Het harde werken in het speciaal onderwijs is iets wat mij veel voldoening geeft. De bijzondere momenten met de leerlingen, het samen werken aan de doelen en lesstof, oefenen, grapjes maken. Ik ben trots op mijn werk en hoe het gaat. Toch vreet er regelmatig wat aan mij. Onzeker.
De leerlingen hier zitten hebben stuk voor stuk negatieve ervaringen met het onderwijs. Dit leidt vrijwel altijd tot een moeizaam begin waarin het zelfvertrouwen van de leerlingen weer moet groeien. Elk kind heeft een bijzondere behoefte waarin je moet proberen te voorzien.
Dit leidt weer tot hele wonderlijke constructie met uitzonderingen om de geldende structuur. Dit voor leerlingen die momenteel echt niet tot leren komen. Onrust thuis, in het hoofd, in het contact met andere leerlingen. Er is veel wat hen in de weg staat om te functioneren.
Leerlingen met oppositioneel gedrag, onrust, onvoorspelbare houding naar anderen, impulsiviteit. Het is ingewikkeld om leerlingen hier in te voorzien. En dan voor iedereen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik elk jaar wel leerlingen tegen kom en denk: Wat moet ik hiermee?
Leerlingen die zulk afwijkend gedrag laten zien dat wij, (ondersteuning, MT en ik) ook niet meer weten waar we moeten beginnen. Hoeveel ondersteuning kunnen wij bieden dat het kind tot functioneren komt (sociaal of cognitief) en het niet ten koste gaat van de andere 15 leerlingen
Hoe kan ik het onderwijs zo vormen dat het kind meekomt en ik het nog wel onderwijs kan noemen. En dan dus niet teveel spelen en in een 'leuke' vorm leren, maar ook dat het kind leert hoe het zich hoort te gedragen in een groep en tijdens een les.
Ik wil het dragelijk voor zowel de andere leerlingen, ondersteuning als voor mijzelf maken. Elke dag observeer, praat en overleg met @os_maureen (mijn steun en toeverlaat in deze klas) en stel ik het onderwijs bij. Elke dag probeer ik het weer en toch lukt het de leerling niet.
Wanneer kan ik zeggen: 'help me, want ik weet het ondertussen niet meer' en wanneer: 'ik heb het geprobeerd, het is genoeg'. De weinig hulp of teveel ruimte en de leerling leert vrijwel niets en fladdert of weer te veel werk/weinig ruimte en het kind blokkeert/frustreert.
Het is een dunne lijn waar ik mij voor mijn gevoel op bevind. De oorzaak van veel kopzorgen en piekermomenten. Kwetsbaar opstellen en vragen stellen lijkt mij de uitkomst hierin. Wees eerlijk naar het kind en naar jezelf
Mijn vraag aan jullie: Wat maak jullie onzeker in je werk?
Mijn vraag aan jullie: Wat maak jullie onzeker in je werk?
@threadreaderapp please unroll
