Thread by @DeusExBoreae

Έχοντας τερματίσει πλέον το παιχνίδι, ήρθε η ώρα για μερικές σκέψεις, και ένα evaluation: The Last of Us 2.

Προσοχή: #SPOILERS

#TLOU2
#TheLastofUsPart2

1/

Το ερώτημα πριν κρίνει κάποιος κάτι, είναι με τι κριτήρια πρέπει να το κρίνει.

Και όταν πρόκειται για το sequel ενός παιχνιδιού που συγκλόνισε τον gaming κόσμο, που είναι επίσημα το παιχνίδι της δεκαετίας, και για πολλούς το καλύτερο ever, τότε ο πήχης μπαίνει πολύ ψηλά.

2/

Επιπροσθέτως, το #TheLastofUsPart1 εισήγαγε ένα επιπλέον στοιχείο: Cinematography.

(δεν ήταν το πρώτο παιχνίδι που το έκανε, αλλά ήταν το πρώτο που το έκανε σε τοπ επίπεδο)

Δεν παίζεις ένα videogame, αλλά μια interactive ταινία.

3/

Με αυτά λοιπόν, πάμε να το δούμε.

Η ιστορία διαδραματίζεται 4 χρόνια μετά τα γεγονότα στο Salt Lake City.

Η κόρη του ιατρού που σκότωσε ο Joel έρχεται για εκδίκηση, σκοτώνει βάναυσα τον Joel, και η Ellie ξεκινά μια οδύσσεια εκδίκησης.

4/

Παύση.

Μέχρι στιγμής, το βασικό concept του #TLOU2 μπάζει σαν ελβετικό τυρί.

Εξηγώ:

Σε έναν κόσμο που όλοι επί 25 έχουν ζήσει τον απόλυτο τρόμο, που έχει καταλυθεί ο πολιτισμός, και που όλοι (ζωντανοί και νεκροί) προσπαθούν να σε σκοτώσουν...

5/

Είναι παρανοϊκό να αφήσει κάποιος την ζώνη ασφαλείας του, η οποία λειτουργεί όχι μόνο ως καταφύγιο, αλλά και ως δείγμα πολιτισμένης κοινωνίας, για να διανύσει χιλιάδες χλμ τρόμου, όπου το να κάνεις έστω και 10 μέτρα είναι γολγοθάς.

Δεν το κάνεις για κανέναν λόγο, period.-

6/

«Μα πρέπει να υπάρχει και ένας λόγος για το νέο παιχνίδι, κάποιος σκοπός»

Sorry, αλλά δεν το δέχομαι.

Φαίνεται ως πραγματικά βεβιασμένη απόφαση από την Naughty Dog, που έτρεξε να προλάβει το κύκνειο άσμα του #PS4 (για να πουλήσει μετά και το Remastered στο #PS5 )

7/

Το πρώτο #TLOU είχε έναν σκοπό:

Θα περνούσες έναν τρομακτικό γολγοθά, θα έπρεπε να κάνεις το αδύνατο, και να ζήσεις τα πάνδεινα με ρίσκο την ζωή σου, για να σώσεις την ανθρωπότητα από τα zombies.

8/

Fair enough.

Είσαι ήρωας και λες «το κάνω».

Αυτό είναι και το νόημα ενός έπους άλλωστε.

Στο Part 2 δεν περνάς όλα αυτά (εις γνώση σου ΞΑΝΑ, για οποιοδήποτε λόγο, ιδίως όταν ξέρεις πως πρέπει να δολοφονήσεις δεκάδες ανθρώπους.

9/

Μην ξεχνάμε πως το Part 1 πούλησε ρεαλισμό, λογική, -πολύ- συναίσθημα, και μελό.

Εδώ στο Part 2 τα μισά πάνε περίπατο και τα άλλα μισά πάνε και έρχονται on demand, όποτε βολεύει τους παραγωγούς για το pace του παιχνιδιού.

