چندی پیش رستم قاسمی، معاون اقتصادی نیروی قدس سپاه، اعلام کرد که ایران بابت هزینه هایی که در سوریه کرده قراردادی با سوریه بسته و ۱ میلیارد تن از منابع فسفات سوریه در اختیار ایران قرار خواهد گرفت. فارغ از اینکه این قرارداد این طور که پیداست تا به امروز عملی نشده است،
روسها بلافاصله دست به کار شدند و قرارداد جدا گانه ای با دولت سوریه برای استخراج سالانه ۲.۲ میلیون تن فسفات به مدت ۵۰ سال بستند که از این مقدار گویا ۳۰ درصد از حجم تولید فسفات به دولت سوریه تعلق خواهد گرفت. اما چرا باید ایران هر چه سریع تر این قرارداد را اجرا کند یا
به عبارت دیگر اگر این قرارداد عملی نشود، چه به دلیل فشار روسها و چه به دلایل دیگر، ایران در اینجا چه چیزی از دست خواهد داد یا
باز به گونهای دیگر برای چه اصلا روسها انقدر به منابع فسفات سوریه علاقه مند هستند با اینکه خود نیز منابع فسفات قابل توجهی بالغ بر ۱ میلیارد و ۳۰۰ تن دارند؟
به سه دلیل فسفات سوری از اهمیت خاصی برخوردار است:
۱) مشخصه بارز کانسنگ فسفات سوریه وجود درصد بالای پنتا اکسید فسفر (۲۸ تا ۳۴ درصد) در این کانسنگ میباشد، به عبارت دیگر از این کانسنگ مقدار قابل توجهی فسفات بر خلاف دیگر کانسنگهای فسفات موجود در دیگر کشورها به دست میآید.
۲) ویژگی بارز دیگری که کانسنگ فسفات سوری دارد، وجود مقادیر بسیار نا چیزی از عنصر کادمیوم (۳ تا ۵ ppm) بر خلاف دیگر کانسنگها است. این عنصر طبق تحقیقات انجام شده سرطان زا میباشد و نباید در کود تولید شده فسفات صادر شده به عنوان مثال به اتحادیه اروپا از ۳۲ میلیگرم
در هر کیلوگرم فسفات بیشتر باشد. از آنجا که روسیه این کودها را طبق تحقیقاتی که انجام شده به این اتحادیه صادر میکند، میتواند با فروش این کود مرغوب که حاوی مقادیر بسیار ناچیزی از کادمیوم است، بازار را به خوبی در دست گیرد و در واقع نوعی منوپولی برای خود ایجاد کند.
۳) اما دلیل بسیار مهم دیگر وجود اورانیوم در کانسنگ فسفات سوری میباشد. این کانسنگ حاوی میزان ۳۰۰ گرم اورانیوم در هر تن است. این در مقایسه با انواع دیگر کانسنگ فسفات که از میزان اورانیوم ۲۰۰ گرم در هر تن بیشتر برخوردار نیست، میزان بالایی محسوب میشود.
با در نظر گرفتن سالانه استخراج ۲.۲ میلیون تن کانسنگ فسفات سوری توسط روس ها، از این مقدار میتواند ۶۶۰ تن اورانیوم به هنگام پروسه تولید کود فسفات نیز استخراج کنند. برای مقایسه کیک زرد تولید شده سالانه ایران بالغ بر ۴۰ تن میباشد.
از آنجا که ایران از منابع اورانیوم کمی برای پیش برد فعالیتهای هستهای خود بهره میبرد، استخراج این کانسنگهای فسفات سوری میتواند تولید سالانه کیک زرد کشور را به صورت قابل ملاحظه ای افزایش دهد.
فارغ از این در حال حاضر یکی از چالش های بخش کشاورزی ما نداشتن کود سوپرفسفات است. این کود وارداتی است و قیمت آن در شرایط فعلی سر به فلک کشیده است. واردات کانسنگ فسفات از سوریه و ترکیب آن با اسید سولفوریک میتواند مشکل کود شیمیایی فسفات کشور را رفع نماید.
جدای از این داستان متاسفانه سهم ایران از باز سازی سوریه و فعالیتهای اقتصادی مرتبط با آن بر خلاف روسها که همه جا موی دماغ ما هستند، بسیار ناچیز است که این باز خیانت بزرگ دیگری از این دولت تشکیل شده از قهرمانان دیپلماسی میباشد.
امید است که در دولت آینده این روند منفعلانه اقتصادی در سوریه و در دیگر کشورها به طور جدی تغییر پیدا کند هر چند که ناخوشایند روسها باشد.
