يكي از موانعی كه باعث شد توده مردم ايران در دوران طلايی سينما از تماس و آشنايی با آثار فرهنگی غرب و بخصوص امریکا محروم بماند وجود چيزی به نام "هنر" دوبله در فيلم هاي سينمايی بود. دوبلاژ فیلم به این شکل اصولا مختص ایران بوده و در هیچ کشور دیگری با این وسعت به کار نرفته 
استفاده از دوبلاژ به جای زيرنويس نه فقط تمام تلاش و وسواس کارگردانان در انتخاب صدای شخصیت ها و قدرت و فن بیان هنرپیشه ها را نابود کرد و روح و فضاي اصلی آثار سینمایی را مسخ و ايرانيزه كرد و به كلي تغيير داد بلكه حتی امکان آشنايی تدريجی تماشاگر با زبان انگليسی را هم ناممکن کرد
هرچند با وجود دوبله و بدون زیرنویس، حتی افراد بیسواد هم می توانستند آثار روز سینمای جهان را تماشا کنند اما فاجعه آنجايی بود كه وارد كنندگان فيلم دوبلور ها را تشویق کردند كه فيلم ها را بر مبنای سليقه مبتذل خودشان و عامی ترين تماشاگران دوبله كنند داستان را تغيير دهند و
عبارات هجوی را در دهان هنرپيشه هاي بزرگ دنيا بگذارند تا مردم عامی بيسواد را بخندانند. به جرأت می گویم که فضای سینما در هیچ کشور دیگری به عنوان یک محیط هنری و سرگرمی، مثل ایران مبتذل و عامیانه نشد. هیچ کشور دیگری را نمی شناسم که برای ارضاء سلیقه عام
اینطور آثار سینمایی را به کثافت کشیده و هنر هفتم را در حد یک نمایش سخیف روحوضی تنزل داده باشد. دوبله آثار خارجی موجب ابتذال و عوامانه شدن بیشتر فضای سينماها شد و شاهكار های سينمايی متناسب سليقه مشتريان فيلمفارسی زیر سم عوام گرایی لگدکوب شد
اما این همه ماجرا نبود؛ این "هنرمندان" سترگ دوبله فارسی ظاهرا به اين نتيجه رسيده بودند كه براي تقليد لهجه امريكايی، كافي است فارسی را با لهجه لاتی صحبت كنند (و اين چيزی است كه هنوز هم حتی در دوبله های تلويزيون VOA ادامه دارد!)
اين حركت، نه فقط تمام ظرايف لهجه های مختلف و بخصوص افت و خيز خاص لهجه تگزاسی و بطور كلی لهجه ميد وست و جنوب، در دوبله نابود شد، بلكه روح و بار معنايی خاص فيم وسترن برای هميشه در ذهن بخشی از ايرانيان به لجن كشيده شد
ایرج دوستدار را شايد بتوان از اين حيث قهرمان گند زدن به يك اسطوره سينمايی دانست. با مزه پرانی های مهوع و چندش آور سطح پايين و من درآوردی خودش چنان بلايی به سر اسطوره ای مثل جان وين آورد كه شخصيتی كه تعداد زيادی از جوانان در امريكا تنها به خاطر او و تحت تاثير شخصیت سینمایی او
برای دفاع از آزادی و دموكراسی داوطلبانه به ويتنام رفتند را در ذهن ايرانيان در حد يك لات چال ميدان پايين اورد. همزمانی سال های رونق سينما با دوران پهلوی و فضای باز فرهنگی در ايران و زمانی كه امکان نمایش آثار برجسته سينمايی روز جهان در ايران بود، و فرصتی بود كه می توانست
موجب آشنايی توده ايرانيان با معنی و پيام و روح واقعی آثار فرهنگی غرب شود، به اين شكل از دست رفت
