این طور که به نظر میرسد اسم جایگزین شهید فخری زاده هم لو رفته است، شخصی به اسم فرحی. آقایان اطلاعاتی امنیتی و کلا مسئول از ایشان مراقبت کنید تا شاهد یک ترور دیگر در ابعاد هالیوودی در خیابان های تهران نباشیم. در بخشی از کتاب "پیگیری خطرناک ایران برای سلاح هسته ای" آمده است:
بدون شک جایگزینی فخری زاده چالش هایی ایجاد می کند. از ترس هدف قرار گرفتن آن شخص حتی ممکن است بلافاصله علناً جایگزین آن اعلام نشود. با این وجود ، یک گزارش رسانه ای در اوایل سال 2021 جایگزین او را به عنوان یک فرمانده ارشد ایرانی به نام فرحی ، از برنامه فضایی ذکر کرد ،
اما بدون هیچ گونه اشاره اضافی در مورد اینکه نام کامل یا واقعی وی چیست یا به طور حرفه ای چه کاری انجام داده است. وی گزارش می شود کسی است که برنامه های بزرگ دفاعی را مدیریت کرده است.
برای اطلاعات بیشتر در مورد پروژه سلاح هستهای ایران به کانال تلگرامی مراجعه شود.
فصل اول از کتاب "پیگیری خطرناک ایران برای سلاح هسته ای"
در اوایل دهه 1990 ، ایران تلاشی را برای ایجاد یک نقشه راه هسته ای جامع با حضور بیش از 200 متخصص از وزارت دفاع ، سازمان انرژی اتمی ایران (AEOI) ، وزارتخانه های انرژی و نفت ، دانشگاه ها و صنعت خصوصی آغاز کرد. محسن فخری زاده
نقشی اساسی در تهیه این نقشه راه داشت. او یک افسر سپاه و دانشمند هسته ای در حال ظهور بود ، با سمتهایی در وزارت دفاع و لجستیک نیروهای مسلح (MOFAFL) و دانشگاه امام حسین (ع) ، دانشگاهی که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تحت نظارت وزارت دفاع و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایجاد کرد.
نقشه راه شامل برنامه ریزی برای همه جنبه های صنعت هسته ای ایران است و با توجه به مفاهیم و زمینه ها ، شامل برنامه های هسته ای نظامی و غیرنظامی است. به نظر می رسد نقشه راه بیشتر بر روی برنامه ریزی برای برنامه هسته ای بومی متمرکز شده است تا بهره برداری از راکتورهای وارداتی
بخش اول کتاب "پیگیری خطرناک ایران برای سلاح هسته ای" که در آن موساد آرشیو هستهای ایران را سرقت میکند، ترجمه کردم که در ادامه میتوانید بخوانید. اگر اعصاب قوی ندارید، بهتر است که گذر کنید و اوقات خود را تلخ نکنید.
همچنین این نکات را اضافه میکنم:
اسناد به سرقت رفته صرفا ۲۰ درصد اسناد موجود در انبار شور آباد هستند و
هیچ ارزش اطلاعاتی که به دشمن در مورد وضعیت حال سلاح هستهای ایران بدهد، ندارد. این آرشیو صرفا فعالیت هایی کمو بیش شناخته شده ایران در ارتباط با ساخت سلاح هستهای را در تقریبا ۲۰ سال پیش با اطلاعات
به نظر میرسد که خیانتهای پنهانی از طرف دولت "دکتر" روحانی در ارتباط با صنعت هستهای ایران در حال بروز هستند. به گزارش بلومبرگ "ایران گفته است که یک کارخانه تولید فلزات اورانیوم که قرار بود در این ماه به بهره برداری برسد هنوز آماده نیست و
این حاکی از آن دارد (نشانه احتمالی آن است) که مذاکرات درباره توافق هسته ای این کشور با قدرت های جهانی برای پیشرفت آماده است."
وجود همچین کارخانه یکی از بنیادیترین بخشهای فعالیت هستهای ایران چه صلح آمیز و چه در بخش ساخت سلاح هستهای میباشد. که اگر خبر صحت داشته باشد، خیانت بسیار بزرگی به پیشرفت کشور محسوب میشود.
با اینکه جنگ غزه هنوز تمام نشده و احتمالا به دلیل بی خردی سرکرده این رژیم ادامه داشته باشد، اما میتوان به نکاتی که تا به امروز تثبیت شده اند اشاره کرد.
در این هفت روز اخیر این رژیم از نظر نظامی بسیار ضعیف ظاهر شد و هر آنچه را که در توان داشت به میدان آورد تا بلکه بتواند از پرتاب راکت و موشکهای جدید حماس جلوگیری کند که به صورت مفتزهانه ای ناکام ماند.
این رژیم در کل دو کار انجام داد، زدن برجهای مسکونی و کار دیگری که در آن استاد میباشد، انجام ترور برخی از افراد حماس.
این روزها انتقادهای زیادی (به حق) به سیستم اطلاعاتی کشور به خصوص پس از حوادث نطنز میشود، اما جا دارد یادی کنیم از سالگرد رسانهای شدن یکی از مهلکترین (اگر نگیم مهلکترین) ضربههای اطلاعاتی ایران به سازمان امنیت مرکزی آمریکا (CIA) در همین ماه مه میلادی ده سال پیش.
از حدود سال 2009 تا 2013، جامعه اطلاعاتی ایالات متحده شکست های اطلاعاتی فلج کننده ای را در ارتباط با سیستم ارتباطی مخفی مبتنی بر شبکههای اینترنتی تجربه کرد، وسیله ای اساسی برای پیام رسانی از راه دور بین افسران CIA و منابع آنها در سراسر جهان.
این فاجعه بی سابقه از ایران نشأت گرفت و مثل ویروسی به سایر کشورها منتقل شد تا اینکه بیش از دوازده منبع CIA در سال های 2011 و 2012 در چین جان خود را از دست دادند. این فاجعه هر گوشه از امنیت ملی را گرفتار کرد - از آژانس های اطلاعاتی متعدد،
تا ۱۰ روز دیگر قرار است کتابی از تجزیه و تحلیل آرشیو دزدیده شده هستهای ایران توسط موساد از یک فیزیکیدان آمریکایی بیرون بیاد که معنای "عبور از مرحله خطر" را خواهیم فهمید، اما از الان بگم که طبق آنالیز این کتاب، ایران
به ایجاد یک برنامه سلاح هسته ای بر اساس implosion در اوایل سال 2000، سپس به کوچک سازی و تغییر جهت مجدد آن در سال 2003/2004، تا دستیابی به توانایی های برای تولید سلاح هسته ای در کوتاه مدت اقدام کرده و دست یافته است. به عبارت واضح تر
ایران یا الان سلاح هستهای تولید کرده است و یا میتواند در مدت کوتاهی وقتی فرمان صادر بشود تولید کند. اینها همه گویای این نکته هستند که برنامه هسته ای ایران که سر آن ۲۰ سال مذاکره میشود