به گزارش CNN روسیه در حال آماده سازی تست مهلکترین سلاح کروز هستهای به نام بورستنیک (NATO: SKYFALL) معروف به "چرنوبیل پرنده" با پیشران و کلاهک هستهای با قدرت ۱ تا ۲ مگاتن است. در این مورد چند ماه پیش رشته توییتی نوشته بودم:
این آزمایش بسیار بحث برانگیز در حالی صورت میگیرد که روسیه از غنی سازی ۶۰ درصدی ایران ابراز نگرانی میکند و از آن به عنوان درجه سلاح یاد میکند!
روسیه با این که بارها در ارتباط با تست این موشک کروز فوق مهلک مورد انتقاد قرار گرفته، بی پروا و بدون توجه به این سر و صداها توسعه این موشک کروز را پیش برده و بی شک آن را در آینده نچندان دور
بعنوان یک سلاح استراتژیک عملیاتی خواهد کرد. همین گونه ایران باید بدون توجه به جو سازیهای رسانههای غربی و داخلی و دولتهای به اصطلاح "دوست" به مانند چین و روسیه و غیر دوست، کار هستهای کشور را پیش ببرد و ضربه نهایی را بزند!
تصاویر ماهواره ای جدیدی که توسط CNN به دست آمده است نشان می دهد که روسیه در حال آماده سازی آزمایش دیگری برای موشک کروز هسته ای خود موسوم به "Skyfall" است - سلاحی بحث برانگیز که برای شکست سیستم های دفاعی آمریکا طراحی شده است.
به گفته کارشناسان موسسه میدلبری، این عکسها که در 16 اوت توسط شرکت تصویربرداری ماهواره ای تجاری Capella Space گرفته شده است، "نشانه های محکمی هستند که روسیه در حال آماده شدن برای آزمایش موشک کروز هسته ای" در یک مکان پرتاب شناخته شده در نزدیکی قطب شمال است.
به گفته جفری لوئیس، کارشناس تسلیحات در موسسه میدلبری که تصاویر را بررسی کرده است، "در اصل استفاده از راکتور هسته ای به موشک کروز برد نامحدودی می دهد تا در زیر و اطراف رادارها و رهگیرهای دفاع موشکی آمریکا پرواز کند."
روسیه در نوامبر 2017 حداقل یک پرواز آزمایشی موشک کروز هسته ای را از همان محل در نزدیکی قطب شمال انجام داد. گزارش شده است که مسکو در ماه های بعد چندین آزمایش دیگر انجام داد، اگرچه هیچ کدام موفقیت آمیز تلقی نشدند.
به گفته لوئیس، یک تصویر راداری (برای اینکه آن منطقه در طول سال اکثرا ابری است) با وضوح بالا که در 16 اوت گرفته شد نشان می دهد که " روس ها یک پناهگاه بزرگ و محیطی برای محافظت از موشک و خدمه آماده ساز پرتاب در برابر هوای سرد منطقه ایجاد کرده بودند."
وی گفت: "این پناهگاه اکنون به کنار رفته و یک شیء بزرگ بر روی سکوی پرتاب، که یک پرتاب کننده احتمالی SSC-X-9 Skyfall است، آشکار شد. همچنین تعداد قابل توجهی اشیاء در کنار سکوی پرتاب وجود دارد که احتمالاً وسیله حمل و نقل هستند."
"هیچ یک از این تغییرات آخرین باری که از سایت در ماه ژوئن با دید نوری تصویربرداری شده بود وجود نداشت."
پس از اینکه ایران دست به غنی سازی اورانیوم با غنای ۶۰ درصدی زد و بخصوص در دو روز پیش که آژانس تائید کرد، ایران یک آبشار دیگر ۱۵۴ تایی با ماشینهای جدید IR-4 را هم به زنجیره ۱۶۴ تایی قبلی ماشین های IR-6 خود افزوده است، کارشناسان غربی، بخصوص نویسنده
کتاب "پیگیری خطرناک ایران برای سلاح هسته ای" دیوید آلبریات در مصاحبهای بسیار از این اقدام ایران خشمگین و پریشان خاطر شد و در مصاحبه شروع به مهمل گویی هم کرد. به قدری این کارشناسان عصبانی هستند که نمیدانند کجا را باید گاز بگیرند. علت خشم غربیها
افزایش مقدار تولید اورانیوم ۶۰ درصد نیست، بلکه طبق گفته این کارشناس هسته ای، ایران در حال یادگیری راههای موثر و سریع تر برای غنی سازی ۹۰ درصدی اورانیوم، از مقدار کمتر اورانیوم با غنای زیر ۵ درصد یا ۲۰ درصد است! دانش و تجربهای که هیچگاه نمیشود از ایران گرفت و
جدیدا دکتر مرندی (استاد ادبیات انگلیسی و شرق شناسی، دانشگاه تهران) در المیادین مطلبی در مورد وضعیت طالبان نوشتند که شاید برای شما هم جالب باشد و فکر میکنم که پاسخ تمام افرادی است که موضع نظام در مورد افغانستان را در حال حاضر به باد شدید انتقاد میگیرند و از اینجانب هم
بابت تحلیل افغانستان که چندی پیش در کانال تلگرامی منتشر کردم خرده گرفته بودند:
هنگامی که طالبان (پس از حمله آمریکاییها در سال ۲۰۰۱) شکست خورد و نیروهای باقی مانده از افغانستان فرار کردند، متحدان ایرانی در دولت افغانستان
مواضع کلیدی بدست آوردند. به نظر می رسید هیچ نیازی یا توجیهی برای گفتگو با این نیروی به ظاهر خرج شده (طالبان) وجود ندارد. با این حال، ژنرال قاسم سلیمانی معتقد بود که طالبان همچنان در بین بخش قابل توجهی از اقوام و جمعیت پشتون
یکی از افراد کلیدی در پروژه آماد برای ساخت سیستم فشردگی (implosion system) که از اهمیت فوقالعاده بالایی برای کارکرد درست و دقیق بمب هستهای برخوردار است، فردی بود به اسم ویاچسلاو دانیلنکو (Vyacheslav Danilenko)، یک متخصص مواد منفجره از دوران جنگ سرد.
