1/
MASS ATROCITY CRIMES
#SOSIRAN
Iran has crossed a decisive historical threshold.
What is unfolding constitutes mass atrocity crimes: the deliberate, systematic deployment of state violence against a civilian population. Verified reporting establishes that the Islamic Republic has turned its coercive apparatus inward—firing live ammunition at unarmed citizens, raiding hospitals and criminalizing medical care, carrying out mass arbitrary arrests, and governing through terror rather than law. This violence is coordinated, patterned, and national in scope. Civilians are not collateral damage; they are the objective.
Credible regional reporting further indicates a grave escalation through the mobilization of allied foreign militia elements, reportedly including fighters drawn from Iraq and networks linked to Hezbollah, deployed to reinforce repression where domestic units hesitate to fire on their own people. The importation of proxy violence marks a definitive rupture between the regime and the nation it claims to rule. Whether domestic or imported, the function is identical: to sustain power through fear after legitimacy has collapsed.
This is not law enforcement.
This is not internal security.
This is systematic, organized violence against a civilian population, now compounded by the reported use of foreign militia manpower.
History is unequivocal. When a state criminalizes care, weaponizes fear, and wages violence against society—especially by importing allied militias—it forfeits its claim to authority. Governance collapses into force; law yields to atrocity. Left unchecked, such conditions escalate toward crimes against humanity, with intergenerational consequences that scar nations and destabilize regions.
This moment is neither accidental nor chaotic. It is deliberate, patterned, and national in scope—an architecture of fear replacing legitimacy, coercion supplanting consent. Such moments define eras and test the moral boundaries of the international order.

Digital Suppression as Atrocity Infrastructure
In parallel with kinetic repression, the regime has deliberately shut down and throttled nationwide internet and communications infrastructure, severing access to information, emergency services, and external monitoring. This blackout is not incidental; it is an integral component of the atrocity architecture. By isolating the population, obstructing documentation, silencing victims, and preventing real-time reporting of killings and detentions, the regime seeks to conceal crimes, disable accountability, and facilitate further violence with impunity.
Under international law, such enforced digital isolation—when deployed alongside lethal force—constitutes an aggravating factor, heightening the risk of mass killings, enforced disappearances, and extrajudicial executions. The intentional suppression of communications signals not de-escalation, but preparation for intensified violence.

Executions as a Tool of Terror
Concurrently, credible reports indicate that mass executions are now underway or being rapidly accelerated, particularly through expedited judicial processes, secret proceedings, and the use of capital punishment as an instrument of terror. Individuals detained in connection with protests and alleged dissent are reportedly being sentenced and executed under vague charges such as “enmity against God” or “corruption on earth,” often without due process, legal representation, or transparent trials.
The resurgence and intensification of executions in this context is not penal policy; it is state-directed killing designed to terrorize society, deter resistance, 2/
and eliminate perceived opposition. Under international law, the use of executions during periods of mass repression—especially following arbitrary detention and denial of fair trial guarantees—constitutes an acute escalation toward crimes against humanity and is a classic indicator of imminent or ongoing mass atrocity.

Individual Criminal Responsibility and Chain of Authority
Under international law, individual criminal responsibility attaches across the full chain of authority.
Responsibility begins at the apex of power with those exercising supreme command authority over the state’s security, intelligence, and judicial apparatus—most notably Ali Khamenei, whose ultimate control over the IRGC, Basij, intelligence services, and judiciary establishes primary command responsibility.
It extends to the civilian executive, including the President, Masoud Pezeshkian, whose knowledge, public legitimization, retention of officials, or failure to act within his constitutional capacity may constitute criminal omission under international law.
Responsibility further encompasses the senior leadership of the coercive apparatus itself:
•The IRGC under its current Commander-in-Chief, Mohammad Pakpour, appointed on June 13, 2025.
•Prior command responsibility arising from the tenure of former IRGC Commander-in-Chief Hossein Salami, who served from 2019 until his death on June 13, 2025, when he was killed in an Israeli airstrike in Tehrantargeting IRGC facilities. Iranian state media acknowledged his death and characterized it as martyrdom. The strike occurred amid a broader Israeli–Iranian escalation in which multiple senior Iranian military figures were killed. Following Salami’s death, Mohammad Pakpour was appointed as his successor.
•The IRGC Quds Force under Esmail Qaani, particularly insofar as coordination with foreign militias is concerned.
•The national law-enforcement and internal security apparatus commanded by Ahmad-Reza Radan.
•The intelligence services overseen by Esmail Khatib.
•The judiciary under Gholam-Hossein Mohseni-Ejei, which has enabled arbitrary detention, denial of due process, summary trials, and the renewed use of executions as a tool of repression.
Responsibility extends further—including but not limited to—all provincial commanders, Basij leadership, security units, judicial officials, prison authorities, and auxiliary forces who ordered, facilitated, coordinated, enabled, covered up, or executed these crimes, or who failed to intervene despite a legal duty to do so. This articulation does not claim completeness; liability is determined through investigation, not political declaration.
No office, rank, title, or claim of sovereignty confers immunity for mass atrocity crimes.
Where such responsibility is established, international law requires investigation, indictment, and arrest. States exercising international or universal jurisdiction are under a legal obligation to act. Continued freedom of those bearing responsibility constitutes not neutrality, but tolerance of ongoing criminal conduct.