10/

Εδώ λοιπόν, είσαι ο θύτης πλέον (και ποιος θέλει να είναι θύτης;) και όχι ο ήρωας που σώζει τον κόσμο.

Με απλά λόγια το παιχνίδι είναι άσκοπο.

Παίζεις και σκέφτεσαι: «περνάω όλο αυτό που περνάω για να πάω να σκοτώσω μια τύπισσα; Fuck This».

11/

Περαιτέρω, και κρίνοντας το παιχνίδι -και- με κινηματογραφικά κριτήρια, η σκηνοθεσία του Druckmann, και οι ερμηνείες των Johnson & Baker είναι επιεικώς μέτριες.

Σε αντίθεση με το 1ο μέρος, η Johnson δείχνει να έχει ξεχάσει παντελώς πως η Ellie είναι είναι μια έφηβη, και...

12/

...την ερμηνεύει λες και είναι 35+ (και σε ύφος αλλά και φωνητικά).

Ακόμα χειρότερα, ο Joel του 2ου μέρους δεν έχει παντελώς καμία σχέση με τον Joel του 1ου.

Και δεν γίνεται λόγος για αλλαγές στον χαρακτήρα (που θα ήταν λογικό μετά από όσα έγιναν)...

13/

...αλλά για κυριολεκτικά διαφορετικό άνθρωπο.

Ο Joel που είχε μια αμυδρή (έως ανύπαρκτη) Νότια προφορά και συμπεριφορά στο 1ο μέρος, έγινε ξαφνικά Τεξανός βλάχος με χοντρή προφορά, τελείως άλλο ύφος, και 15 χρονία μεγαλύτερος.

14/

Και επειδή ξέρουμε τι ηθοποιός είναι ο Baker, και τι μπορεί να κάνει, το μπαλάκι πάει στον Druckmann και την σκηνοθεσία του.

Π.χ η Dina συμπεριφέρεται ΣΥΝΕΧΩΣ σαν ερωτοχτυπημένο δωδεκάχρονο που έχει χαζέψει.
Και αν προς το τέλος ίσως έχει κάποια λογική, το ίδιο...

15/

...έκανε από την 1η στιγμή, για την ακρίβεια από το επόμενο πρωί.

Και να θες, δεν προλαβαίνεις να χαζέψεις σε 8 ώρες.

Ιδίως σε έναν κόσμο σκληρού ρεαλισμού, που αντί για πεταλούδες βλέπεις τον Χριστό φαντάρο.

16/

Η σκηνοθεσία λοιπόν είναι μέτρια.
Δεν είναι κακή.
Αλλά δεν είναι και καλή.

Ιδίως εν συγκρίσει με αυτήν που έκανε στο 1ο μέρος.

Βύθισε στο παιχνίδι σε ένα ατελείωτο loop μαυρίλας, με ακριβώς τα ίδια τοπία και μέρη, ξανά και ξανά και ξανά...

17/

...σε σημείο που πριν καν τα μισά του παιχνιδιού, έχεις απαυδήσει από την ατελείωτη επαναληπτικότητα και παντελή έλλειψη οποιουδήποτε γεγονότος.

Καμία εναλλαγή σε τοπία όπως έκαναν υπέροχα στο 1, χωρίς ευρηματικότητα σε κάτι.

Ατελείωτη λούπα.

18/

Και αυτή η έλλειψη ευρηματικότητας (και βασικά σκοπού) φαίνεται και από τα ατελείωτα, κουραστικά, και αχρείαστα flashbacks που προσπαθούν να γεμίσουν playtime με επίκληση στο συναίσθημα.

19/

Μέχρι και τα 2/3 της υπόθεσης λοιπόν, προσωπικά έφτασα σε ένα σημείο που το παιχνίδι ήταν unplayable.

