Thread by @Arakkal_unnii

ബുദ്ധ മതത്തിനോട് ഉള്ള തന്റെ ആഭിമുഖ്യം കാണിക്കുന്ന ആശാന്റെ കവിത ആണ് കരുണ.. ബുദ്ധ ശിഷ്യന്റെ സുന്ദരമായ ഒരു കഥ..

വാസവദത്ത എന്ന താന്തോന്നിയും അഹങ്കാരിയുമായ സ്ത്രീയുടെ കഥ..

നാളെ ഇല്ലാതെ ആകുന്ന ഒന്ന് എന്ന തോന്നൽ ഏതും ഇല്ലാതെ നഗരത്തിലെ പ്രമുഖയാവാൻ അവൾ പരിശ്രമിച്ചു

~1~

നഗരത്തിലെ പ്രമുഖർ എല്ലാം തന്റെ അടുക്കൽ എത്താൻ അവൾ എല്ലാ തന്ത്രങ്ങളും പയറ്റി..
മദാലസമായ നോട്ടവും ഭാവവും വർത്തമാനവും അവളുടെ അനുചരൻമാരുടെ പുകഴ്ത്താലും
കേട്ട് വളരെ പേര് അവളുടെ അടിമകൾ ആയി

~2~

മെല്ലേ താൻ എന്തോ ആണെന്ന് ഉളള ചിന്ത ഉണ്ടായി തുടങ്ങി ആ അഹങ്കാരം അവളെ അടിമുടി മാറ്റി..
സഭയിൽ പ്രമുഖർ എല്ലാം തന്നെ പുകഴ്ത്തണമെന്നും തന്റെ അടുത്തു വരണം എന്നും ഒരു നിയമം പോലെ അവൾ തീരുമാനിച്ചു തുടങ്ങി
~3~

ഒട്ടും മങ്ങില്ല എന്നു അവൾ കരുതുന്ന യൗവ്വനവും അവളുടെ പ്രീതി നേടി എടുക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച അനുചരന്മാരും ഒത്തു ചേർന്നു അവൾ അടിമുടി അഹംഭാവി ആയി മാറി..
അവളുടെ അടുത്തു പ്രമുഖർ വന്നു പോയി
~4~

അങ്ങനെ ഇരിക്കെയാണ്.. ബുദ്ധ ശിഷ്യൻ ആയ ഉപഗുപ്തൻ കടന്നു വരുന്നത്..
സുന്ദരൻ ആയ കൊച്ചു സന്യാസി..
ലൗകിക സുഖങ്ങളിൽ അലിഞ്ഞു ജീവിതം നശിപ്പിച്ച ഒരുപാട് പേരെ അവൻ പിടിച്ചു ഉയർത്തി.. രാജ്യ സ്നേഹികളും വിശ്വാസികളും ആക്കി മാറ്റി
~5~

വാസവ ദത്ത പുതിയ യുവാവിനെ കുറിച്ചു അറിയുന്നു.. അവനും തന്റെ കാൽ കീഴിൽ വരുമെന്ന് ഓർത്തു അവൾ ചിരിച്ചു..
യുവത്വം തുളുമ്പി നടന്ന വാസവ ദത്തയെ
സന്യാസി ബഹുമാനിക്കുന്നു..
മര്യാദ കാണിക്കുന്നു.. അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നു
~6~

അവൾ ചിരിച്ചു.. അതേ അങ്ങനെ ഇവനും ഇനി എന്റെ അടിമ...
നാളുകൾ കടന്നു പോയി.. അവൻ മാത്രം വരുന്നില്ല.. എന്തേ.. ഒരു അമാന്തം..

അനുചരൻമാരെ പറഞ്ഞു വിട്ടു..
വരാൻ ആയില്ല എന്നു മറുപടി..

.~7~

ഇതിനും സമയം നോക്കാൻ ഉണ്ടോ ആവോ.. കാത്തിരിപ്പ് നീണ്ടു..

വളരെ പേര് അവൾക്ക് വേണ്ടി ഉപഗുപ്തനെ ക്ഷണിക്കാൻ പോയി..

അവൻ പിന്നെ എന്നു പറഞ്ഞു വഴുതി മാറുന്നു..

വാസവ ദത്തയുടെ അഹത്തിന് അടിയേറ്റപോലെ...

~8~

അവൾ അവനെ പരിഹസിക്കാൻ തുടങ്ങി ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും അവന്റെ വൈരാഗി ഭാവത്തെ അപമാനിച്ചു.. താമര ഇലയിലെ വെളളം പോലെ ആ വാക്കുകൾ ഒന്നും അവനെ സ്പര്ശിച്ചില്ല

~9~

കോപാന്ധയായ അവൾ അവന്റെ പൗരുഷത്തെ വരെ ചോദ്യം ചെയ്‌തു..