• • •
Missing some Tweet in this thread? You can try to
force a refresh
تا ۱۰ روز دیگر قرار است کتابی از تجزیه و تحلیل آرشیو دزدیده شده هستهای ایران توسط موساد از یک فیزیکیدان آمریکایی بیرون بیاد که معنای "عبور از مرحله خطر" را خواهیم فهمید، اما از الان بگم که طبق آنالیز این کتاب، ایران
به ایجاد یک برنامه سلاح هسته ای بر اساس implosion در اوایل سال 2000، سپس به کوچک سازی و تغییر جهت مجدد آن در سال 2003/2004، تا دستیابی به توانایی های برای تولید سلاح هسته ای در کوتاه مدت اقدام کرده و دست یافته است. به عبارت واضح تر
ایران یا الان سلاح هستهای تولید کرده است و یا میتواند در مدت کوتاهی وقتی فرمان صادر بشود تولید کند. اینها همه گویای این نکته هستند که برنامه هسته ای ایران که سر آن ۲۰ سال مذاکره میشود
یوسی کوهن، رئیس موساد، در ملاقات با جو بایدن، رئیس جمهور آمریکا، روز شنبه در واشنگتن، اطلاعات حساسی راجع به ایران ارائه داد که نشان می دهد فاصله بسیار زیادی بین وضعیت فعلی پروژه هسته ای ایران و وضعیت آن در سال ۲۰۱۵، هنگام امضای توافق هسته ای وجود دارد.
به گزارش منابع رژیم صهیونیستی در طی این دیدار، بایدن از اقدامات جسورانه ای که این این سازمان تروریستی برای به دست آوردن اطلاعات انجام داده قدردانی کرد، اما با این وجود تمایل مشخصی برای بازگشت به توافق ۲۰۱۵ (برجام) دارد.
از اینجا به بعد خیلی فکاهی می شود، کمربند ها را محکم ببندید که منفجر نشید:
طبق اطلاعات منابع غربی، در روزهای آینده تیمی از آژانس بین المللی انرژی اتمی به ایران به منظور مذاکره برای عدم پاک کردن اطلاعات دوربینهای نصب شده در تاسیسات هستهای وارد ایران خواهند شد.
فارغ از این، این تیم فرستاده شده قرار است ایران را با کمال پرویی و وقاحت در مورد پارتیکلهای اورانیوم کشف شده در چند سایت هستهای و نظامی مورد پرسش قرار دهد. دقیقا همان چیزی شد که چندی پیش عنوان کرده بودم که آژانس برای فشار روی ایران به منظور عدم پاک کردن اطلاعات
موجود در دوربین ها، این داستان کشف پارتیکلهای اورانیوم را به عنوان حربه و اهرم فشار استفاده خواهد کرد. دوستان سخت بایستند و اطلاعات را (اگر تحریمها تا ۲۲ ماه می رفع نشد که نخواهد شد) با اقتدار پاک کنند.
دوست عزیزی در مورد زخایر اورانیوم موجود در کشور پرسیدند که باید بگم خوشبختانه چند سال پیش بر خلاف انتظار زخایر زیادی اورانیوم در اطراف شهر یزد در سطح و عمق زمین پیدا شد. بعد از آن ایران توانست تولید کیک زرد خود را به صورت چشمگیری افزایش دهد، به طوری که در سال گذشته شمسی
به گفته علی اکبر صالحی، رئیس سازمان انرژی اتمی ایران، چیزی بالغ بر ۴۰ تن کیک زرد تولید کردیم و این یعنی افزایش ۸ برابری تولید این محصول استراتژیک نسبت به سالهای پیشین.
فارغ از این طبق گفته بهروز کمالوندی، سخنگوی سازمان، نتایج امیدوار کنندهای از احتمال کشف ۴ معدن جدید اورانیوم در عمق ۶۰۰ تا ۷۰۰ متری وجود دارند که با راه اندازی آنها تولید کیک زرد کشور در آینده نزدیک به ۱۰۰ تن در سال خواهد رسید. لازم به ذکر است که در حوزه اکتشاف
برای ایران تعیین تکلیف میکند که چه محصول شیمیایی اجازه دارد تولید کند و چه تولید نکند که مبادا یک وقتی برای استخراج اورانیوم از این مواد شیمیایی استفاده بشوند، به عبارت دیگر
برخی از دوستان پیام دادند و در مورد ساخت میله های سوخت هستهای در ایران برای نیروگاه ها و به طور کل در راکتورهای زیردریایی ها پرسیدند که توضیحاتی را در این رشته توییت تقدیمتان میکنم.
در ارتباط با ساخت میلههای سوخت هستهای برای راکتور ها، نکتهای که کمتر بهش توجه شده این است که ایران جزو معدود کشور هایی است که موفق به تکمیل چرخه کامل سوخت هستهای از استخراج تا ساخت خود میله سوخت برای راکتورهای آب سنگین و آب سبک شده است.
در کل به غیر از ایران سه کشور روسیه، آمریکا و چین این میلهها را می سازند. بقیه کشورها ممکن است اورانیوم استخراج کنند و حتی غنی سازی هم انجام دهند، اما عملیات تبدیل اورانیوم غنی شده یا طبیعی به قرصهای سوخت و قرار گرفتن آنها در میلههای سوخت در کشور ثالثی انجام میپذیرند.