چندی پیش در مورد راکتورهای نمک مذاب رشته توییتی را نوشتم که دارای ویژگیهای بسیار خاصی نسبت به راکتورهای معمول در جهان هستند. چند روز پیش چین اعلام کرد که اولین نمونه راکتور نمک مذاب (اولین راکتور اکسپریمنتال ۲ مگاواتی) در
https://twitter.com/EternalPhysics/status/1403176380288937991
ماه اگوست آماده و در ماه سپتامبر سال میلادی جاری اولین تستهای مربوطه انجام خواهند شد تا اینکه نهایتا در سال ۲۰۳۰ این راکتور به یک محصول کاملا تجاری برای استفاده داخلی چین و دیگر کشور هایی که جزو پیمان جاده ابریشم هستند، تبدیل شود. در واقع اگر این راکتور که باید بر
برخی مشکلات تکنیکی مثل خوردگی شدید راکتور فائق بیاید (چون از گونه خاصی از راکتورها استفاده میشود) روزی به طور کامل و گسترده در سطح جهان مستقر بشود، میتوان گفت که کمک بسیار بزرگی به بشریت در تولید برق خواهد کرد، بدون اینکه
گازهای گلخانهای تولید و آزاد بشوند که بسیار برای جلوگیری از تغییرات آب و هوایی مفید خواهد بود.
راکتورهای معمولی با سوخت اورانیومی زباله هایی تولید می کنند که تا 10 هزار سال به شدت رادیواکتیو می مانند و به مهرو موم و انتقال به انبارهای زیر زمینی یا زیر کوهی نیاز دارند.
همانطور که در چرنوبیل و فوکوشیما مشاهده شد، راکتورهای معمولی در صورت بروز حادثه، قابلیت پخش گسترده مواد رادیوکتیوی را دارند که یک فاجعه بی بدیلی را برای بشریت به بار خواهند آورد.
اما در راکتورهای نمک مذاب به دلیل مایع بودن سوخت مورد نیاز راکتور از این گونه حوادث به صورت ذاتی جلوگیری میشود زیرا توریم به سرعت در هوای آزاد خنک و جامد میشود، به این معنی که نشت آن باعث آلودگی تشعشعاتی برای محیط اطراف میشود.
بنابرین راکتورهای نمک مذاب دارای درجه بالایی از ایمنی هستند که یکی مهمترین فاکتورهای ساخت یک نیروگاه است.
فارغ از این در این نوع راکتورها دیگر نیاز به آب برای خنک نگهداشتن راکتور نیست، در واقع خود سوخت راکتور، مایع خنک کننده نیز میباشد. بدین ترتیب این راکتور را میتوان در هر جا که مد نظر داشته باشیم، بسازیم (در دورترین نقاط یا وسط کویر)، بر خلاف راکتور بوشهر که
حتما باید نزدیک دریا ساخته بشود. نکته دیگر این است که این راکتورها نیاز ندارند تحت فشار باشند، باز بر خلاف راکتور بوشهر که یک راکتور آب سبک تحت فشار است. برای تحت فشار نگهداشتن
راکتور نیاز به دستگاها و تجهیزات مضاعفی است که خود میتوانند یک منبع ناامنی در چرخه یک راکتور باشند. فارغ از این هزینه ساخت راکتور را نیز بالا میبرد.
باز بر خلاف راکتورهای معمول راکتورهای نمک مذاب به جای اورانیوم از توریوم به صورت مایع توریم فلوریاد استفاده میکنند که این عنصر خوشبختانه در ایران نیز یافت میشود و همچنین دیگر نیاز به ساختن قرص سوخت به مانند
اورانیوم که به صورت جامد در میله سوخت قرار میگیرد، نیست. همچنین، این راکتور قابلیت استفاده از پسماند هستهای را به عنوان سوخت مجدد دارد و
آنچه از این راکتور در نهایت به عنوان پسماند باقی خواهد ماند، تنها قابلیت رادیواکتیو بودن برای ۳۰۰ تا ۵۰۰ سال را دارد که زمان بسیار کمتری نسبت به سوختهای اورانیومی است.
بسیار جالب خواهد بود که دید چین چگونه به این تکنولوژی پیشرفته دست پیدا خواهد کرد، تکنولوژی که حتی آمریکاییها اگر دیر بجنبند آن را نخواهند داشت!
این راکتور طرح مهمی است که سازمان انرژی هستهای ایران در برنامه ۱۰ ساله خود حتما باید به آن در صورت موفقیت چینیها توجه ویژه داشته باشد!
در سالیان آتی ایران به احتمال قوی به سمت راکتورهای ماژولار کوچک SMR خواهد رفت که این راکتورها هم برای تولید برق در مناطق دور افتاده و کویری با توان بالغ بر ماکزیموم۳۰۰ مگاوات بسیار مناسب هستند.
*نمیشود
• • •
Missing some Tweet in this thread? You can try to
force a refresh
