"Αποκηρύσσω, μα όχι τις ιδέες μου… αλλά τον πατέρα μου": Σαν σήμερα, 16 Απριλίου 1949, το κράτος της "εθνικοφροσύνης" εκτελεί (δολοφονεί)την 21χρονη αγωνίστρια Αλίκη Τσουκαλά, μαζί με άλλους 7 αγωνιστές. Η Αλίκη Τσουκαλά γεννήθηκε 26 Μάη 1928 και ήταν Ευρυτανικής καταγωγής. Ήταν
κόρη του ποιητή και συγγραφέα Γιώργου Τσουκαλά. Στα χνάρια του πατέρα της, τον οποίο θαύμαζε, μελετούσε λογοτεχνία, ποίηση, ιστορία, ήταν και η ίδια ένα πολλά υποσχόμενο συγγραφικό ταλέντο. Παράλληλα σπούδαζε και έπαιζε μουσική. Στην κατοχή εντάσσεται στην ΕΠΟΝ και δίνει το παρόν
σε όλες τις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις εναντίον του φασίστα κατακτητή. Συνεχίζει την δράση της και την περίοδο του εμφυλίου. Το 1949 συλλαμβάνεται μαζί με άλλους αγωνιστές, ανάμεσά τους ο ίδιος ο πατέρας της, ο Τάκης Φίτσος (παλιό στέλεχος του ΚΚΕ και δημοσιογράφος του
Ριζοσπάστη)και άλλοι. Οι συλληφθέντες θα υποστούν άγρια βασανιστήρια στα αστυνομικά μπουντρούμια.Κάποιοι εκπαραθυρώνονται από την Ασφάλεια η οποία τους παρουσιάζει τάχα "αυτοκτονήσαντες"!
(Ο Τ.Φίτσος δίπλα στον Άρη Βελουχιώτη στην ιστορική συγκέντρωση στην Λαμία,Οκτώβρης 1944)
Οι υπόλοιποι, μαζί και η Αλίκη, δικάζονται από στρατοδικείο Χαλκίδας με στημένες κατηγορίες. Το Στρατοδικείο Χαλκίδας είχε ιδρυθεί με αποκλειστικό σκοπό την εξόντωση των αγωνιστών. Ένα χρόνο πριν γίνουν οι συλλήψεις, είχε ιδρυθεί το θρυλικό Ανεξάρτητο Τάγμα του ΔΣΕ στην Εύβοια με
Ταγματάρχη τον Θύμιο Καψή (Ανάποδο)και Πολιτικό Επίτροπο τον Γιώργο Βλαχούτσικο (Ευβοιώτη),που κατάφερε να κάνει άνω κάτω το νησί το 1948-1949. Σε αυτές τις συνθήκες το αστικό κράτος και η "δικαιοσύνη"του, μαζί με φασίστες και δοσίλογους, όρμηξαν με λύσσα πάνω σε κάθε δημοκρατικό
που ήταν ενάντια στην τρομοκρατία. .Στις ανακρίσεις ο πατέρας της Αλίκης, ο Γιώργος Τσουκαλάς, σπάει. Υπογράφει "δήλωση μετανοίας"για να σωθεί αυτός και η κόρη του. Στη διάρκεια της δίκης (15 Μάρτη-5 Απρίλη 1949) μετατρέπεται σε ηθικό ράκος και γυρνά μέσα στο στρατοδικείο με ένα
ευαγγέλιο στο χέρι, παριστάνοντας τον τρελό, προσπαθώντας να σώσει την Αλίκη. Όμως αυτή ακολουθεί άλλο δρόμο. Δεν δέχεται να διαχωριστεί από τους συντρόφους της, αρνείται να καταδώσει και δεν αποκηρύσσει τα πιστεύω της. Η απολογία της νεαρής καθηλώνει τους πάντες, ακόμη και τους
