یکی از افراد کلیدی در پروژه آماد برای ساخت سیستم فشردگی (implosion system) که از اهمیت فوقالعاده بالایی برای کارکرد درست و دقیق بمب هستهای برخوردار است، فردی بود به اسم ویاچسلاو دانیلنکو (Vyacheslav Danilenko)، یک متخصص مواد منفجره از دوران جنگ سرد. 
آژانس بین المللی انرژی اتمی از طریق سه منبع جداگانه، از جمله خود کارشناس، تأیید کرد که وی بین سالهای 1996-2002 در ایران بوده است. دانیلنکو از دهه 1950 تا بازنشستگی خود در موسسه تحقیقات علمی فیزیکی فنی روسیه (VNIITF)، که
یک مرکز تحقیقاتی مخفی سلاح های هسته ای شوروی در کوه های اورال است، کار می کرده است. روسیه به عنوان رهبر جهان در توسعه وسایل و روشهای انفجاری برای مطالعه امواج شوک شناخته می شود. دانیلنکو با بسیاری از بزرگان دانشمندان سلاح هسته ای روسیه از جمله زاباباخان، کروپنیکف و کوزل
همکاری کرده است. دانیلنکو همچنین با متخصصان برجسته مواد منفجره در دوران جنگ سرد در برنامه تسلیحات هسته ای شوروی کار کرده و درک اساسی از اصول انفجار، از جمله فشرده سازی شوک را داشته است. وی فارغ از این، تجربیات گران بهایی در زمینه مهم تشخیص پیامدهای حاصل از مواد
فوق انفجاری داشته است. انتشارات وی شامل کار بر روی عکس برداری با سرعت بالا و توصیف تکنیک های نوری است که توسط آنها با کمک از کابل های فیبر نوری برای ثبت زمان ورود امواج شوک انفجاری استفاده می شود.
به گفته دانیلنکو، او در جمهوری اسلامی "برای کمک به تهران در توسعه تاسیسات و تکنیک های ساخت الماس (ultradispersed diamond) کار و همچنین در مورد فیزیک انفجار و کاربردهای آن نیز تدریس میکرده است." لازم به ذکر است، فرآیند تولید نانو الماس بسیار شبیه به فرایندی است که
منجر به کوچک سازی چاشنی های سلاح های هسته ای می شود. این کوچک سازی (که پیامد آن صرف نظر کردن از استفاده از لنزهای انفجاری است) به ایران قابلیت قرار دادن بمب هستهای در سرجنگی موشک بالستیک را میداد!
از جمله دستگاههای مهمی که ایران به شدت برای سیستم فشرده ساز بمب، از جمله در سایت آباده در استان فارس بر روی آن کار میکرده، مولد موج شوک بوده است. این مولد (پس از انفجار چاشنی ها که بر روی پوسته بیرونی بمب مستقر هستند) باعث تولید همزمان موج شوک شده که در نهایت با
برخورد با خرج اصلی سلاح، یک انفجار قوی صورت گرفته، که باعث فشرده شدن هسته (اورانیوم فلزی) سلاح هستهای میشود. در اینجا بسیار مهم است که امواج شوک تولید شده توسط خرج اصلی، که از مواد فوق انفجاری (۵۰ درصد RTX و ۵۰ درصد TNT) تشکیل شده است، به صورت همزمان به هسته فلزی
اورانیوم غنی شده برسند. اگر این همزمانی به هر دلیل میسر نشود، در نهایت به وضعیت فوق بحرانی، که شرایط ایده الی برای شکافت هستهای است، نخواهیم رسید. اما این همزمان رسیدن امواج شوک انفجاری چگونه سنجیده میشود؟
اینجا دقیقا یکی از جاهایی بود که دانیلنکو با تجربه و روشهای سنجش نوری که در دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی توسعه داده بود، به کمک ایران آمد.
در تصاویر زیر میبینید که در فضای زیر خرج اصلی، لولههای زرد رنگی وجود دارند که در واقع کابلهای فیبر نوری هستند. پس از این که انفجار رخ داد، نور حاصل از انفجار از طریق این کابلها به صفحه نمایشی در خارج از هسته منتقل میشود که توسط یک دوربین سرعت بالا
در فاصله امن عکسبرداری میشود. اگر امواج انفجار از سرتاسر کره خارجی به طور همزمان به داخل کره برسند، این یعنی که به طور همزمان نقطههای نوری را روی صفحه نمایش خواهیم دید، در غیر این صورت بعضی از قسمتهای صفحه نمایش نورانی و بعضی دیگر تاریک خواهند بود.
در تصویر زیر که از آرشیو هستهای ایران سرقت شده، نمونهای از پوسته و کابلهای فیبر نوری متصل به یک صفحه نمایش را میبینید.
خوشبختانه ایران در سایت آباده در قالب پروژهای به اسم "مریوان" موفق به انجام این گونه آزمایشات شد و این نشان میدهد که تمامی اجزای بمب برای اسمبل کردن آماده هستند و
صرفا اورانیوم فلزی در هسته بمب حاضر نیست البته با فرض بر اینکه در نقطهای از ایران به صورت پنهانی غنی سازی انجام نمیشود!
• • •
Missing some Tweet in this thread? You can try to
force a refresh
