"Μια θαυμάσια ιδέα του Δρος Γκέμπελς": Η αφή της ολυμπιακής φλόγας και η λαμπαδηδρομία είναι δημιούργημα των ναζί και τελέστηκαν για πρώτη φορά το 1936 στους ναζιστικούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Βερολίνο. Μάλιστα, ένα χρόνο πριν από την έναρξη της Ολυμπιάδας του Βερολίνου, τον
Αύγουστο του 1935, η "Εστία" κυκλοφόρησε με ολοσέλιδο άρθρο που έφερε τον εύγλωττο τίτλο "Ολυμπιακή Φλόγα. Μια θαυμάσια ιδέα του Δρος Γκέμπελς". Μετά την συντριβή του ναζισμού, έγινε προσπάθεια να σβηστεί το όνομα του Γκέμπελς και η ιδέα της ολυμπιακής φλόγας να αποδοθεί στον
Καρλ Ντιμ τον "πραγματικό" εμπνευστή της. Ο Ντιμ μπορεί να μην ήταν ενταγμένος στο χιτλερικό κόμμα, αλλά συνέβαλε όσο κανείς άλλος στη στρατιωτικοποίηση του Γερμανικού
(Ο Ντιμ με τον Χίτλερ και άλλους αρχιναζί επιθεωρούν εγκαταστάσεις για τους Ολυμπιακούς του 1936 στο Βερολίνο)
αθλητισμού και στην πολεμική προπαγάνδα του Τρίτου Ράιχ. Μετά τον πόλεμο "αξιοποιήθηκε" (όπως και πολλοί άλλοι ναζί) απο τους Βρετανούς. Είχε στα χέρια του ένα ισχυρό χαρτί: Ο Κουμπερτέν τον είχε χρίσει διάδοχό του πριν πεθάνει το 1937 και είχε αφήσει την περιουσία του στο
"Ολυμπιακό Ινστιτούτο", με πρόεδρο τον Ντιμ και έδρα το Βερολίνο. (Ο Κουμπερτέν είχε ονομάσει και τον Χίτλερ "ένα από τα μεγαλύτερα δημιουργικά πνεύματα της εποχής μας"). Έτσι μπορούσε να έχει κρίσιμο ρόλο στην συνέχεια της οργάνωσης των αγώνων για ιμπεριαλιστική προπαγάνδα και
και συμφέροντα. Έτσι άλλαξε ιμπεριαλιστικά αφεντικά, πέρασε με το μέρος των Βρετανών οι οποίοι τον ξέπλυναν και είχε σημαντικό ρόλο στην "αποναζιστικοποίηση" του Γερμανικού αθλητισμού. Πέθανε το 1962. Όμως το παρελθόν του αποκαλύφθηκε και απο την δεκαετία του 1970 σε πολλές
περιπτώσεις το ονομά του σταδιακά άρχισε να αποκαθηλώνεται στην Γερμανία (το όνομα είχε δοθεί σε δρόμους, σε σχολεία, σε βραβεία, σε αθλητικές εκδηλώσεις κ.α). Για να γίνει κατανοητό ποιός ήταν ο "εμπνευστής" και δημιουργός (μαζί με τον αρχιναζί Γκέμπελς) της "ολυμπιακής φλόγας",
το 1994, ο Ράινχαρντ Απελ, γνωστός δημοσιογράφος της τηλεόρασης και αρχισυντάκτης στο τηλεοπτικό δίκτυο ZDF αποκάλυψε το περιεχόμενο της ομιλίας που απηύθυνε ο Ντιμ στο Βερολίνο στις 18 Μαρτίου 1945, προς την επιστρατευμένη χιτλερική νεολαία. Ο πόλεμος είχα χαθεί για τους ναζί,
όμως ο Χίτλερ επιστράτευε ανήλικα (ακόμα και 11χρονα και 12χρονα) τα οποία άρπαζε απο τα σχολεία για να σταλούν κατευθείαν στην μάχη ως τελευταία εφεδρεία του ναζιστικού καθεστώτος. Ο Απελ, 17χρονος τότε, ανήκε στη γνωστή "Μεραρχία Χίτλερ". Σ' αυτά τα παιδιά διάλεξε ο Ντιμ να
χρησιμοποιήσει τα λόγια του Τυρταίου: "Ο θάνατος είναι θαυμάσιος, όταν ο ευγενής πολεμιστής πέφτει για την πατρίδα". ("Τεθνάμεναι γαρ καλόν ενί προμάχοισι πεσόντα, άνδρ' αγαθόν περί ήι πατρίδι μαρνάμενον"). Για τα φανατίσει, τα παρομοίωσε με τους Σπαρτιάτες. Τους είπε ότι και
εκείνοι ήταν Δωριείς, Βόρειοι, Αριοι, ξανθοί και γαλανομάτες. Μέσα σε λίγες μέρες, από αυτά τα 3.000 σκοτώθηκαν τα 2.000, τα περισσότερα 13 και 14 χρόνων. Εδώ δεν χρειάζεται να γραφτούν περισσότερο για τον συμβολισμό της φλόγας, του πυρσού και της λαμπαδηδρομίας στη ναζιστική
ναζιστική ιδεολογία, συμβολισμό που κράτησαν-με την μια η άλλη μορφή-πολλές ναζιστικές εγκληματικές οργανώσεις μέχρι σήμερα. Η ολυμπιακή φλόγα μπορεί λοιπόν να μην έχει καμιά σχέση με την"αρχαία ελληνική κληρονομιά"έχει όμως σχέση με τον ναζισμό και γενικότερα με τον καπιταλισμό/
ιμπεριαλισμό, που την διατήρησαν στην συνέχεια, μετατρέποντας την σε αναπόσπαστο στοιχείο των αγώνων και του δήθεν "ολυμπιακού πνεύματος", των χορηγών, των συμφερόντων, της προπαγάνδας και του ξεπλύματος εγκλημάτων όπως αυτό που συμβαίνει σήμερα με την γενοκτονία στην Παλαιστίνη.