στρατοδίκες. Το μόνο που βρίσκει να πει ο πρόεδρος του στρατοδικείου είναι: "κάνε μας μίαν προφορικήν δήλωσιν αποκηρύξεως και είσαι ελεύθερη να συνεχίσεις τας σπουδάς σου" για να πάρει την απάντηση: "Μονάχα δήλωση ότι αποκηρύσσω τον πατέρα μου και όχι τις ιδέες μου, μπορώ να σας
υπογράψω"!. Η απόφαση του στρατοδικείου για την Αλίκη ήταν ότι "αποβαίνει επιβλαβής δια την πατρίδα» και καταδικάζεται…"δις εις θάνατον"! Συνολικά 14 καταδικάζονται σε θάνατο: Ευάγγελος Μαντής, Δημήτρης Φίτσος, Αλέξανδρος Κατραφύλλιας, Φ. Σκαρής, Μαρία Λαφαζάνου,Αλίκη Τσουκαλά,
Γιάννης Χριστοφορίδης, Δημήτρης Μπουραζόπουλος, Αικατερίνη Μελεμενή, Ευανθία Πάτσαλη, Γιάννης Χάνος,Πολυξένη Βακάλη, Ιωάννης Βλέσσας, Ιωάννης Ζέρβας και 6 σε ισόβια: Αλκμήνη Αλεξανδροπούλου, Θρασύβουλος Παπαστρατής, Ελένη Μπάμπαλη, Παναγιώτα Ζέρβα, Γιώργος Μπέης, Βούλα Τσώλη.
Χαράματα 16ης Απρίλη 1949, από τους 14 καταδικασμένους σε θάνατο, οι 8 θα εκτελεστούν, στο νεκροταφείο του Αϊ-Γιάννη στη Χαλκίδα: Η Αλίκη Τσουκαλά, ο Τάκης Φίτσος, ο Γιάννης Χάνος, ο Δημήτρης Μπουραζόπουλος, ο Γιάννης Χριστοφορίδης, η Κατερίνα Μελεμενή, η Ευανθία Πατσαλή και η
Μαρία Λαφαζάνου. Ο Τάκης Φίτσος, εκτελέστηκε κραυγάζοντας "ζήτω το ΚΚΕ". Ο καπετάν - Γιάννης Χριστοφορίδης, που, την περίοδο της κατοχής, διακινδύνευσε πολλές φορές την ζωή του για να βοηθήσει με το καΐκι πατριώτες και αντιστασιακούς, άφησε 4 ορφανά. Η γυναίκα του Κούλα, μην
αντέχοντας το θάνατό του, έπεσε στον Ευβοϊκό και πνίγηκε. Ο Μπουραζόπουλος Δημήτρης ήταν σπουδαστής Ιατρικής, από την Ιστιαία. Τον δολοφόνησαν πριν φτάσει στον τόπο εκτέλεσης γιατί φώναξε "Ζήτω το ΚΚΕ, Ζήτω ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας!". Οι εκτελέσεις έγιναν πριν ακόμα λήξει η
προθεσμία που προέβλεπε ο νόμος τους. Όταν έφτασαν τα διαβήματα του ΟΗΕ για αναστολή ορισμένων απο τις εκτελέσεις, αυτές είχαν ήδη γίνει. Ο Γιώργος Τσουκαλάς, μετά τη δήλωση του, αφέθηκε ελεύθερος. Ηθικά νεκρός, έζησε περιφρονημένος και πέθανε τυφλός το 1975. Το 1947-1949 το
Στρατοδικείο Χαλκίδας εκτέλεσε (δολοφόνησε) 51 αγωνιστές.Όπως και με άλλα Στρατοδικεία εκείνης της εποχής, όλες οι εκτελέσεις έχουν την υπογραφή των Γλύξμπουργκ και των κρατικών οργάνων. Τα ονόματα εδώ:
Βασικές πηγές του κειμένου είναι το αφιέρωμα στην Αλίκη Τσουκαλά απο το blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης" και το "Για τους αλύγιστους εκτελεσμένους αγωνιστές της περιόδου 1948 - 1949 από το Στρατοδικείο Χαλκίδας" (Ριζοσπάστης, 22/11/2015).
