednoczonym, jak i Europie oraz Ukrainie.

Stay tuned and... buycoffee.to/tommyshelby 😉

Zapraszam do mojej kolejnej 🧵nitki. Tym razem postaram się nadgryźć nieco temat matki wszystkich afer...

Matnia finansowa polskiej prawicy: PC, WSI, FOZZ i majątek narodowy

Wstęp: Historia, która połączyła politykę, służby i wielkie pieniądze

Transformacja ustrojowa w Polsce stworzyła unikatowy splot interesów polityczno-biznesowych, wykorzystywany najpełniej przez środowisko Porozumienia Centrum (PC) – ugrupowania braci Kaczyńskich które dało początek dzisiejszemu Prawu i Sprawiedliwości. Mechanizmy finansowego zaplecza PC, związki z aferą FOZZ, relacje z Wojskowymi Służbami Informacyjnymi (WSI) oraz proces uwłaszczania się na majątku narodowym z udziałem kluczowych ludzi tej formacji, do dziś pozostają tematem gorących debat, dziennikarskich śledztw i politycznych oskarżeń.

Niejasne finansowanie inwestycji PC – FOZZ, „Telegraf” i pieniądze bez pokwitowań

Porozumienie Centrum, jako partia wyrosła z opozycji i środowiska „Solidarności”, stanęło przed jednym z głównych wyzwań nowej rzeczywistości – jak sfinansować budowę własnego zaplecza politycznego i materialnego. Źródła sugerują, że ludzie związani z PC mieli możliwość pozyskiwania środków na styku polityki, biznesu i… afery FOZZ.

- FOZZ, powołany formalnie do obsługi zadłużenia zagranicznego PRL, stał się narzędziem do wyprowadzania ogromnych pieniędzy z budżetu państwa. Według licznych świadectw, część tych środków – przez sieć pośredników i podstawionych spółek – miała trafiać do środowisk politycznych, m.in. do PC.
- Zeznania, m.in. Janusza Pineiry, sugerowały, że pieniądze FOZZ były przekazywane Jarosławowi Kaczyńskiemu, Adamowi Glapińskiemu i innym liderom PC bez pokwitowań. Sąd jednak ocenił te oskarżenia jako nieudowodnione na podstawie przedstawionych materiałów, a główni oskarżyciele zostali skompromitowani przez własne sprawy karne (co jak co ale kompromaty to służby potrafią spreparować;).
- Spółka „Telegraf”, prowadzona przez ludzi z PC, była jednym z narzędzi do pozyskiwania i ukierunkowywania środków. Wskazuje się, że mogła pośredniczyć w „białych kołnierzykach” transferach, choć brak twardych dowodów na bezpośrednie przepływy z FOZZ.

WSI, FOZZ i konflikt służb: wojna o nowe wpływy

FOZZ, jako instytucja, był tworzony pod auspicjami wojskowego wywiadu PRL, a jego dyrektor Grzegorz Żemek był agentem wojskowych służb specjalnych. Konflikt o kontrolę nad funduszem rozgrywał się pomiędzy dawnym wywiadem cywilnym (MSW) a wojskowym.

- Po transformacji WSI przejęły wiele funkcji przedefiniowanych służb, a wyprowadzone z FOZZ środki finansowały nie tylko operacje gospodarcze, lecz i działalność wywiadowczą nowej formacji służb specjalnych.
- Raporty z prac komisji likwidacyjnej WSI podnoszą tezę, iż likwidacja tej służby w 2006 roku była próbą zakończenia wpływów sieci finansowanych m.in. przez FOZZ. Zarzuty o intencję zatarcia powiązań WSI z PC pojawiały się w debacie politycznej, lecz nigdy nie wykazano tego w sposób niepodważalny.
- WSI równolegle inwigilowały i próbowały destabilizować środowiska prawicy, co – paradoksalnie – oznaczało walkę zarówno o ukrycie własnych wpływów, jak i o osłabienie rywali politycznych korzystających pośrednio z tych samych aktywów.

Uwłaszczenie na majątku narodowym: Fundacja Prasowa „Solidarność” i spółka Srebrna

Początek lat 90. to czas bezprecedensowego uwłaszczania się środowisk politycznych na państwowym majątku po likwidowanym imperium komunistycznej prasy i przedsiębiorstw RSW „Prasa-Książka-Ruch”.