*είχε χαθεί
*Για να τα φανατίσει
• • •
Missing some Tweet in this thread? You can try to
force a refresh
"Μίαν ἐπίφασιν ἁπλῶς καὶ μόνον ψευδωνύμου δημοκρατικῆς, δῆθεν, διαδικασίας": Σαν σήμερα, 3 Ιανουαρίου 1973, ο ποιητής Ο.Ελύτης, οι συγγραφείς Πρεβελάκης και Παναγιωτόπουλος, ο ζωγράφος/χαράκτης Γ. Βαρλάμος και ο γλύπτης Κ.Λουκόπουλος αρνούνται τα βραβεία της χούντας.
Η διεφθαρμένη χούντα του Παπαδόπουλου δημιούργησε τα βραβεία και απευθύνθηκε σε ανθρώπους των τεχνών σε μια προφανή προσπάθεια να τους εξαγοράσει και να δημιουργήσει κλίμα νομιμοποίησης.
-Ο Οδυσσέας Ελύτης είχε αποδοκιμάσει απο την αρχή την χούντα των Συνταγματαρχών,
επιλέγοντας την "εσωτερική εξορία" και τη σιωπή ενώ αρνήθηκε επανειλημμένα να αποδεχθεί τιμές ή χρηματοδοτήσεις από το καθεστώς. Αρνήθηκε το "Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας" που του πρόσφεραν οι χουντικοί και συνέχισε την αποχή απο δημοσιεύσεις, σε ένδειξη διαμαρτυρίας.
"Το ελληνικό Εθνος το υπό τη φρικώδη οθωμανικήν δυναστείαν,..κηρύττει σήμερον...την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν". Σαν σήμερα 1 Ιανουαρίου 1822, Η Α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου ψηφίζει το πρώτο Σύνταγμα της επαναστατημένης Ελλάδας. Πρώτος, σήκωσε τη σημαία της
Επανάστασης ο Φιλικός Π. Καρατζάς στην Πάτρα στις 21 Μαρτίου 1821. Οι πρόκριτοι της Αχαΐας (Ζαΐμης, Λόντος κ.ά.) μαζί με τον Π. Π. Γερμανό εισήλθαν στην πόλη 3 ημέρες αργότερα και συγκροτώντας το Αχαϊκόν Διευθυντήριον επιχείρησαν να συγκεντρώσουν στα χέρια τους όλες τις εξουσίες.
