اجازه بدید مفصل توضیح بدم که چرا هرچی که به اسم روان‌شناسی بهتون گفتن و اسم یه مقاله و دانشگاه معتبر تنگش بود رو نباید فوری باور کنید.
ادعا کردند که پژوهشی از دانشگاه مینه‌سوتا مشخص کرده کسایی که بهره هوشی بالا دارن، میزها و اتاقشون بی‌نظم‌تره. با جست‌وجوی کلماتی از اسکرین‌شاتی که گذاشته می‌رسیم به وبسایت خبری Independent:



در متن Independent اومده که بین هوش و بی‌نظمیِ میز کار «رابطه» وجود داره. گفته نشده که باهوش‌ها میزشون بی‌نظم «تره»؛ تفاوت مهمیه ولی فعلاً بیخیالش. بریم ببینیم خود همین ادعا از کجا اومده.

از متن Independent می‌رسیم به یک یادداشتی در سایت aps که خب مشخصه نویسنده‌ی توییت اصلاً نگاهی بهش ننداخته. چون داره حرف دیگه‌ای می‌زنه و برداشت Independent از محتوای مقاله به‌شدت پرته:



که تازه اینم باز لینک اصلی مقاله نیست. توی سوابق این خانم Kathleen Vohs که گشتم لینک اصلی مقاله‌ش رو پیدا کردم که اینجاست:



مقاله‌ اصلی حالا چی می‌گه؟ می‌گه ما رفتیم یکسری آدم رو نشوندیم در یک اتاق با میز مرتب، و یکسری دیگه رو نشوندیم در اتاقی با میز نامرتب. بهشون گفتیم یکسری پرسشنامه الکی رو پر کنند (صرفاً واسه این که یه مدت تو اون اتاقه کاری کرده باشن). بعدش بهشون این فرصت رو دادیم که به خیریه کمک کنند یا بین خوردن سیب یا اسنک انتخاب کنند. نتایج نشون می‌ده اونایی که توی اتاق مرتب کار کرده بودند در مقایسه با گروه میزنامرتب، پول بیشتری به خیریه کمک کردند و بیشترسیب رو به جای اسنک انتخاب کردند!!

در یک آزمایش دیگه همین سناریو رو تکرار کردند و بعد از دو گروه خواستند برای توپ پینگ پنگ فوایدی نام ببرند. دیدن هر دو گروه تعداد ایده‌های برابری تولید کردند ولی گروهی که رو میز شلخته کار کرده بودند ایده‌هاشون خلاقانه‌تره!

از این آزمایش که تازه می‌شه به نحوه‌ی طراحی آزمایشش هم ایراداتی وارد کرد، محقق‌ها نتیجه گرفتند که میز کار شلخته می‌تونه برای خلاقیت مفید باشه.

حالا از کجای این دراومده که باهوش‌ها میز کار و اتاق هاشون شلخته‌تره؟ یه آقایی به اسم John Stanley Hunter که روزنامه‌نگار حوزه‌ی اقتصاد و سیاسته اون مقاله‌ی Independent رو نوشته و همینطوری یه ادعای گنده و بدون پشتوانه‌ای بر حسب اون مقاله درآورده. و یک آقای دیگه‌ای که روان‌شناسه در توییتر فارسی اون ادعا رو آب و تابی هم داده و اینطوریه که مقاله بعد از ۴ لایه فاصله گرفتن از اصلش به شکلی کاملاً غلط و گمراه‌کننده به‌دست شما رسیده.independent.co.uk/news/science/i…
psychologicalscience.org/news/releases/…
journals.sagepub.com/doi/abs/10.117…

جدی ۱۰ یورو دادم به توییتر صرفاً‌ واسه این که بتونم این توییت رو بلند بنویسم.

دیدن یکی داره زیر نور تیرِ چرغ برق دنبال یه چیزی می‌گرده. می‌گن اقا چیزی گم کردی؟ می‌گه آره کیف پولم رو توی خیابون گم کردم. می‌گن پس چرا اینجارو می‌گردی؟ می‌گه آخه اینجا روشنه!
مازلو به این می‌گه «روش‌محوری» در علم (درمقابل «مسئله‌محوری»).
در ادامه می‌گم اهمیتش چیه. یه مثال دیگه دکتریه که همه‌ی بیمارهاش رو سرماخورده تشخیص می‌داد، چون فقط بلد بود سرماخوردگی رو تشخیص بده! در روش‌محوری، تمرکز روی تکنیک‌ها، و ابزارها و روش‌های به‌کارگیری اوناست؛ در مسئله‌محوری، تمرکز بر مسائل، سوالات، کارکردها و اهدافه.

هفت واقعیت درباره وضعیت روان‌درمانی در ایران رو بررسی می‌کنم در این #رشته_توییت:

۱- روان‌درمانی در ایران گرون و لوکسه. با قیمت پیتزا و کافه هم مقایسه‌ش نکنید. اونام گرونن.

(۱/۷) ۲- یکسری گزینه‌های ارزان یا رایگان هم هست، مثل «مشاوره» دانشگاه. که به‌فرض که بشه بهش گفت روان‌درمانی، اینم یک گزینه‌ی بسیار محدوده که در اختیار اقشار محدودی از جامعه قرار گرفته (ضمناً ارتباطش با دانشگاه هم برای عده‌ای ناخوشاینده).

بشر یک پدیده‌ی کاملاً فرهنگی که با زیستش جور درنمیاد ساخته به اسم ازدواج. بعد یک باوری هم برای خودش تراشیده که می‌تونه تا آخر عمر با فقط یک آدم سکس کنه. بعد چند ماه یا چند سال می‌بینه دیگه با اون آدم تحریک نمی‌شه. می‌گرده دنبال مشکل توی خودش یا طرف مقابل. #رشته_توییت حالا اینجا چندتا حالت پیش میاد: اولیش اینه که طرف دست به دامن کمپانی‌های دارویی یا سکس‌تراپیست و درمانگر. اگه اون تراپیست باسواد و منصف باشه به‌جای «درمان» به طرف نشون میده که اساساً مشکل چیز دیگه‌ایه. در غیر این صورت، یه پولی از طرف هدر میره و موقت شاید جواب بده اما بلندمدت نه.

۱۰ نشانه‌ی این که شما به بلوغ هیجانی رسیده‌اید (یا نرسیده‌اید) #رشتو

۱- شما یاد گرفته‌اید که دیگران نمی‌تونن خود به خود ذهن شما رو بخونن. تا شما فکرها و احساساتتون رو با کلماتی واضح و در آرامش بیان نکنید، نمی‌تونید دیگران رو سرزنش کنید که چرا شما رو درک نمی‌کنن. ۲- شما متوجه این موضوع هستید که ریشه‌ی رفتار بد دیگران واقعاً به ترس و اضطراب اون‌ها برمی‌گرده – نه به حماقت یا بدجنسی اون‌ها (گرچه تصور حالت دوم آسون‌تره). از موضع حق‌به‌جانب فاصله دارید و نمی‌گید مردم جهان یا هیولان یا احمق. این نگاه باعث شده کمتر جهان رو سیاه و سفید ببینید.