Thread by @muratonderman

DİZİ:
Lincimin biçimi şunları düşündürdü:
Bilinçdışında tümgüçlü ve kötüniyetli algılanan otorite karşısında hissedilen çaresizlik ve zayıflık duyguları ekseninde yaşanan dişilleşme kaygısı, kimliği yitirme kaygısını tetikleyerek, öfkenin bütünleştiriciliğine sarılmaya yol açıyor

Ama öfkenin etkisi doping gibi ve ateşinin sürekli tazelenmesi lazım. Öfkenin ateşi sürekli havalandırılıyor ki dağılma kaygısı yüzeye çıkmasın. Trollük bu iş için biçilmiş kaftan.

Bu durum net şekilde Odip öncesi. Tüm Odip öncesi durumlar gibi narsisistik ve egosentrik.

Son kayıt, empati ve diğerini kapsayıcılık eksikliğini de açıklıyor. Kendini dışlanmış hisseden, diğerini nasıl kapsayabilsin ki.

İmza yok. Anonim hesaplardan ne yazarsanız yazın, altında sizin imzanız yok! Kendisi olarak çıkıp susmaktansa, imzasız nefret dili tercih edilmiş.

Organize olunamıyor. Zaten bu kadar yoğun bir duygusal yükle, bu çok zor. Bunun sonucu uzun erimli işlere girişememek, kısacası zora gelememek. Sosyal medya çok kısa süreli işler için bulunmaz nimet. Fast food gibi, fast thinking! Işık hızında düşünme. Kullan at fikirler.

Zaten daha çoğunu yapacak kapasite hatta potansiyel yok gjrünüyor; çünkü kendini kontrol neredeyse hiç yok. Yoğun dürtüsellik, gerektiğinde de erteleyememek söz konusu. Bu, organize olamamak demek. Sadece kullan at için uygun.Bence, bağımlılar anonim hesaplarına ve sosyal medyaya

Bu bağımlılık, kalımlı öfkeyi ve kritik yorum hatalarını da açıklıyor. Maddesi elinden alınacak bağımlının hayal kırıklığının tetiklediği öfke, öfkenin tetiklediği endişe ve endişenin tetiklediği ilkel bilinçdışı savunmalar söz konusu. Oldukça net.

Öfke, kalımlılığını toparlayıcı işlevine borçlu.
Nasıl ki bir sadist aynı zamanda bir mazoşisttir, otorite kompeksinin ardında kastrasyon yani özgüven kaybı biçiminde ortaye çıkan dişilleşme endişesi yaşayan bir erkek de hem otorite karşıtı hem de otorite aşığıdır. İkirciklidir.

Onun otorite karşıtlığını kazıyın ardından otorite aşkı çıkar. Kurtarıcı arayışının arkasında da otorite aşkı yatar. Devrimci değil ama isyankar yasatanımaz için, otoriteye kör karşıtlık, derindeki, otoriteye teslim olma zevk ve arzusuna karşı bir savunmadır.

Sevgiyle yıkıcılığın aynı nesne üzerinden biraraya gelmesinden suçluluk duygusu hissi doğar. Suçluluk duygusu hissi, önemli ölçüde bir ruhsal bütünleşmenin bulunduğuna işaret eder. Bu, önemli bir adım ve başarıdır. Tr'de suçluluk duygusu hissini açık etmek, utanç verici görülüyor

Çünkü suçluluk duygusunu hissetmek, infantil tümgüçlülük fantazisini epeyce kırar.
Dolayısıyla, diğerini tamamen kötü gören ve onu "embesil" gibi bütünsel yani karaktere damgasını vuran özelliklerle niteleyen ve tanımlayan, diğerini şeytanlaştırma ihtiyacını duyan bir "özne" var

Şeytanlaştırmak diğerini tamamen kötü görmektir. Böylece, yoğun ve kontrol edilemeyen öfke meşrulaştırılmış da olur. Bundan ötürü, diğerinde sürekli açık ve hata aranır. Bu da kinizmi besler ki Tr'de hakim zihniyetin ana caddelerinden birini de kinizm oluşturuyor.