- Fundacja Prasowa „Solidarność” (FPS), założona z inicjatywy Jarosława Kaczyńskiego i jego bliskich współpracowników, otrzymała od państwa atrakcyjne nieruchomości – m.in. przy ul. Srebrnej, Nowogrodzkiej, Ordona czy Alejach Jerozolimskich – na preferencyjnych zasadach, często w wyniku decyzji administracyjnych uchwalanych głosami środowisk związanych z PC.
⤵️ ⤵️
- Finansowanie zakupu tych gruntów i tytułów prasowych możliwe było dzięki korzystnym kredytom z państwowych banków (np. BPH), a ustawy zmieniające prawo użytkowania wieczystego – jak ta autorstwa Adama Glapińskiego – pozwoliły na przejmowanie nieruchomości na 99 lat.
- Znaczną część majątku FPS aportowano następnie do nowo powołanej spółki Srebrna, której właściciele i zarząd wywodzili się niemal wyłącznie ze ścisłego grona lojalnych współpracowników Kaczyńskiego. To właśnie Srebrna stała się ramieniem operacyjnym zarządzania nieruchomościami, zapewniając regularny dopływ środków do środowiska politycznego PiS – nie zawsze jednak w sposób przejrzysty czy podlegający niezależnej kontroli.

Rola Adama Glapińskiego — cień nad majątkiem narodowym

Adam Glapiński, jeden z najważniejszych architektów ekonomicznych środowiska Kaczyńskiego, w latach 90. odegrał zasadniczą rolę w procesie przejmowania majątku po RSW i budowie finansowego zaplecza Porozumienia Centrum oraz późniejszego PiS.

- Jako współzałożyciel FPS i aktywny uczestnik zarządzania majątkiem, to właśnie Glapiński promował rozwiązania prawne umożliwiające transfer nieruchomości z ręki państwa do fundacji i spółek powiązanych z PC.
- W zeznaniach procesowych pojawiają się sugestie, że lobbował on za powołaniem Grzegorza Żemka (głównego skazanego w aferze FOZZ) na wiceszefa NBP. Miał również ściśle współpracować z ludźmi z FOZZ przy wdrażaniu modeli finansowania inwestycji partii.
- Jego rola łączyła funkcje menedżerskie, polityczne i legislacyjne, co pozwoliło środowisku PC/ PiS na skuteczne zbudowanie systemu niezależności ekonomicznej i organizacyjnej – właśnie przez kontrolę kluczowych nieruchomości i przepływów pieniężnych, sięgających korzeniami do czasów transformacji i afery FOZZ.

System lojalnej sieci i zamknięcie kręgu

Cała machina finansowa fundacji i spółek prawicy działała dzięki ścisłym powiązaniom personalnym, opartym na lojalności politycznej, wspólnej przeszłości z tzw. opozycji oraz skutecznym marginalizowaniu elementów obcych. Kluczowe decyzje podejmowane były zawsze przez ludzi z bliskiego otoczenia Jarosława Kaczyńskiego – Lecha Kaczyńskiego, Kazimierza Kujdę, Janinę Goss, Sławomira Siwka, Marię Stolzman i wielu innych.

- Obsada rad nadzorczych i zarządów FPS oraz Srebrnej przez dekady stanowiła zamknięty, rotujący się krąg osób, gwarantujący pełną lojalność wobec lidera środowiska.
- Taka konstrukcja personalna umożliwiła nie tylko skuteczne przejęcie i zarządzanie najważniejszymi nieruchomościami w Warszawie, lecz także finansową odporność na zmiany politycznego wiatru.

Felietonowy epilog: Cień przeszłości nad III Rzeczpospolitą

Obraz niejasnego finansowania inwestycji Porozumienia Centrum i środowiska przekształconego później w Prawo i Sprawiedliwość to metafora szerszego problemu — braku przejrzystości, nepotyzmu i wyrafinowanej gry interesów, które od lat ciążą nad polską transformacją i życiem publicznym.

Afera FOZZ nie była jedynie skandalem finansowym – była uruchomieniem mechanizmu, który raz puszczony w ruch umożliwił tworzenie partyjnych fortun finansowych i lojalnych struktur, odpornych na demokratyczną kontrolę. WSI, majątek narodowy, nieruchomości, fundacje i spółki – wszystko to splata się w zadziwiający, zamknięty krąg zależności i interesów, za który odpowiedzialność ponoszą nie tylko dawni funkcjonariusze służb czy beneficjenci FOZZ, ale także politycy i menedżerowie III RP.

Dziś, trzy dekady po tych wydarzeniach, korzenie polskiej sceny politycznej i gospodarczej wciąż obrastają legendą tego okresu: epoki, gdy państwo było polem gry dla najsprytniejszych, najlojalniejszych i najbardziej zdeterminowanych, by zdobyć fortunę i wpływy pod pretekstem „budowy demokracji”.
⤵️

Zapraszam do mojej nowej nitki🧵na temat być może prawdziwych rosyjskich wpływów w Polsce, chwytliwych teorii spiskowych i sensacji bez potwierdzenia w źródłach odsyłam na prawą stronę internetu, u mnie niczego takiego nie znajdziecie.
Jest to kontynuacja mojej historii o Cenckiewiczu z tego wątku:
x.com/mr_tomashshelb…
Jednak z uwagi na to że na scenie pojawi się wiele nowych postaci, będziemy kontynuować tutaj. W tym celu zapraszam na wycieczkę do Moskwy 😉
Jeśli ci się spodoba chętnie napiję się
☕buycoffee.to/tommyshelby
A teraz zapraszam do lektury: Intourist był oficjalną radziecką agencją turystyczną, założoną w 1929 roku przez Stalina. Jej głównym zadaniem było obsługiwanie zagranicznych turystów odwiedzających ZSRR, ale równie ważną – jeśli nie ważniejszą – funkcją była kontrola oraz inwigilacja cudzoziemców przez służby specjalne[1][2][3].