آژانس بین المللی انرژی اتمی از طریق سه منبع جداگانه، از جمله خود کارشناس، تأیید کرد که وی بین سالهای 1996-2002 در ایران بوده است. دانیلنکو از دهه 1950 تا بازنشستگی خود در موسسه تحقیقات علمی فیزیکی فنی روسیه (VNIITF)، که
یک مرکز تحقیقاتی مخفی سلاح های هسته ای شوروی در کوه های اورال است، کار می کرده است. روسیه به عنوان رهبر جهان در توسعه وسایل و روشهای انفجاری برای مطالعه امواج شوک شناخته می شود. دانیلنکو با بسیاری از بزرگان دانشمندان سلاح هسته ای روسیه از جمله زاباباخان، کروپنیکف و کوزل
یکی دیگر از نسخههای مرگبار سلاح هستهای، بمبهای نوترونی هستند که حداقل گرما و موج انفجار تولید اما مقادیر زیادی پرتوهای کشنده را آزاد میکنند. بمب نوترونی در واقع یک بمب گرما هسته ای کوچک است که در آن چند کیلوگرم
پلوتونیوم یا اورانیوم (ماده تشکیل دهنده هسته کروی و فلزی یک سلاح هسته ای)، که توسط مواد فوق انفجاری پیرامون این هسته با استفاده از لنزهای انفجاری مشتعل شده و خود در ادامه به عنوان عامل اشتعال کپسول حاوی چندین گرم دوتریوم تریتیوم (سوخت همجوشی) عمل می کند.
این بمب دو مرحلهای (مرحله اول انفجار بدلیل شکافت هستهای و مرحله دوم انفجار و آزاد سازی پرتوهای کشنده بدلیل همجوشی هسته ای) میتواند تا تنها یک کیلوتن TNT قدرت داشته باشد، به عبارت دیگر تنها کسری از انفجار ۱۵ کیلوتنی بمبی که هیروشیمای ژاپن را در سال ۱۹۴۵ ویران کرد.
یکی از دستاوردهای بزرگ صنعتی ایران، ساخت راکتور آب سنگین اراک بود که طراحان و مهندسین ایرانی آن را از صفر بدون هیچ کمک خارجی ساختند. به دنبال آن، فارغ از سایر مزیتهای غیر نظامی ، این راکتور قابلیت تولید پلوتونیوم گران بهایی را داشت که در عرصه
جهانی این ماده از اهمیت استراتژیک برخوردار است. همچنین ایران در سالهای ساخت این راکتور به دنبال مجتمع تفکیک پسماند هستهای این راکتور بود که از این طریق میتوانستیم ایزوتوپ های گران بهای پلوتونیوم ۲۳۹ و همچنین ۲۳۸ برای باتریهای هستهای از پسماند سوخت تفکیک کنیم.
اما در اینجا با رفتن به مذاکرات بیهوده و مضر که به تعبیر رهبر انقلاب "سم مهلک" بودند، غربیها اراک را با کمترین هزینه ممکن بدون هیچ تقلایی از دست ایران در آوردند و عملا فشل و بی فایده کردند و در مقابل به ایران هیچ دادند، حتی برای زدن ضربه نهایی و کنسل کردن پروژه
یکی از تسلیحات مهمی که نیروهای محور مقاومت در سوریه توسط آن دمار از روزگار تروریستها در آوردند، استفاده از توپ کراسنوپل بود. کراسنوپل یک توپ روسی با هدایت لیزری است.
از نظر مفهومی شبیه M712 Copperhead ایالات متحده است و برای درگیر شدن با تانک ها ، خودروهای زرهی ، ساختمانها ، سنگرها ، اهداف آبی و غیره طراحی شده است. بنابرین می توان از آن برای
اهداف ثابت و متحرک (با حداکثر سرعت ۳۶ کیلومتر در ساعت) استفاده کرد. این توپها که به هدف هدایت میشوند، از دو قسمت که پیش از شلیک به یکدیگر وصل میشوند (و در ویدئو پایان این رشته توییت قابل مشاهد است) تشکیل شده اند.