Δηλαδή σε φάση που αν δεν το έχεις πληρώσει από την τσέπη σου, και αν δεν γνωρίζεις για το TLOU1, βγάζεις τον δίσκο από το PS με αγανάκτηση.

20/

Και κάπου εκεί ο Druckmann παίζει το τελευταίο του χαρτί και σώζει κάπως την κατάσταση.

Πλέον παίζεις ως η ανταγωνίστρια της υπόθεσης, και βλέπεις τα πράγματα από την δική της point of view.

Και on top of all that, μπαίνει και ο Lev στο παιχνίδι από τον 3ο πόλο.

21/

Και πάλι φυσικά η όλη ιστορία της Abby και του Lev είναι παντελώς άσκοπη.

Και αυτή με την σειρά της θα περάσει τα πάνδεινα για κανένα σοβαρό λόγο σε έναν κόσμο σκληρού ρεαλισμού και λογικής.

Και εκεί φαίνεται πόσο κακογραμμένο είναι το TLOU2:

22/

Κατάφερε μέσα από 3 διαφορετικές οπτικές, να μην έχει κανένα απολύτως ρεαλιστικό νόημα για όσα συμβαίνουν, πέρα από το "Let's find something for the player to go through this, anything".

Προσωπικά λοιπόν, θεωρώ το σενάριο του 2 παταγώδη αποτυχία.

23/

Αλλά.

Πρέπει να πιστωθεί στην Naughty Dog και τον Druckmann, το γεγονός πως για πρώτη φορά (σε τοπ επίπεδο) έθεσαν perspectives και PoVs.

Δεν υπάρχει πρωταγωνιστής, ανταγωνιστής, ηθική πυξίδα, καλός και κακός.

Όλοι είναι τα πάντα, και βλέπουμε την οπτική του καθενός.

24/

Ένα τέτοιο εγχείρημα θέλει πολλές κοχόνες για να μπει σε παραγωγή (σε τέτοια μεγέθη) και να παρθεί αυτό το ρίσκο ενός καλλιτέχνη, του να πει την ιστορία του καθενός ξεχωριστά, από την πλευρά του.

Άσχετα αν η ιστορία έμπαζε από παντού σεναριακά.

Το έκαναν.

25/

Στο soundtrack, το εκπληκτικό OST του 1 δεν επαναλήφθηκε ποτέ, τα «χαλάκια» είναι απαρατήρητα, οι ήχοι suspense σε μερικά σημεία είναι έως και κουραστικοί, και έχει και ένα "ok" cover σε ακουστική κιθάρα.

Uninspired.

26/

Και κλείνοντας με το cinematography, πάμε στην φωτογραφία όπου το 1ο μέρος έδωσε ρεσιτάλ κ θεωρείται ένα από τα ομορφότερα παιχνίδια που έγιναν ποτέ:

Επιεικώς μέτρια.

Το πρώτο μισό του παιχνιδιού είναι τα ίδια βαρετά σκοτεινά skins σε λούπα, τα ίδια δωμάτια, δρόμοι, κλπ.

27/

Μέχρι τα 2/3 του παιχνιδιού λοιπόν, η φωτογραφία είναι μετριότατη και αδιάφορη (σε σχέση πάντα με το 1ο μέρος, τις δυνατότητες του #PS4Pro, και το έτος 2020).

28/

Από το σημείο όπου παίζεις ως Abby σώζεται κάπως η παρτίδα με μερικές εκλάμψεις όπως το στάδιο, το Νησί, και η Καλιφόρνια, συν ένα solid (όχι κανένα αριστούργημα, αλλά απλά καλό) τέλος.

29/

Gameplay:

Και πάλι με κριτήριο το 1ο μέρος του PS3 που είναι πλέον 7+ ετών, το παιχνίδι είχε πολλά θέματα.

Καταρχάς ο χειρισμός είναι τραγικός.

Αυτό δεν φαίνεται τόσο όταν είσαι σε roaming/stealth mode, αλλά όταν υπάρχει δράση, τότε καίγεται το σύμπαν.

