Over onderstaand draadje twijfelde ik, het zijn de heftigste ontmoetingen uit mijn carrière, maar ook dit is onderwijs en ook dit geeft aan hoe belangrijk school kan zijn en hoe pijnlijk kinderlevens kunnen verlopen. Dit is een gemixt verhaal over verwoeste kinderlevens. 1/12
Ontmoeting met Jeanne: Op een zomerfeest hoor ik een professionele band prachtige Franse chansons spelen. Ik krijg direct grootse lesprojecten in mijn hoofd en maak een praatje met de artiesten om te vragen of ze een keer bij mij op school willen spelen. Dat willen ze! 2/12
Ik bedenk een uitgebreide lessenserie: een concours de la chanson, we bestuderen liedjes en lezen teksten in klas 1, 2 en 3 en organiseren per klas een concours, daarna een leerjaarconcours en de winnaars daarvan mogen optreden met deze professionele band. 3/12
Ik vertel hierover in de 2e en Jeanne, stoer, kort haar, jongensachtig type, blijft hangen aan het eind van de les en vertelt mij dat haar vader fan is van deze band en dat ze dit op reis altijd luisteren. Ik reageer enthousiast. Zij reageert een beetje nukkig, tja pubers. 4/12
Het concours werd een groot succes, Jeanne kwam ook op de muziekavond, in haar eentje. Het werd een mooi Frans muziekfeest. De band speelde de sterren van de hemel en de winnaars van het concours stonden te stralen tijdens hun Franstalige optredens, ik was apetrots op ze. 5/12
Een paar maanden later ontving ik een mail van Jeanne, een mail aan al haar leraren. Ze nodigde ons uit, de volgende dag in een lokaal. Ze wilde ons iets heel belangrijks vertellen. Ik kreeg kippenvel en realiseerde me dat dat vast niets goeds zou betekenen. 6/12
Ik stuurde haar een mail dat ik zou komen en dat ik het indrukwekkend vond dat ze ons uitnodigde en dat ik haar sterkte wenste met wat ze te vertellen had en dat ik haar zou steunen, wat het ook was. Ik wist niet wat ik schrijven moest, maar voelde dat ik moest reageren. 7/12
De volgende dag kwamen we schoorvoetend het lokaal binnen. Jeanne zat daar en zei ons dapper gedag, ze zat naast de vertrouwenspersoon, ze hadden de stoelen in een kring gezet en we zaten in een lokaal waar niemand naar binnen kon kijken. 8/12
Dat beeld van dat dappere meisje zo alleen tussen al die volwassenen krijg ik niet meer van mijn netvlies. De vertrouwenspersoon legde uit dat Jeanne iets belangrijks te vertellen had en gaf haar het woord. Jeanne schraapte haar keel en haalde diep adem. 9/12
“Gisteren is mijn vader naar het politiebureau gegaan en heeft zichzelf aangegeven in verband met incest, mijn vader kon er niets aan doen, zelf was hij ook slachtoffer”. Jeanne legde ons alle details uit en vertelde dat zij zich nu zorgen maakte om haar broer en moeder. 10/12
Jeanne werd bevrijd van een afschuwelijke periode, maar ging een andere afschuwelijke periode vol schuldgevoel in. Helaas bleek die te zwaar om te combineren met school. Er bleek ruimte nodig voor verwerking en verwarring. Jeanne verliet de school, maar we hielden contact. 11/12
Uiteindelijk haalde Jeanne glansrijk haar HAVO-diploma. Ze knokt zich door het leven, beschadigd, maar dapper. Ik heb nog altijd veel respect en bewondering voor haar kracht en doorzettingsvermogen en voor het dappere meisje dat daar toen zat in die kring met volwassen. 12/12
• • •
Missing some Tweet in this thread? You can try to
force a refresh