Immediate Consequence and Required Action
Accordingly, the conclusion is unavoidable and immediate:
The regime must step down—without delay—and relinquish power.
Authority must be transferred immediately to a legitimate, civilian-led transitional authority, exercising constituent power on behalf of the Iranian people, mandated to halt all violence, immediately suspend all executions, release political prisoners, restore medical neutrality, guarantee fundamental freedoms—including full restoration of internet and communications access—and initiate a credible transition under international supervision.
Any continuation of the current regime in power constitutes the ongoing perpetration of mass atrocity crimes.
International intervention is no longer discretionary. It is a moral and legal obligation.
Failure to act—including failure to pursue accountability through investigation, arrest, and prosecution—

پژواک مقاومت: روح ناکام‌نشدنی زنان ایرانی در برابر ستم مردسالارانه و دیکتاتوری نظامی و مذهبی - ایران اشغالی، مستعمره اخوندها

«روز جهانی زن در کشوری که سلطه مردسالارانه آن بیداد میکند، بی معنی ست...
مگر میشود ظلمی که در این تاریخ بر زنان این سرزمین شده با تمام وجود لمس نکرده باشی؟!
زنان قهرمانی که قربانی ریشه های پیچ در پیچ خشونت در این‌جغرافیا بوده اند؛ اما از پا ننشستند تا فرزاندانشان سربلند زندگی کنند...
زنانی که در برابر ظلمی که به آنان شده، عصیان می کنند و منتظر منجی نمی مانند...
مادرانی که به جرم خونخواهی فرزندشان، به بند کشیده شدند؛ اما نشکستند و راسخ تر شدند...
زنانی که با تنی سرد، ده ها و صدها هُرم آفتاب را درون سرمای سوزان زندان تجربه کردند و از امید و آرمان خود دست نکشیدند...
مادران سوخته دلی که شکنجه و تحقیرشان کردند؛ اما شعله درونشان فرو که نه؛ تازه، زبانه کشید...
زنانی که فرزندشان را در چاردیواری زندان به دنیا آوردند و آزاده بزرگش کردند...
زنانی که پشت در زندانِ مردان نامرد، در آرزوی به آغوش کشیدن فرزندشان مو سپید کردند...
مادرانی که در هجران فرزندان خود سوختند و بی آخرین دیدار به خواب رفتند..
زنانی که از فکر کردن به مرگ رها شدند و وقتی باتوم و تفنگ و شوکر بدستان را میدیدند،فریاد زن، زندگی، آزادی سر دادند...
چطور میتوان رنج مادران داغدیده، زنان آزادی‌خواه دربند، زنان قربانی خشونت خانگی و نگاه نگران مادران دانش‌آموزان مسموم شده را ندید؟که این درد، نه فقط درد جنس زن، که درد همه ایران است …
این روز، یاداور ژینا، نیکا، حدیث و همه آنان که هنوز نامشان را صدا نکرده اند، است؛ برای خاطر ترس، برای خاطر بغض، برای شور، برای خاطر آن کلمه، برای آن لحظه که در زیر پوستمان، در تک تک سلولهایمان و در قلبمان، تا به امروز ادامه یافته...