Powiązania z KGB:
- Intourist od chwili powstani był obsadzony ludźmi związanymi z NKWD, a później KGB, i funkcjonował jako filia radzieckiego wywiadu[1][4][3].
- Agencja miała za zadanie nie tylko przedstawiać wyidealizowany obraz ZSRR, ale również monitorować i kontrolować wszystkich przyjezdnych, a także rekrutować osoby mogące być przydatne dla służb specjalnych[5][4][3].
- Według licznych źródeł, Intourist był wykorzystywany jako przykrywka do działalności szpiegowskiej, zarówno w ZSRR (monitorowanie zagranicznych gości), jak i za granicą (wysyłanie agentów pod przykrywką pracowników turystycznych)[4][3][6].
- Pracownicy Intouristu mieli regularny kontakt z KGB i byli często uznawani przez zachodnie służby za osoby powiązane ze służbami specjalnymi[7][6].

Działalność Intouristu:
- Każdy zagraniczny turysta był pod ścisłą kontrolą – od momentu wydania wizy, przez pobyt w hotelach, po program wycieczek, który był ściśle nadzorowany przez pracowników Intouristu, często współpracujących z KGB[4][3][6].
- Intourist służył również do propagandy, prezentując ZSRR w korzystnym świetle i ukrywając niewygodne fakty przed obcokrajowcami[5].
- Był narzędziem do zdobywania twardej waluty oraz do rekrutacji agentów i kontaktów wywiadowczych[3].

Do brzegu:
Intourist był nie tylko agencją turystyczną, ale przede wszystkim narzędziem radzieckiego aparatu bezpieczeństwa i wywiadu, ściśle powiązanym z KGB. Jego pracownicy często pełnili funkcje operacyjne, a cała działalność była podporządkowana interesom państwa i służb specjalnych[1][4][3][6].

Cytaty/źródła:
[1] ZSRR - Moskwa - Intourist w MUSEUM TOMATORUM - MyViMu.com myvimu.com/exhibit/467325…
[2] Intourist - Wikipedia en.wikipedia.org/wiki/Intourist
[3] Voentour & Intourist, USSR KGB traditions - Paris Tour Guide paris33.org/guide/voentour
[4] KGB zajęło się Donaldem Trumpem już ponad 30 lat temu wiadomosci.onet.pl/swiat/kgb-zaje…
[5] Propagandowe wczasy z Intouristem, czyli ZSRR dla cudzoziemców polityka.pl/tygodnikpolity…
[6] Niebezpieczne związki Antoniego Macierewicza - Polityka polityka.pl/tygodnikpolity…
[7] Rosja w PiS. Czy w PiS istnieje rosyjska agentura ... - Newsweek newsweek.pl/polska/polityk…
[8] KGB – Wikipedia, wolna encyklopedia pl.wikipedia.org/wiki/KGB
[9] KGB | Informacje, wyjaśnienie, fakty historyczne | iNFOPEDIA infodlapolaka.pl/infopedia/kgb/
[10] About us - Intourist intourist.com/about-us
[11] Hotel Intourist - Wikipedia en.wikipedia.org/wiki/Hotel_Int…
[12] The New Travel Land. Intourist posters from the Soviet era retours.eu/en/39-intouris…
[13] a history of Intourist and travel to the Soviet Union, 1929-1991 search.worldcat.org/title/To-the-l…
[14] INTOURIST Definition & Meaning - Dictionary.com dictionary.com/browse/intouri…
[15] Intourist - the official website of the tour operator for inbound and ... intourist.com

Będzie o @Cenckiewicz, obecna sytuacja w Polsce wymaga całej serii w wpisów o Sławku, w jednym nie pomieścił bym tego co muszę Wam przekazać. To w końcu ogromnie barwna postać nie tylko z uwagi na dziadka Mietka funkcjonariusza komunistycznej bezpieki. Cenckiewicz nie jest też gejem, dlatego o tym też pisał nie będę, ale nie uprzedzajmy faktów... Wszystko w mojej nowej nitce🧵, a jeśli podoba wam się to co robię, to doskonałe wiecie co zrobić.
☕buycoffee.to/tommyshelby
A teraz zapraszam do lektury: 1. Likwidacja Wojskowych Służb Informacyjnych (2006–2007): chaos, kompromitacja i zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa
W 2006 roku Sławomir Cenckiewicz stanął na czele Komisji ds. Likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych (WSI) – jednej z najbardziej kontrowersyjnych operacji w historii III RP. Decyzja o likwidacji WSI była przedstawiana przez PiS jako przełom w oczyszczaniu państwa z wpływów postkomunistycznych, lecz jej realizacja – i rola Cenckiewicza – budzą do dziś poważne zastrzeżenia[1][2].

