Thread by @tired_phantom

به بهانه این دست اخبار که عزیزان حاضر در تریبون رسمی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی منتشر میکنند لازم دیدم شرح مختصری از تاریخچه توسعه صنعت هوایی در کشور دیگری با شرایط بسیار مشابه با کشور ما (حداقل در زمان توسعه آن پرنده ها بپردازم) باشد که وضعیت برای افکار عمومی ما روشن شود

https://twitter.com/Mahdiibakhtiari/status/1276016322338607104

سرگذشت سراب ها در اسرائیل:
اسرائیل به عنوان یک کشور نوپا در منطقه پر تنش خاورمیانه که در سال 1948 استقلال خود را اعلام کرد با سختی های فراوانی در تهیه و خرید سلاح برای دفاع از خودش در برابر اعرابی که مرتبا مشغول تجهیز نیروی نظامی خود بودند روبه رو شده بودچراکه پس از اعلام استقلال

از طرف بسیاری کشورها(از جمله آمریکا) به بهانه عدم افزایش تنش در خاورمیانه تحریم تسلیحاتی شد و خود این امر دلیلی بود بر چرخش اسرائیل از آمریکا به سمت فرانسه برای تهیه ناوگان هوایی برای نیروی هوایی نوپای خودش
در این بین هواپیمای میراژIII به ستون فقرات نیروی هوایی اسرائیل در بحث

کسب برتری هوایی بدل شد و سوابق درخشانی نیز در جنگ 6 روزه از خود به جا گذاشت. توان بالقوه این پرنده سبب شد تا نیروی هوایی اسرائیل و شرکت داسو فرانسه طرح ارتقایی بر مبنای این پرنده را آغاز کردند که بعدها میراژ5 نام گرفت و اسرائیل در آغاز پروژه تحقیقاتی اقدام به خرید50 فروند از این

پرنده کرد اما پروژه یی که رسما در جولای 1960 آغاز شده بود در واکنش به حمله نیروهای ویژه اسرائیل به فرودگاه بیروت در سال 1969 رسما با تحریم تسلیحاتی دولت اسرائیل از سوی فرانسه به آخر کار رسید و تحویل این پرنده ها به کل به اسرائیل ممنوع شد و حتی پشتیبانی فنی از ناوگان میراژIII نیز

به کل متوقف شد و به جهت همین تحریم ها اسرائیل اقدام به تولید جنگنده هایی(تحت طرح Raam A,B) با مشخصات مشابه با میراژ5 کرد که بعدها تحت عنوان نام های نشر و کفر نامگذاری شدند در مورد توسعه این طرح ها و میزان دخالت جاسوسی صنعتی اسرائیل از کشورهای سازنده این قطعات فرانسوی بحث های

بسیار زیادی وجود دارد و بسیاری نقش موساد را در توسعه این پرنده بسیار پررنگ میدانند چراکه در مورد نشر این ادعا وجود دارد که طرح ها و نقشه های موتور این جنگنده از یک شرکت سوئیسی که موظف به تولید موتور این هواپیما برای میراژهای سوئیسی بود گرفته شده است هرچند در مورد قطعات داخلی اصلی

این پرنده نظیر اویونیک و صندلی اجکت صفر-صفر و موشک حرارتی شفریر همگی ساخت IAI بودند و در مجموع نزدیک به 60 فروند از این هواپیما در دو نوع دو سرنشین و تک سرنشین ساخته و تحویل نیروی هوایی اسرائیل شد و عملکرد قابل قبولی نیز در جنگ یوم کیپور از خود نشان داد و خط تولید آن در نهایت در

سال 1974 (به سال اتمام تولید و سال تاسیس اسرائیل دقت شود) بسته شد تا راه برای جنگنده دیگری با امکانات بهتر که بر مبنای پلتفرم میراژIII ساخته شده بود هموار گردد، این پرنده که بعدها کفیر نام گرفت با جایگزینی موتورJ-79 با موتور 09 Atar به نیروی هوایی اسرئیل وارد شد یکی از دلایل عمده

انتخاب موتور J-79 خرید هواپیمای فانتوم برای نیروی هوایی اسرائیل بود که دقیقا از همین نوع موتور بهره میبرد و اسرائیل نیز تحت لیسانس جنرال الکتریک این موتور را خود تولید میکرد و این پرنده در سال1975 وارد خدمت نیروی هوایی اسرائیل شد و عمده سابقه خدمتی آن نیز مربوط به تهاجم سال82 به