• • •
Missing some Tweet in this thread? You can try to
force a refresh
"Μίαν ἐπίφασιν ἁπλῶς καὶ μόνον ψευδωνύμου δημοκρατικῆς, δῆθεν, διαδικασίας": Σαν σήμερα, 3 Ιανουαρίου 1973, ο ποιητής Ο.Ελύτης, οι συγγραφείς Πρεβελάκης και Παναγιωτόπουλος, ο ζωγράφος/χαράκτης Γ. Βαρλάμος και ο γλύπτης Κ.Λουκόπουλος αρνούνται τα βραβεία της χούντας.
Η διεφθαρμένη χούντα του Παπαδόπουλου δημιούργησε τα βραβεία και απευθύνθηκε σε ανθρώπους των τεχνών σε μια προφανή προσπάθεια να τους εξαγοράσει και να δημιουργήσει κλίμα νομιμοποίησης.
-Ο Οδυσσέας Ελύτης είχε αποδοκιμάσει απο την αρχή την χούντα των Συνταγματαρχών,
επιλέγοντας την "εσωτερική εξορία" και τη σιωπή ενώ αρνήθηκε επανειλημμένα να αποδεχθεί τιμές ή χρηματοδοτήσεις από το καθεστώς. Αρνήθηκε το "Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας" που του πρόσφεραν οι χουντικοί και συνέχισε την αποχή απο δημοσιεύσεις, σε ένδειξη διαμαρτυρίας.
"Το ελληνικό Εθνος το υπό τη φρικώδη οθωμανικήν δυναστείαν,..κηρύττει σήμερον...την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν". Σαν σήμερα 1 Ιανουαρίου 1822, Η Α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου ψηφίζει το πρώτο Σύνταγμα της επαναστατημένης Ελλάδας. Πρώτος, σήκωσε τη σημαία της
Επανάστασης ο Φιλικός Π. Καρατζάς στην Πάτρα στις 21 Μαρτίου 1821. Οι πρόκριτοι της Αχαΐας (Ζαΐμης, Λόντος κ.ά.) μαζί με τον Π. Π. Γερμανό εισήλθαν στην πόλη 3 ημέρες αργότερα και συγκροτώντας το Αχαϊκόν Διευθυντήριον επιχείρησαν να συγκεντρώσουν στα χέρια τους όλες τις εξουσίες.
Εως τις 31 Μαρτίου 1821 οι Οθωμανοί είχαν περιοριστεί στην Τριπολιτσά και λίγα φρούρια. Στις 24 Μαρτίου ξεκίνησε και η Επανάσταση στη Ρούμελη. Στις περιοχές όπου δε στερεώθηκε η Επανάσταση, καταλυτικό ρόλο έπαιξε η άρνηση υποστήριξης ή καταστολή των Οθωμανικών αρχών) και
Στην πραγματικότητα, η ουσία της συζήτησης και αντιπαράθεσης γύρω απο το ιστορικό πρόσωπο του Καποδίστρια με αφορμή την εθνικιστική θρησκόληπτη προπαγάνδα του Σμαραγδή δεν είναι η ταινία ούτε ο ίδιος ο Καποδίστριας (στην θέση του θα μπορούσαν να υπάρξουν και άλλες περιπτώσεις)
αλλά κάτι πολύ πιο σημαντικό (ανεξάρτητα από προθέσεις ακόμα και των υποστηρικτών η συντελεστών της ταινίας), ιδιαίτερα στην σημερινή εποχή που ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος πλησιάζει και η καταστολή κατά του λαού κλιμακώνεται:
-Το αν η πραγματική ιστορία είναι έργο πρώτα από όλα της ίδιας της ανθρωπότητας και της κίνησης των τάξεων η αν είναι συνωμοσιολογικό σενάριο «μεγάλων ηγετών» και δικτατόρων η δικτατορίσκων, (θρησκόληπτων η άθεων) ντυμένων με ψέματα και εθνικούς μύθους, με τον λαό στο περιθώριο,
"Κάτω ο αναλφαβητισμός": Σαν σήμερα, 26 Δεκεμβρίου 1919, το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων-με πρωτοβουλία του Λένιν-εκδίδει το ιστορικό διάταγμα "Σχετικά με την εξάλειψη του αναλφαβητισμού μεταξύ του πληθυσμού της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας" και
αρχίζει η πιο επιτυχημένη εκστρατεία κατά του αναλφαβητισμού στην ιστορία. Ο μαζικός αναλφαβητισμός ήταν η κληρονομιά που άφησε η προεπαναστατική Ρωσία του Τσάρου και των καπιταλιστών στη Σοβιετική Ενωση.