Psikanalist Andre Green aşırı vurgulanmış bir eşitlik söyleminin, bilinçdışı kastrasyon endişesine karşı bir savunmaya işaret edebileceğini yazmıştı. Bu, Tr'deki birçok kişi için oldukça geçerli bir açıklama gibi görünüyor.

Bu, Odip öncesi bir manzara olduğu gibi son yıllarda da üstelik genel bir gerileme var diye düşünüyorum. Zorlanmayla, yerimizi bile koruyamadık.

Daha yazarım belki.

Bu yazdıklarıma vereceği yanıt "laf salatası"ndan ibaret olacaklar iki kez okusun.

Bunların başka bir sonucu, diğerini kendi bütünlüğü içinde görememektir, diğerini şeytanlaştırmak net biçimde buna işaret ediyor. Çünkü doğası gereği limitli bir insanın kötülük için kötülük yapacak kadar "karakterli" olması neredeyse imkansız.Karakter deyince övüyorum sanılmasın

2 yıl kadar önce, Tr'deki tuvalet yazılarından yani kabinlere yazılan yazılardan ve çizilen resimlerden yola çıkarak şöyle bir sosyal karakter analizi taslağı yapmaya girişmiştim. Bir dizi bu:

https://twitter.com/muratonderman/status/969872867168006144?s=19

Tr'de birçok trol veya trol olmayan kullanıcının, kendini sosyal medyada var etmeye ve tanımlamaya yönelmesi, ciddi bağımlılığın oluştuğu anlamına da gelir. Bu yüzden anonimlik üzerine yazılanlar en azından potansiyel bir tehdit gibi algılanıyor. Varoluş kaygısı tetikleniyor yani

Bu yazdıklarım, eğer doğruysa, niye karşılıklı konuşamadığımızı da açıklar. Konuşmanın dialog biçiminde olması şart değil. Konuşamamak ve konuşulamamak hep ciddi eksikliklere işaret eder. Genellikle de bütünleşme eksikliğinin işaretidir.

Apartman çatısında hayatının son muhasebesini yapan bir insana, aşağıdan "atla atla" diye coşkuyla tezahurat yapan dört beş kişilik bir gruba şahit olmuştum bir defasında. Bu insanlarla konuşulamaz mesela. Konuşursunuz da ne dersiniz? Martıya küfreden birine ne dersiniz?

Üstbeniniz egonuzu teslim alırsa depresifleşir, egonuz üstbeninizi teslim alırsa manikleşirsiniz. O zaman da taşkınlığı meşrulaştırdığı varsayılan bir zafer duygusu hissedersiniz. Artık tüm engeller silinmiş, özne eski tümgüçlülüğüne kavuşmuştur. Sınırlar silinmiştir.

Sosyal medyadaki Odip öncesine işaret eden taşkınlığı da böyle açıklayabiliriz. Sınırlar hiç yok neredeyse. Bu da taşkınlığa işaret ediyor, taşkınlık zafer duygusu hissine ve o da tümgüçlülüğe işaret ediyor. Yani maniye. Maninin kökü ise oral dönemdedir.

Taşlar yerine oturuyor.

Anonimlerin kimlikleri yok demedim, imzaları yok dedim. Zaten anonim hesapların bir kimliği örtmek için açıldığını ve bu yüzden de bir kimliğe işaret ettiğini düşünüyorum.

Bence kimlikle imza arasındaki fark oldukça açık. Açık arayanlara zaten ne dense boş.

Dolayısıyla, Tr'de, gelişimsel olarak Odip sonrasına ait müesses sivil kültür, yetkinliğe dayalı otorite, genel kural ve bu bağlamda hukuk devleti gibi nosyon, ilke ve kurumların sosyal psişik karakterde henüz bir zemini yok. Hatta bundan çok uzağız. İmkan şartı eksik. Olmuyor.