لبنان در طی جنگ داخلی این کشور است که در نهایت نیز منجر به اخراج سران سازمان آزادیبخش فلسطین از لبنان شد.
در مجموع نیز هر دو این طراحی ها مشتریان خارجی نظیر اکوادور، سریلانکا و کلمبیا (برای کفیر) و آرژانتین و به طور محدود آفریقای جنوبی ( برای نشر) بودند
حال که تاریخ روایت شد

خوب است نگاهی به سوابق کشور خودمان در مورد طرحهای ساخت جنگنده بیاندازیم
از میان هزاران طرح و ایده که در طول این 30 -20 اخیر رونمایی شده است که برخی از آنها سبب تمسخر ما را نیز در سطح جهان فراهم آورده است چند طرح بودند که در مقیاس بسیار اندک با توانایی های نامشخص به صورت محدود

عملیاتی شدند و میزان توانایی های آنها نیز به طور کل نامشخص است و دقیقا معلوم نیست چه میزان از قطعات این پرنده ها ساخت داخل و چه میزان از آن ها قطعات یدکی پلتفرم مادر این طرح ها که همانا جنگنده تایگر نیروی هوایی است هرچند در طی این سالیان اخیر تلاش خوبی برای توسعه صندلی های پران

شده است و قابل تقدیر است اما به سبب محور قرار دادن پلتفرم تایگر و تلاش برای بومی سازی موتور J-85 این هواپیما و محدودیت های ذاتی این موتور در ارائه نسبت رانش به وزن مناسب برای یک جنگنده سنگین تر از تایگر چندان امکان استفاده از موتور این پرنده برای توسعه جنگنده های دیگر مقدور نیست

پس از گذشت قریب به 30 سال از اتمام جنگ و آغاز طرحهای بازسازی نیروی هوایی، زمان آن نرسیده است که دست به ارزیابی خودمان بزنیم که دقیقا در کجای راه به خظا رفتیم؟
برخی خواهند گفت عمده سرمایه گذاری علمی ما صرف موشک ها شده است که با قیاس بسیاری از موشکهای ما با خانواده جریکو اسرائیلی

خواهیم دید که اگر جریکو صاحب برتری تکنولوژیک بیشتر در نسلهای بعدی خودش نباشد، ضعیف تر از سامانه های موشکهای بالستیک ما نیست
سوال اینجاست که چطور است که کشوری به کوچکی اسرائیل با شرایطی بسیار مشابه با ما به نتایجی کاملا متفاوت با ما دست پیدا کرده است؟
این صرفا بخش هوافضایی است

شما در تمام زمینه های دیگر نظامی نیز دست برتر از نظر تکنولوژیک اسرائیل را میبینید اما هنوز زمان آن نرسیده است بپرسیم که کجای راه را غلط رفتیم؟
در آخر لازم میدانم تذکر دهم که نه فقط در قیاس با اسرائیل حتی در قیاس با برخی توانایی های تکنولوژیک رژیم سابق عراق در زمینه دفاعی ما

همچنان عقب ماندگی های بسیاری داریم که صرفا چون به طرز شگفت انگیزی از مواجهه نظامی کلاسیک به دور مانده ایم خودش را نشان نداده است! (دلایل بسیاری دارد این بحث و ارتباط مستقیم دادن آن به توان دفاعی یک کشور بدون توجه به سایر پارامترها چندان صحیح نیست)

https://twitter.com/tired_phantom/status/1232934700710342656?s=20

در آخر هم لازم است به آن جوانک ارزشی که این مطالب را میخواند یادآور شوم که ما از موفقیتهای صنعتی کشورمان بسیار بیش از شما خوشحال میشویم مشکل آنجاست که ما توان تمیز بین آنچه واقعی است و آنچه تبلیغات است را داریم و شما ندارید

https://twitter.com/Entekhab_News/status/1276029495267536898?s=20

پ.ن: با توجه به شکل رنگ آمیزی بدنه این هواپیماها به نظر گمانه ها مبنی بر بازسازی تیم آکروجت نیروی هوایی نیز جدی است(که قابل تقدیر است) چراکه این شکل از رنگ آمیزی ها اهمیت تاکتیکی خاصی ندارند

پ.ن2: نکته ظریفی که یکی از دوستان خوش ذوق ما یافته اند در مورد این رونمایی اخیر
مشابهت شماره سریال یکی از پرنده ها با پرنده یی است که پیشتر به عنوان اولین نمونه کوثر رونمایی شده بود

https://twitter.com/mhmiranusa/status/1276151846063738881?s=20