(o αναλφάβητος είναι ένας τυφλός άνθρωπος. Σοβιετική αφίσα, 1920)
Τρεις στους τέσσερις δεν ήξεραν γραφή και ανάγνωση. Πολλές εθνότητες δεν είχαν δική τους γραφή, ενώ περίπου 4/5 παιδιών και εφήβων δεν μπορούσαν να φοιτήσουν ούτε στα
(Σοβιετική αφίσα την δεκαετία του 1920. Το μήνυμα στον πίνακα: "Χωρίς εκπαίδευση δεν υπάρχει κομμουνισμός"
Με αφορμή το πανηγυρικό κλίμα για την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή "Καποδίστριας" που η πρεμιέρα της αναμένεται 25/12 (μια πρώτη προβολή για επιλεγμένο κοινό έγινε 15 Δεκεμβρίου), με τα λόγια του ιστορικού Γιάνη Κορδάτου: " Σχετικά με την κυβερνητική δράση του Καποδίστρια…η άγνοια
και η αμάθειά του στα οικονομικοκοινωνικά ζητήματα ήτανε κλασσική. Όλα τα εξαρτούσε από τη βία και πίστευε πως εφαρμόζοντας το ρώσικο απολυταρχικό σύστημα θα έφερνε τον παράδεισο. Από όλα τα νομοθετικά του μέτρα, κανένα δεν ξεχωρίζει για την αντικειμενική προσαρμογή του στην
τοτινή κατάσταση. Το ίδιο και η γεωργική του πολιτική…όλα του τα μέτρα της αγροτικής πολιτικής αποβλέπανε στο να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των πλουσιοχωρικών. Ένα από τα πιο μεγάλα ζητήματα της εποχής του, ζήτημα κοινωνικοοικονομικό από τα σπουδαιότερα, ήτανε το μοίρασμα των
"Η σφαγή του Μαράς": Σαν σήμερα, 19 Δεκεμβρίου 1978. στην πόλη Μαράς της νότιας Τουρκίας, Τούρκοι εθνικιστές οργώννουν μεγάλη σφαγή με θύματα Αλεβίτες, Κούρδους στην συντριπτική τους πλειοψηφία, και αριστερούς Τούρκους. 19 Δεκεμβρίου, σε ένα κινηματογράφο του Μαράς, η οργάνωση
"Γκρίζοι Λύκοι" οργανώνει την προβολή μιας αντισοβιετικής ταινίας. Μια βόμβα μιρκής ισχύος που πετάχτηκε στον κινηματογράφο ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει η σφαγή. Αμέσως διαδόθηκαν φήμες ότι αριστεροί είχαν ρίξει τη βόμβα (στην πραγματικότητα ήταν προβοκάτσια των εθνικιστών).
Την επόμενη μέρα, μια βόμβα ρίχτηκε σε ένα καφενείο που επισκέπτονταν συχνά αριστεροί. Το βράδυ της 21ης Δεκεμβρίου 1978 οι αριστεροί δάσκαλοι Hacı Çolak και Mustafa Yüzbaşıoğlu, δολοφονήθηκαν καθώς επέστρεφαν στο σπίτι τους. Η κηδεία τους επρόκειτο να γίνει την επόμενη μέρα