Thread by @EternalPhysics

فصل دوم از کتاب "پیگیری خطرناک ایران برای سلاح هسته ای"

داریم به جاهای شیرین و غرور آفرین کتاب در تلاش برای ساخت سلاح هسته‌ای آن هم در ۲۰ سال پیش نزدیک میشیم.

مسیر ایران به سوی تولید سلاح هسته ای

شکل 2.3 نشان دهنده مسیر طرح آماد به سمت سلاح های هسته ای است که بر اساس اطلاعات بسیار متنوعی در آرشیو هسته ای تهیه شده و در فصل های بعدی توسعه یافته است. این آرشیو تصویری قوی از امکاناتی را که ایران برای تولید زرادخانه سلاح های هسته ای در نظر گرفته بود ، ارائه می دهد.

در این مسیر سایت های اصلی ، عملکرد و ارتباط آنها با کل فرآیند تولید سلاح های هسته ای قابل حمل با موشک و مکانی برای آزمایش بمب هسته ای در زیر زمین ذکر شده است.

برنامه آماد چرخه سوخت کاملی را برای ساخت اورانیوم درجه سلاح ، شامل استخراج اورانیوم ، تبدیل به هگزا فلوراید اورانیوم ، غنی سازی اورانیوم به درجه اسلحه و پردازش اورانیوم درجه سلاح به کلاهک فلزی ایجاد می کرد. همچنین طرح آماد تصمیم به استفاده از اورانیوم کم غنی شده از

کارخانه غنی سازی اورانیوم AEOI در نطنز به عنوان ماده اولیه برای کارخانه برنامه ریزی شده و کوچکتر غنی سازی اورانیوم خود گرفته بود که روند ساخت اورانیوم با درجه سلاح را سه برابر افزایش می دهد.

تهران یک مجموعه کامل از امکانات بهم پیوسته را ایجاد کرد که در آنجا درباره زیرمجموعه های مختلف سلاح هسته ای تحقیق ، توسعه و آزمایش کرد. این توانایی برای اطمینان از کارکرد زیر قطعات سلاح هسته ای به تنهایی و به صورت ترکیبی کافی بود. تهران دارای چهار سایت بود که

به آزمایش قطعات سلاح هسته ای اختصاص یافته بود ، حداقل سه مورد از آنها شامل آزمایش های انفجاری در اتاق های ویژه یا در فضای باز بود. پروژه دیگر منحصراً به ساخت سایت آزمایش هسته ای زیرزمینی اختصاص داشت.

ایران دقیقاً چگونه این توانایی ها را ایجاد کرده است؟ طرح آماد چقدر به ساخت زرادخانه هسته ای نزدیک شد؟

t.me/T_neutrino/539

نکته جالبی‌ که در این کتاب آمده این است که ایران در اوایل سال ۲۰۰۰ قصد بر ساخت کارخانه تفکیک پلوتونیوم (تولید شده در راکتور اراک) داشته است اما به دلیل عدم دستیابی به قطعات مهم، در آخر مجبور شده، این ایده را فعلا متوقف کند.

در ادامه از کتاب می‌‌خوانید

شواهد موجود حاکی از وضعیت وحشتناک تری است که نشان می دهد AEOI حداقل در اواخر دهه 1990 و اوایل دهه 2000 قصد احداث یک کارخانه پردازش مجدد را دارد. ایران به آژانس بین المللی انرژی هسته ای اذعان کرد که AEOI دارای یک کاغذ کار برای احداث کارخانه پردازش مجدد است ،

اما مقامات ایرانی به آژانس انرژی هسته ای آژانس بین المللی انرژی هسته ای گفتند که آنها هرگز این کارخانه را احداث نکرده اند. این ورقه (کاغذ کار) برای فرآیند PUREX بود که در سال 2000 توسط شرکت مهندسی ایرانی پیشگام (Pioneer) شرکت توسعه صنایع انرژی ساخته بشود ،

اگرچه ورقه به اندازه کافی دقیق نبود که بتواند شامل نوع سوخت یا جریان مواد باشد. پیشگام در پروژه های AEOI در اصفهان شامل کارخانه تولید زیرکونیوم ، تاسیسات تبدیل اورانیوم و کارخانه تولید سوخت و کارخانه تولید کیک زرد اردکان درگیر بود.

حداقل در دو نوبت جداگانه ، كشورها تلاشهای ایران را برای تهیه غیرقانونی كالاهایی مخصوص كارخانه های فرآوری مجدد مشاهده كردند. مشهورترین مورد تلاش ناموفق AEOI برای خرید 28 manipulator از فرانسه از طریق خریداری در دبی بود ، همه برای استفاده در سلولهای گرم ، اجزای اصلی کارخانه

جداسازی پلوتونیوم. خریدار تصریح کرد که نیمی از manipulator ها در سلول های گرم با ضخامت دیواره کمتر از 0.6 متر و نیمی دیگر در سلول های گرم با ضخامت دیواره بین 0.6 تا 1 متر استفاده می شوند.

ایران همچنین اقدام به خرید 24 manipulator از یکی از اعضای سوئیسی شبکه خان ، با استفاده از چین به عنوان کشور واسطه کرد.

ایران به آژانس بین المللی انرژی هسته ای اذعان کرد که در اواسط دهه 2000 میلادی ، قصد داشت تاسیسات سلول گرم را در اراک برای جدا کردن "رادیو ایزوتوپهای با عمر طولانی" ایجاد کند ، که بدون شک یک نام رمز برای پلوتونیوم است ، اما

گفت که برای دستیابی به manipulator ها و پنجره های شیشه ای سربی لازم مشکل دارد. در این حالت ، کنترل صادرات ، یک ابزار مهم منع گسترش ، مانع تلاش ایران برای دستیابی به تجهیزات مورد نیاز شد.

در سال 2004 ، AEOI به آژانس بین المللی انرژی هسته ای اطلاع داد كه برنامه های ساخت مجتمع سلول گرم در اراك را لغو كرده است ، بدون اینکه هرگز قصد اصلی آن را فاش كند ، شاید این بدان معنی باشد كه هرگونه برنامه برای ساخت كارخانه جداسازی پلوتونیوم فقط متوقف شده است.

و اکنون آغاز فصل سوم کتاب "پیگیری خطرناک ایران برای سلاح هسته ای"

t.me/T_neutrino/562