30/

Οι κάμερες και οι οπτικές γωνίες αλλάζουν συνεχώς με κάθε dodge όταν είσαι σε μάχη, οι περισσότερες εντολές είναι με καθυστέρηση, πολλές φορές δεν εκτελούνται καν (π.χ ένα απλό πήδημα ή να ανέβεις ένα τοίχο), και υπάρχει lag.

31/

Το κυριότερο πρόβλημα είναι ο ΑΙ.

Ειδικά σε περιπτώσεις που είσαι με κάποιον άλλον χαρακτήρα, υπάρχουν φορές που είναι τελείως broken, ενώ σε «ακολουθούν» κυριολεκτικά εμποδίζοντας σε με το να τοποθετούνται μπροστά σου συνεχώς, που σε μάχες είναι ΠΟΛΥ εκνευριστικό.

32/

Σε ένα άλλο ζήτημα το οποίο είναι σχεδόν κωμικοτραγικό, το stamina και HP είναι αστεία για ένα παιχνίδι που υποτίθεται πως έχει γίνει φημισμένο λόγο ρεαλισμού.

Είσαι με φανελάκι, και τρως 8 και 10 σφαίρες στον κορμό και 3 με καραμπίνα πριν πεθάνεις.

Κλαυσίγελος.

33/

Το 2ο μέρος όμως έχει και ένα πολύ σημαντικό θετικό κατά την άποψη μου:

Και οι 2 βασικοί χαρακτήρες που χειρίζεται ο παίκτης είναι γυναίκες.

Και αυτό είναι ωραίο, επειδή το 99% των παιχνιδιών που είναι gender based, έχουν άντρες.

34/

Και αν μερικά έχουν γυναίκες, δεν είναι παιχνίδια αυτού του επιπέδου.

Το καλό λοιπόν, είναι πως μπορεί πλέον μια γυναίκα να παίξει επιτέλους ως... γυναίκα, κάτι το οποίο είναι ΠΟΛΥ σημαντικό στο gaming καθώς ο/η παίκτης/τρια βλέπει τον εαυτό του/της μέσω του χαρακτήρα.

35/

Final verdict:

Αν το TLUS2 ήταν ένα τελείως νέο παιχνίδι χωρίς το 1ο μέρος, θα έλεγα πως είναι ένα παντελώς αδιάφορο σεναριακά παιχνίδι, το οποίο όμως είναι γενικά καλοφτιαγμένο, και solid.
Παίζεις για το fun των kills και τέλος.

36/

Αλλά δεν είναι έτσι.

Ο πήχης που έθεσε το TLUS1 σε κάθε επίπεδο, άλλαξε για πάντα την βιομηχανία, και πλέον απαιτούνται άλλα standards.

Το TLUS2 δεν έπιασε απολύτως κανένα από αυτά τα standards με εξαίρεση τα γραφικά του #PS4Pro σε σχέση με αυτά του #PS3 προ 7ετίας.

37/

Το TLOU2 είναι ένα παιχνίδι που όποιος έχει παίξει το 1ο, θα αγόραζε με κλειστά μάτια, καθώς το status που δημιούργησε το 1 ήταν -και παραμένει 7 χρόνια μετά- μυθικών διαστάσεων, αλλά πλέον η Naughty Dog έκαψε αυτήν την κάρτα, και εκτός αν μου δωρίσουν το The Last of Us 3..

38/

...δεν πρόκειται να το αγοράσω πριν είναι σε πολύ μεγάλη έκπτωση, και εφόσον οι κριτικές είναι πραγματικά καλές, παρόλο που οι κριτικές δεν μου λένε κάτι.

Δίνουν στο TLUS2 10/10.

Θα του δώσω ένα 7/10 χαριστικά λόγω πρότερου έντιμου βίου.

Βιάστηκαν.

39/39