Thread by @tired_phantom

به بهانه درگیری مرزی اخیر هند و چین که منجر به کشته شدن چندین سرباز از طرفین منازعه شد به نظرم آمد بد نباشد که بخش دیگری از سوابق حسن همجواری کشور چین را که همواره صلح طلبی آن مورد توجه رسانه های جریان اصلی است مورد توجه قرار دهیم واقعه یی که تاثیر بسیار عمیقی بر سیاست خارجی چین

داشت
جمهوری خلق چین پس از اعلام موجودیت در سال1949 اقدام به متحد کردن بخش های مختلف چین کرد و تبت نیز به عنوان بخشی از چین در سال1950 به خاک چین کمونیست افزوده شد که نقطه آغازی بود بر اختلافات مرزی دو همسایه که سابقا روابط نزدیکی نیز با یکدیگر داشتند چین در بخش شمالشرقی در منطقه

آروناچال پرادش و در بخش شمال غربی در بخش آکسای چین با هند اختلاف مرزی داشت و خط توافق شده مک ماهون را که تبت و هند را در شمال شرقی از یکدیگر جدا میکرد نیز به رسمیت نمیشناخت و در بخش آکسای چین هم با کشیدن یک جاده در منطقه مورد اختلاف سبب نارضایتی هند را فراهم آورده بو این اختلافات

تا سال1959 که اهالی تبت علیه حاکمیت چین شورش کردند مسکوت باقی مانده بود هرچند که طرفین در گشت های مرزی گاها علیه یکدیگر اقدام به تیر اندازی نیز میکردند اما شرایط سیاسی چین و درگیری در کره مانع از اقدام جدی این کشور در آن منطقه شده بود اما با شورش تبت و پناهنده شدن دالایی لاما به

هند، چین اقدام به جابه جایی نیرو در مناطق مورد مناقشه با هند کرد چراکه درخواست مائو مبنی بر اینکه چین خط مک ماهون را به رسمیت بشناسد و در ازای آن هند نیز منطقه آکسای چین را به طور کامل رها کند مورد توجه طرف هندی قرار نگرفت و چین در 20 اکتبر 1962 اقدام به حمله در هر دو جبهه کرد

و تمامی مناطق مورد مناقشه را نیز تصرف کرد و سپس با اعلام آتش بس یک طرفه به تاریخ 20 نوامبر 1962 به مرزهای قبلی عقب نشینی کرد، هدف اصلی از انجام این عملیات نوعی قدرت نمایی بود و عوامل متعدد از جمله درگیری چین در ویتنام و کوهستانی بودن منطقه مانع از ادامه تهاجم میشد چراکه این

عملیات در سطح بین المللی هم برای چین بسیار گران تمام شد و روابط سیاسی بین چین و شوروی را نیز دستخوش تلاطم کرد چراکه شوروی چین را به عنوان مهاجم قلمداد کرد که اصلا به مذاق سیاست مداران پکن خوش نیامد و این سردی روابط تا آنجا پیش رفت که حتی پروژه تولید جنگنده میگ-21 در چین متوقف شد

و این چین ناچار شد این پروژه را خودش به تنهایی و بدون کمک روسها ادامه دهد که منجر به تولیدF-7 شد که امروزه میشناسیم از سوی دیگر چنین جبهه گیری روسها در قبال این مسئله به نزدیک شدن شوروی و هند منجر شد چراکه در طی این بحران چند روزه هند برای کمک دست به دامان آمریکا شد اما آمریکا

از ارائه کمک تسلیحاتی به هند سرباز زد که اثرات آن برخورد هنوز هم در بین برخی سیاستمداران دو طرف دیده میشود
یکی از مواردی که در مورد این درگیری بسیار جالب است و لازم است که یادآوری شود این است که چین در طی این درگیری به وضوح نشان داد برای نیل به اهداف سیاسی خودش حاضر است از

قوه نظامی به طور فزاینده بهره ببرد و حتی مخالفت متحدین نزدیک در سطح بین المللی هم نمیتواند مانع از اقدام این کشور شود و فقط محدود به هند هم نبوده است و چند سال بعد این کشور با ویتنام هم در گیر جنگ شد مطالعه تاریخ چین کمونیست به خوبی نشان میدهد که ادعاهای صلح طلبانه چقدر صحیح ست

پ.ن: برای کسانی که علاقمند به مباحث مربوط به رزم پیاده نظام هستند این درگیری به سبب شرایط سیاسی و جغرافیایی حاکم بر آن بسیار حائز اهمیت است چراکه به خوبی توان مانورپذیری نیروی پیاده که قلب ارتش سرخ چین است را نشان میدهد و رهبران چین همچون مائو استاد این قبیل مانورها بودند

پ.ن2: اگر فکر میکنید سیاست خصمانه چین معطوف به بخش نظامی است سخت در اشتباهید کافی است به حجم سدسازی بر روی رودخانه های براهماپوترا و گنگ که مستقیما به خاک هند وارد میشوند را با رودخانه اندوس که در خاک پاکستان جاریست و روابط حسنه یی با چین دارد مقایسه کنید

در آخر کلام لازم میدانم یادآوری کنم که در این اواخر برخی مسئولین گردش چشمگیری به طرف چین کردند بدون اینکه توجهی به عمق راهبردی رابطه چین و پاکستان و اختلافات بزرگ ما با پاکستان بر سر چابهار بیاندازند امیدوارم که تمامی جوانب سنجیده شود