سیوهفت سال از تصویب قانون بانکداری بدون ربا گذشت. هنوز مهمترین وجهه همت جریان اصلی اقتصاد اسلامی در کشور به ربوی بودن و نبودن سود بانکی محدود است. اواسط دهه هشتاد که کارشناسی بودم باوجود اینکه رشتهام اقتصاد نبود، بسیاری جاها که بحث اقتصاد اسلامی بود از کلاسهای تحصیلات تکمیلی 
تهران تا بعضی کلاسهای امام صادق و برخی متفکران حوزه و بیرون دانشگاه را میرفتم، کتابها را میدیدم و... آسمان اکثرا همین رنگ بود. فهم عینی از ماهیت و نقش بانک و بورس در روابط اقتصادی، مسئلههایی مثل نقش بانکها در خلق پول و نقدینگی افسارگسیخته، نقش بانک در بازتولید یک/نودونه درصد
در نظام اقتصادی، مسیرهای تامین مالی جایگزین بانک، بانکداری اجتماعی، تجربیات اقتصادی انقلاب در مواردی مثل جهادسازندگی (مستند پس از زلزله را ببینید) و خیلی چیزهای دیگر میتوانست فضا و مسائل متفکران اقتصادی ما را در مورد بانک تغییر دهد. چنانکه متفکران اقتصاد اسلامی غیرایرانی بعضا
جهان فکری بزرگتر یا تجربیاتی مثل بانک گرامین، نبرد و... را دارند. اما مشکل اصلی علوم انسانی ایرانی که چه جریان اصلی چه جریانهای منتقد چپ، پستمدرن، مدعی علم دینی و بومی و... گرفتار آن هستند، جلوی ان را گرفته: درگیری عینی نداشتن با واقعیت و انتزاعی بودن. اینگونه ما مشغول مجادلات
بینتیجهایم و سیاستگذار راه خودش را میرود، مدام بحران درست میشود و حکومت اسلامی و اسلام و علم دینی در معرض اتهام قرار میگیرد. آبستراکسیون تصمیمگیری درباره قانون بانکداری اسلامی در مجلس نهم و توجیهات معاونین بانک مرکزی را خاطرتان هست؟ حوزه و دانشگاه انتزاعی و منفعل، مشغول مجادلات
مجادلات بیحاصل یا مُحَلِّل سرمایهداری میشود یا میدان را به متحجرینی که همهچیز از جمله بانک را حرام میدانند یا التقاطیهایی که وضع موجود را توجیه میکنند یا مشتی منتقد کلیگو میسپارد! علم در غرب در رفتوبرگشت تجربه در میدان و نظریه شکل گرفت. مهمترین کار نهاد علم گام دوم اینجاست.
