Mijn gesprekspartner stuurde naar aanleiding van ons gesprek een lange mail, zie onderstaande draad.
1/n

Goedenavond Jean,

Interessant dat jouw tweet op X over ons gesprek van vrijdagmiddag zo goed bekeken wordt.

Zal ik e.e.a. voor een goed landsbestuur eens, op basis van het door ons genoemde #Gezond-verstand, op (niet geheel toevallig) 11 thema’s kort (en niet-limitatief) even uit de losse pols op een rijtje zetten… zodat we met zijn allen kunnen bezien of het gevoerde beleid de afgelopen 15 jaar constructief of juist destructief is geweest, en of het beleid van het nu aantredende Kabinet-Jetten constructief of destructief zal zijn…

Soevereiniteit, democratie en internationale samenwerking

Veiligheid

Munt, economie & werkgelegenheid en koopkracht

Belastingheffing, sociale voorzieningen en pensioenen

Maatschappelijke cohesie en immigratie
Demografie - migratie
Energievoorziening
Voedselvoorziening
Volkshuisvesting
Gezondheidszorg
Leefomgeving en klimaat
Het navolgend betoog is overigens niet (links of rechts) politiek georiënteerd maar feitelijk van aard, en bij een aantal thema’s is de wal inmiddels het schip al aan het keren.
Door andere beleidskeuzes te maken zou er veel, heel veel geld bespaard worden, dat dan kan worden aangewend voor de inmiddels steeds sterker aangetaste welvaart en het welzijn van de Nederlandse burger.
Bijzonder zorgelijk is dat inmiddels aangetoond destructief beleid gewoon jaren en soms decennia doodleuk wordt gecontinueerd. Hierbij dient opgemerkt te worden dat de media (met name de MSM) een belangrijke en verantwoordelijke rol/taak hebben: deskundige, objectieve en pluriforme nieuwsgaring – helaas zijn de MSM op dit punt al jaren zeer ernstig in gebreke. 2/n
Ad 1. Soevereiniteit, democratie en internationale samenwerking

Voor een land begint alles met soevereiniteit, we moeten op democratische wijze zélf in ons democratisch gelegitimeerde parlement de beleids- en uitvoeringsbeslissingen kunnen nemen en blijven nemen over wat er voor ons land goed en juist niet goed is. Daarbij hoort vanzelfsprekend ook ons nationaal begrotingsrecht.

De internationale samenwerking in de EU was initieel (lang geleden) een zegen: de interne handelsmarkt. Maar al snel heeft de EU (ever closer union) zich voor Nederland ontwikkeld als rampzalig en destructief, en dat begon zo’n beetje met de invoering van de euro in 1999.

De Nederlandse democratie is sindsdien door ons landsbestuur (alsmede establishment en media) zeer ernstig verkracht, met name bij het negeren van de uitslagen van de referenda over de Europese Grondwet (2005) en het Oekraïne-associatieverdrag (2016), met alle inmiddels bekende desastreuze gevolgen van dien.

Het aantredende Kabinet-Jetten dreigt nu ook nog eens het Nederlandse EU-vetorecht op te geven en in te stemmen met Eurobonds (gezamenlijke schuldfinanciering), waardoor we als Nederland, indien puntje-bij paaltje-komt, niet alleen geheel niets meer te vertellen hebben maar daarbij dan ook nog eens (hoofdelijk) aansprakelijk worden voor de staatsschulden van andere (verkwistende en soms zelfs inmiddels al failliete) EU-landen.

Gelet op de buitenproportionele EU-bijdrage van Nederland (volgens oud-minister van Financiën Hans Hoogervorst loopt die inmiddels op tot per saldo meer dan € 16 miljard per jaar) en de voor Nederland destructieve uitwerking van Europese regelgeving en de euro, zou Nederland er dus zeer verstandig aan doen uit de EU (en de euro) te stappen en tegelijkertijd toe te treden tot de Europese Economische Ruimte (EER). Als EER-lidstaat blijft Nederland gewoon onderdeel uitmaken van de Europese interne markt (de lusten) terwijl we dan van de lasten van de EU (met name ook de voor ons rampzalige euro) afscheid kunnen nemen. Ter informatie: Niet-EU-land Noorwegen maakt onderdeel uit van de EER en dus van de Europese interne markt en betaalt daarvoor een jaarlijkse bijdrage van ca. € 400 á 500 miljoen – de keuze is dan snel gemaakt, zou ik zeggen.

Ad 2. Veiligheid

Voor de externe veiligheid hebben we de NAVO. Sinds het einde van de Koude Oorlog heeft het landsbestuur haar taak ernstig verzuimd door investeringen in Defensie min-of-meer achterwege te laten en daarmee de VS tegen ons het harnas ingejaagd. Dat Defensie-investeringen nu weer prioriteit krijgen is een goede zaak maar de bedragen die daarvoor nu vrijgemaakt worden zijn buitenproportioneel en onnodig. Zoveel geld kan in zo’n korte tijd ook niet zinnig besteed worden - over een jaar of 5 zullen de eerste schandalen over geldverkwisting in het nieuws komen.

Voor interne veiligheid hebben we vanzelfsprekend eenvoudigweg een goed functionerend en geëquipeerd politiekorps nodig.

Ad 3. Munt, economie & werkgelegenheid en koopkracht

Goede economie & werkgelegenheid en goede koopkracht begint met een deugdelijk monetair kader waarbinnen de Nederlandse economie kan floreren en goede werkgelegenheid en koopkrachtontwikkeling kan worden gerealiseerd. In concreto betekent dat we een munt nodig hebben met een evenwichtige wisselkoers t.o.v. het buitenland en met een rentebeleid dat dienstig is aan de nationale economie - stimulerend wanneer nodig maar ook afremmend en inflatie-drukkend/koopkracht-beschermend wanneer noodzakelijk. Dat de euro (1999) zeer rampzalig en met name koopkrachtvernietigend voor Nederland en de Nederlanders heeft uitgewerkt is evident en daar weet jij, als geen ander, alles van: De euro is tot tweemaal toe zwaar ondergewaardeerd (geweest) voor Nederland met koopkrachtvernietigende import-inflatie-uit-het-buitenland tot gevolg (periode 1999-2006 en 2021-nog steeds gaande). Nederlandse burgers en MKB-bedrijven zijn ernstig de dupe geworden door invoering en continuering van de euro (uit de losse pols schat ik in dat de koopkracht voor Nederlandse burgers en bedrijven met ca. 40% is aangetast). Maar ook de centrale overheid en de lagere overheden zijn daarvan ernstig de dupe geworden, en die hebben hun tekorten als gevolg daarvan weer bij de Nederlandse burgers en bedrijven hebben neergelegd (extreme lastenverhogingen) – we zijn zodoende dus zelfs 2x ‘De Sjaak’ zijn.

Een ander kader voor een goede economie en werkgelegenheid is het ‘reguleringskader’. Wetten en regels moeten er zijn maar ‘overregulering’ werkt nu eenmaal belemmerend en verstikkend, bedrijven zullen vertrekken en werkgelegenheid zal verdampen. Dat zien we de laatste jaren al in Nederland, de chemiesector is daar een droevig voorbeeld van – die banen komen, zo vrees ik, nooit meer terug. Andere sectoren zijn aan het reorganiseren, lees saneren.

2/n