Komisja likwidacyjna: utajniony skład i kompromitujące zaniedbania
Komisja liczyła 24 osoby, z czego aż 15 to byli pracownicy likwidowanej służby[1]. Jej pełny skład i przebieg prac do dziś pozostają utajnione, co uniemożliwia społeczną kontrolę i rozliczenie ewentualnych nadużyć. Przewodniczącym został Sławomir Cenckiewicz, historyk IPN, który zyskał rozpoznawalność jako radykalny krytyk służb wojskowych PRL i III RP. Zastępcą był Piotr Woyciechowski, sekretarzem Filip Musiał.

Wyciek danych agentów – kompromitacja na skalę międzynarodową
Najpoważniejszą konsekwencją działań komisji likwidacyjnej i równoległej komisji weryfikacyjnej (kierowanej przez Antoniego Macierewicza, do którego jeszcze wrócimy) był wyciek danych agentów i współpracowników WSI. W tzw. raporcie Macierewicza, opublikowanym w lutym 2007 roku, ujawniono kilkadziesiąt nazwisk oficerów i agentów, a także szczegóły tajnych operacji wywiadowczych[3][4]. Raport stał się cennym źródłem dla obcych wywiadów – opisywał mechanizmy działania polskiego wywiadu i kontrwywiadu, dekonspirował osoby zaangażowane w operacje na Bliskim Wschodzie i w krajach byłego ZSRR[4]. Skutki były tragiczne: część agentów została zdemaskowana, a nawet zaginęła lub zginęła w niewyjaśnionych okolicznościach. Prokuratura nie była w stanie ustalić skali strat, a śledztwo umorzono z powodu "niskiej szkodliwości czynu"[4].

Tłumaczenie raportu na rosyjski – niejasności i kompromitujące decyzje
Dodatkowym ciosem dla bezpieczeństwa państwa była decyzja o tłumaczeniu raportu na język rosyjski. Według ustaleń dziennikarzy, tłumaczenie zlecono Irinie Obuchowej-Zielińskiej, Rosjance, która w czasach ZSRR pracowała m.in. w przedsiębiorstwie Intourist, podległym KGB (do Iriny też jeszcze wrócimy),teraz wystarczy wspomnieć że tlumaczyła raport jeszcze przed oficjalną publikacją dokumentu[5]. Tłumaczka nie miała statusu tłumacza przysięgłego, a dokumenty dostarczano do jej prywatnego mieszkania. Umowę podpisano dopiero po zakończeniu pracy, a za tłumaczenie wypłacono 17 tysięcy złotych. Krótko po publikacji raportu, identyczne tłumaczenie pojawiło się na rosyjskich portalach specjalizujących się w tematyce wywiadowczej[5]. Macierewicz stanowczo zaprzeczał, jakoby tłumaczenie wykonano przed publikacją, jednak relacje oficerów SKW i posłów komisji ds. służb specjalnych przeczą tym zapewnieniom[6][5].

Wyniesienie bazy agentów i brak zabezpieczeń
Po przegranych wyborach przez PiS w 2007 roku, z komputerów Służby Kontrwywiadu Wojskowego wywieziono bazę danych agentury WSI – zawierającą ewidencje oficerów, tajnych współpracowników i osobowych źródeł informacji[7]. Nowe kierownictwo SKW odkryło, że dane zostały skopiowane na niezabezpieczone dyski twarde i wyniesione bez wymaganych procedur. Do dziś nie wiadomo, kto ponosi za to odpowiedzialność – śledztwo trwa, a standardy ochrony informacji tajnych zostały rażąco naruszone[7].

1/
No to czekamy na spełnienie obietnic wyborczych Nawrockiego opartych na pięciu głównych filarach:
1. Dobrobyt i gospodarka.
- Obniżenie stawki VAT z 23% do 22%
- 0% PIT dla rodzin z dwójką i więcej dzieci
- Podwyższenie drugiego progu podatkowego do 140k PLN 2/
- Likwidacja podatku Belki
- Proste podatki dla firm: ulgi prorodzinne dla przedsiębiorców, proinwestycyjny podatek od nieruchomości
- Konstytucyjna ochrona przed podatkiem katastralnym i podatkiem od spadków; dziedziczenie majątku bez podatku.