Εως τις 31 Μαρτίου 1821 οι Οθωμανοί είχαν περιοριστεί στην Τριπολιτσά και λίγα φρούρια. Στις 24 Μαρτίου ξεκίνησε και η Επανάσταση στη Ρούμελη. Στις περιοχές όπου δε στερεώθηκε η Επανάσταση, καταλυτικό ρόλο έπαιξε η άρνηση υποστήριξης ή καταστολή των Οθωμανικών αρχών) και
Στην πραγματικότητα, η ουσία της συζήτησης και αντιπαράθεσης γύρω απο το ιστορικό πρόσωπο του Καποδίστρια με αφορμή την εθνικιστική θρησκόληπτη προπαγάνδα του Σμαραγδή δεν είναι η ταινία ούτε ο ίδιος ο Καποδίστριας (στην θέση του θα μπορούσαν να υπάρξουν και άλλες περιπτώσεις)
αλλά κάτι πολύ πιο σημαντικό (ανεξάρτητα από προθέσεις ακόμα και των υποστηρικτών η συντελεστών της ταινίας), ιδιαίτερα στην σημερινή εποχή που ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος πλησιάζει και η καταστολή κατά του λαού κλιμακώνεται:
-Το αν η πραγματική ιστορία είναι έργο πρώτα από όλα της ίδιας της ανθρωπότητας και της κίνησης των τάξεων η αν είναι συνωμοσιολογικό σενάριο «μεγάλων ηγετών» και δικτατόρων η δικτατορίσκων, (θρησκόληπτων η άθεων) ντυμένων με ψέματα και εθνικούς μύθους, με τον λαό στο περιθώριο,
"Κάτω ο αναλφαβητισμός": Σαν σήμερα, 26 Δεκεμβρίου 1919, το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων-με πρωτοβουλία του Λένιν-εκδίδει το ιστορικό διάταγμα "Σχετικά με την εξάλειψη του αναλφαβητισμού μεταξύ του πληθυσμού της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας" και
αρχίζει η πιο επιτυχημένη εκστρατεία κατά του αναλφαβητισμού στην ιστορία. Ο μαζικός αναλφαβητισμός ήταν η κληρονομιά που άφησε η προεπαναστατική Ρωσία του Τσάρου και των καπιταλιστών στη Σοβιετική Ενωση.
(o αναλφάβητος είναι ένας τυφλός άνθρωπος. Σοβιετική αφίσα, 1920)
Τρεις στους τέσσερις δεν ήξεραν γραφή και ανάγνωση. Πολλές εθνότητες δεν είχαν δική τους γραφή, ενώ περίπου 4/5 παιδιών και εφήβων δεν μπορούσαν να φοιτήσουν ούτε στα
(Σοβιετική αφίσα την δεκαετία του 1920. Το μήνυμα στον πίνακα: "Χωρίς εκπαίδευση δεν υπάρχει κομμουνισμός"
Με αφορμή το πανηγυρικό κλίμα για την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή "Καποδίστριας" που η πρεμιέρα της αναμένεται 25/12 (μια πρώτη προβολή για επιλεγμένο κοινό έγινε 15 Δεκεμβρίου), με τα λόγια του ιστορικού Γιάνη Κορδάτου: " Σχετικά με την κυβερνητική δράση του Καποδίστρια…η άγνοια
και η αμάθειά του στα οικονομικοκοινωνικά ζητήματα ήτανε κλασσική. Όλα τα εξαρτούσε από τη βία και πίστευε πως εφαρμόζοντας το ρώσικο απολυταρχικό σύστημα θα έφερνε τον παράδεισο. Από όλα τα νομοθετικά του μέτρα, κανένα δεν ξεχωρίζει για την αντικειμενική προσαρμογή του στην
τοτινή κατάσταση. Το ίδιο και η γεωργική του πολιτική…όλα του τα μέτρα της αγροτικής πολιτικής αποβλέπανε στο να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των πλουσιοχωρικών. Ένα από τα πιο μεγάλα ζητήματα της εποχής του, ζήτημα κοινωνικοοικονομικό από τα σπουδαιότερα, ήτανε το μοίρασμα των
"Η σφαγή του Μαράς": Σαν σήμερα, 19 Δεκεμβρίου 1978. στην πόλη Μαράς της νότιας Τουρκίας, Τούρκοι εθνικιστές οργώννουν μεγάλη σφαγή με θύματα Αλεβίτες, Κούρδους στην συντριπτική τους πλειοψηφία, και αριστερούς Τούρκους. 19 Δεκεμβρίου, σε ένα κινηματογράφο του Μαράς, η οργάνωση
"Γκρίζοι Λύκοι" οργανώνει την προβολή μιας αντισοβιετικής ταινίας. Μια βόμβα μιρκής ισχύος που πετάχτηκε στον κινηματογράφο ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει η σφαγή. Αμέσως διαδόθηκαν φήμες ότι αριστεροί είχαν ρίξει τη βόμβα (στην πραγματικότητα ήταν προβοκάτσια των εθνικιστών).
Την επόμενη μέρα, μια βόμβα ρίχτηκε σε ένα καφενείο που επισκέπτονταν συχνά αριστεροί. Το βράδυ της 21ης Δεκεμβρίου 1978 οι αριστεροί δάσκαλοι Hacı Çolak και Mustafa Yüzbaşıoğlu, δολοφονήθηκαν καθώς επέστρεφαν στο σπίτι τους. Η κηδεία τους επρόκειτο να γίνει την επόμενη μέρα