Dit draadje gaat over het vak Frans. "Welke idioot gaat er nu Frans studeren?" zou ik gedacht hebben in klas 1. Ik zie het veel mensen denken en ook vandaag heb ik weer 2(!)keer gehoord "ik was zo blij toen ik Frans kon laten vallen!" Ik herken dat gevoel. Pourquoi ? 1/14
Ik schreef al dat ik redelijk onwetend naar het gymnasium ging. Ik had geen idee waar ik aan begon en vond klas 1 fantastisch maar ontzettend moeilijk. Ik had op een zeer degelijke basisschool gezeten, maar het ontleden bleek bij Frans en latijn een struikelblok. 2/14
Ik wilde graag op deze school blijven en knokte dus om hard te leren, maar voor Frans haalde ik 3-en en 4-en. Ik had een hekel aan de leraar en had geen idee hoe ik het vak aan moest pakken. Hierdoor begrijp ik nu mijn leerlingen ook heel goed als ze Frans moeilijk vinden.3/14
Halverwege de brugklas vertelden mijn ouders dat zij een pleegkind overwogen. Ik was de oudste van 3 en ze aarzelden nog of dat voor ons ook wel ok was. Mijn moeder zag op een dag een advertentie van Europakinderhulp (@EKHforkids). Die organisatie zocht vakantiegastgezinnen. 4/14
Mijn moeder belde met de organisatie en er kwamen 2 mensen vertellen dat de kinderen arm waren, luizen hadden, in hun bed plasten en soms ook spullen stalen. Mijn ouders zeiden. "Iedereen is welkom. Wij kunnen toch niet op vakantie en een bordje extra kost niets". 5/14
Ik was boos, hoe konden ze nou een stelend, bedplassend kind met luizen uitnodigen? Ze kozen voor een jong meisje en de mevrouw vroeg of mijn ouders Frans spraken. "Ja!" riepen ze enthousiast! Nodigt u dan een Frans meisje uit, veel mensen durven dat niet. 6/14
Ik was nog bozer, een Frans kind? Ik haatte Frans! Mijn ouders hielden voet bij stuk en nodigden de zesjarige Martine uit, uit Lille. Ik raakte in paniek. Martine kwam 4 weken, mijn broertje en zusje, in het po, hadden de eerste 3 weken nog school! 7/14
Ik ging naar de Utrechtse bieb en haalde daar leesboekjes. Elke week 3. Ik maakte woordenlijsten en leerde die uit mijn hoofd en ik ging naar die vervelende leraar. Ik wilde hem niets vertellen, maar vroeg hem wel "Hoe zeg je "wat is dat" in het Frans? "Qu'est-ce que c'est". 8/14
Op de dag dat de bus aan kwam vol Franse bleekneusjes begon ik het wel erg spannend te vinden. Er kwam een piepkleine, stoere Française uit de bus. Het klikte gelijk tussen Martine en ons en Martine is 10 jaar blijven komen, in de zomer en met kerst. 9/14
Ik sprak af met vriendinnen en moest Martine steeds meenemen de eerste weken. Het arme kind heeft denk ik de hele dag "Qu'est-ce que c'est en français ?" moeten horen. Na 3 weken droomde ik in het Frans en ik heb nu de illusie dat ik na 4 weken vlekkeloos Frans sprak. 10/14
In de 2e klas kreeg ik dezelfde leraar. Opeens haalde ik alleen nog maar 10-en voor Frans. Mijn leraar ging iedere toets argwanender kijken en riep mij bij zich. "Elise, je spiekt, maar ik zie niet hoe, vertel maar op!" Ik antwoordde brutaal: "Dan moet u beter opletten!" 11/14
Ik was boos op mijn leraar. Ik had in klas 1 alleen maar 3-en gehaald en sprak nu vlekkeloos Frans, mijn vriendinnen met hoge cijfers hadden geen woord durven zeggen. Uiteindelijk bleek ik beter Frans te kunnen. Ik besloot het Franse onderwijs volledig te gaan veranderen. 12/14
Mijn ietwat naïeve ideaal was om volledig Frans te gaan spreken, de leerlingen eerst te leren spreken en luisteren, zo ontmoet je immers iemand de eerste keer en dan pas de geschreven vaardigheden te onderwijzen, in kleine groepen met veel lesuren per week. 13/14
Nu, in halve groepen, merk ik dat mijn ideaal al best goed doordacht was. In kleine groepen kun je echt volledig Frans spreken in de les en de kinderen op hoog niveau leren spreken. In een klas van 30 blijkt dat helaas een stuk lastiger. Het plan klopte, nu het systeem nog! 14/14
• • •
Missing some Tweet in this thread? You can try to
force a refresh