യൗവനമെന്ന അഹങ്കാരത്തിൽ അവൾ അവനെ ഷണ്ഡൻ എന്നു ഉളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും വിളിച്ചു സംതൃപ്തിയടഞ്ഞു..

എതിർക്കുന്നവരെ ഒക്കെ അവൾ നാക്ക് കൊണ്ടു അടക്കി

.~10~

വീണ്ടും വീണ്ടും ഉപഗുപ്തന്റെ അരികിൽ ദൂത് പോയി
"അവൻ വന്നില്ല"

വരാൻ ആയില്ല എന്നു മാത്രം സന്ദേശം..

വായിട്ട് അലച്ചു നാൾ ഏറെ കടന്നു പോയി..

വൈരാഗിക്ക് എന്ത് സ്ത്രീ പുരുഷഭേദം എല്ലാം ഈശ്വരന്റെ..

~11~

അങ്ങനെ ഗതികെട്ട കാലം വന്നു ചേർന്നു..
നാടിന്റെ സൗന്ദര്യ ധാമം.. കാട്ടിൽ കൈകാൽ ഇല്ലാതേ രക്തം വാർന്നു കിടക്കുന്നു..
സൗന്ദര്യം എന്നു അവൾ മനസിൽ കണ്ട മാംസ പിണ്ഡങ്ങൾ അതാ ചിതറി കിടക്കുന്നു

ചോരയും കണ്ണുനീരും വാർന്നു..
ജീവിതം ആകെ വൃഥാവിൽ ആയിരുന്നു എന്നവൾ മനസിലാക്കുന്നു
~12~

പുകഴ്ത്തു പാട്ടുകാർ ജീവൻ നോക്കി ഓടി..
ആരാധകർ പുച്ഛിച്ചു മാറിപ്പോയി
അനുചരർമാർ ഉപേക്ഷിച്ചു...

യൗവ്വനമെന്ന കാലം ആഘോഷം പോലെ പോയ്‌ മറഞ്ഞു..

വേദനകളുടെ വേനൽ..

ദൂരെ കാലൊച്ച..

~13~

ആരാണ് അത്..

"ഉപഗുപ്തൻ"

ഒരുപാട് വൈകി പോയി..

ചോര തുപ്പി അവൾ ചിരിച്ചു.. വേദനയുടെ ചിരി..

ഇല്ല, ഞാൻ താമസിച്ചുപോയില്ലെടൊ സരളശീലേ-
യല്ലൽ നീയിന്നെന്നെച്ചൊല്ലിയാർന്നിടായ്കെടോ,
~14~

കളിയാക്കുകയാണോ ഉപഗുപ്തൻ..?

അല്ല...

നിന്റെ ധന ദാഹവും ആർത്തിയും പോയി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു..

ഇനി ആണ് നിനക്ക് എന്റെ ആവശ്യം..

വാസവ ദത്ത അവളോട് തന്നെ പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു ...

~15~

അതിചപലമീയന്ത:കരണം ലോകഭോഗങ്ങൾ
പ്രതിനവരസങ്ങളാൽ ഭൂരിശക്തികൾ.

ഗതിയെന്തു ജന്തുക്കൾക്കി-രതിരോഷമോഹങ്ങളാൽ
ജിതലോകമാ'മവിദ്യ' ജയിച്ചീടുന്നു.

~16~

നീറി നീറി അന്ത്യ ശ്വാസം വലിച്ച അവളെ

.ഉപചയിച്ചംഗംഎൽലാമുടനവർ കൊണ്ടുപോയ-
ങ്ങുപനദീതടമൊരു ചിതമേൽ വെച്ചു.

നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട്.. മോഹവും കാമവും ദാഹവും അഹവും അടക്കം എല്ലാം
ഒരു പിടി ചാരം..

~17~

ഉപഗുപ്‌തന് വന്ന വഴി തിരിച്ചു നടന്നു..

അവനൊരു വൈരാഗി..

ലോകമേ തറവാട്...!!

അന്നും ഇന്നും ഉണ്ട് വാസവാദത്തമാർ
ഒന്നുകിൽ അടിമപ്പെടുക.

അല്ലെങ്കിൽ

അർഹിക്കുന്ന അവഗണനയോടെ തളളിക്കളയുക.. .

ശുഭം

....

അറക്കൽ മാധവനുണ്ണി..

18/18