میان مسائل کلان و جزئی کشور رفت و برگشت کرده و روی اولویتها ایستاده. اولویتهایی که هم کشور را(نه صرفاً پیشرفت که) جهش بدهد و هم نیازهای روزمره زندگی مردم را رفع کند. اینها #راهبلد بودن و فهم راهبردی میخواهد با روخوانی برنامههای تولیدی و سفارشی و شب انتخاباتی به دست نمیآید 
همه را باید ول کنیم و بدعت است و استفاده از فناوریهای نو اکل میته است. حالا رفته سر قبر کسی که مرگش عامل برهم ریختن کشور شد از روحش مدد بگیرد برای تداوم. تا دیروز نقض حقوق زن را به روایت سلفی/اخباری تئوریزه میکرد و برای تحجر و مقابله با دستاوردهای بشری مثل فناوری مبنا میساخت،
بعد میرود نهادهای مسئول، یکیش هم استانداری، راهش نمیدهند، عصا زیر بغل با عصا در اتاق استاندار را باز میکند که صدای مستضعفین را به مسئولین برساند. چند روز میفرستندش هواخوری، زندان! حالا ان روزها او پسر نفر چهارم انقلاب مشهد بود ولی تکلیف را جور دیگری میدید. 
میکنی من چندسالی که خانهنشین بودم، آشپزی نمیکردم. اینقدر ناراحت شد از این حرف که هی میگفت مگه چهارتا مرغ و سیب زمینی و مرغ و پیاز روی گاز گذاشتن کار داره که دو سه بار حرفهای دیگرش را خورد و این را گفت بعد یک ربع نشده بیرونم کرد. برایش ادم جدی بودن مهم بود در همهچیز زندگی. 
نودوشش هم که اصولگراها میخواستند به جنگ روحانی بروند مقابل نهاوندیان، آلاسحاق را در شورای جمنا گذاشتند که رییس اسبق اتاق بازرگانی تهران بود. دعوای ما با دولت روحانی و غربگراها، ریش پروفسوری نهاوندیان یا صورت تراشیده و کراوات پدرام سلطانی نیست؛ مشکل اولویت دادن تجارت به تولید است 
تهران تا بعضی کلاسهای امام صادق و برخی متفکران حوزه و بیرون دانشگاه را میرفتم، کتابها را میدیدم و... آسمان اکثرا همین رنگ بود. فهم عینی از ماهیت و نقش بانک و بورس در روابط اقتصادی، مسئلههایی مثل نقش بانکها در خلق پول و نقدینگی افسارگسیخته، نقش بانک در بازتولید یک/نودونه درصد
میکنند. مطالبهگری، انضباط و اصول و اخلاق میخواهد، نه بخاطر افراطِ چند نفر باید مطالبهگری را کُند و محدود کرد نه در بازی تفریط اِنقُلّابیها و محافظهکاران مدعی و استناد گزینشی آنان به سخنان رهبری یا اشکالات بعضی در انقلابیگری برای محکوم و کانالیزه کردن عدالتخواهی افتاد. هر