من، زنی از این مرز و بوم یقین دارم که روح بیدار زنان سرزمینم، آرام نمی ماند و پرده از راز خاکستر برمیدارد...
و می دانم...
می دانم ..
که آن روز دور نیست...» شهناز

درود بر شیرزنان و دلاورمردان ایران زمین، در اعماق تاریخ و از دل سیاهچال‌های تیره، همواره طلایه‌دارانی برای یافتن مسیری به سوی آفتاب بوده‌اند. در این میان، زنان ایرانی نه تنها در کنار مردان بلکه در خط مقدم مبارزه برای ساخت آینده‌ای روشن و عاری از استبداد و تبعیض، نقش‌آفرینی کرده‌اند.

زنان و دختران ایران با شجاعتی استثنایی در مبارزات اجتماعی و سیاسی شرکت کرده و نشان داده‌اند که آینده‌ای مبتنی بر برابری، صلح و پیشرفت ممکن است. آن‌ها ثابت کرده‌اند که جامعه‌ای بدون خشونت و تبعیض، جامعه‌ای است که در آن هر فرد فارغ از جنسیت، قادر به ایفای نقش خویش است.

برای رسیدن به چنین جامعه‌ای، زنان باید در همه ابعاد، از جمله در فرایند گذار به دموکراسی، فعالیت‌های سیاسی-اجتماعی، ساختارهای قدرت و تصمیم‌گیری‌های کلان، نقش موثری ایفا کنند. برابری جنسیتی نه تنها به معنای فرصت‌های برابر برای همه است بلکه به معنای توانمندسازی زنان برای داشتن حق انتخاب و تصمیم‌گیری در زندگی فردی و اجتماعی آن‌ها نیز می‌باشد.

تقویت حقوق زنان و رفع موانع از مسیر مشارکت سیاسی و اجتماعی آن‌ها، گام اساسی در دستیابی به برابری جنسیتی است. حمایت جهانی از زنان، از ایران گرفته تا دیگر نقاط جهان، ضروری است. کشورهایی که زنان در آن‌ها نقش فعال دارند، نشان‌دهنده‌ی جوامعی دموکراتیک‌تر، پاسخگوتر و عادلانه‌تر هستند.

برای پیشبرد این مسیر، پیشنهاد می‌شود:
- آموزش و تقویت مهارت‌های زنان در سازمان‌های مدنی و احزاب سیاسی صورت گیرد.
- دسترسی و نقش زنان در بخش‌های عدالت و قضایی گسترش یابد.
- در دوران گذارهای سیاسی و پس از آن، از مشارکت زنان حمایت به عمل آید.

ما به سمت فردایی حرکت می‌کنیم که در آن، زن و مرد، دست در دست هم، برای ساخت جامعه‌ای آزاد، عادل و پیشرفته تلاش می‌کنند. «زن، زندگی، آزادی» نه تنها شعار، بلکه آینده‌ای است که ما با هم می‌سازیم. ۲/
این گفتمان باید با همکاری و هم‌افزایی همگانی، از جمله ایجاد انجمن‌ها، برگزاری کارگاه‌ها و جلسات آموزشی، همکاری با سازمان‌های بین‌المللی، انجام تحقیقات و نظرسنجی‌ها و راه‌اندازی کمپین‌های آگاه‌سازی گسترش یابد. تنها از این راه است که می‌توانیم به جامعه‌ای دست یابیم که در آن هر صدایی شنیده شده و هر فردی بتواند در ساخت آینده‌ای پایدار و پیشرفته نقش‌آفرینی داشته باشد. هر قدم کوچک در این مسیر، نه تنها یک پیشرفت بزرگ برای زنان ایرانی به حساب می‌آید، بلکه برای جامعه‌ی جهانی نیز الهام‌بخش است. مشارکت و حضور فعال زنان در تمامی عرصه‌های جامعه، به‌ویژه در فرآیندهای تصمیم‌گیری و ساختارهای قدرت، نه تنها به تحقق برابری جنسیتی کمک می‌کند، بلکه زمینه‌ساز توسعه‌ی پایدار و جامع‌نگری می‌شود.

در این راستا، اهمیت نقش آفرینی زنان در دوران گذار سیاسی و فرایندهای صلح‌آمیز بیش از پیش آشکار می‌شود. زنان با دیدگاه‌های متفاوت و رویکردهای نوآورانه خود می‌توانند به گفتگوهای ملی و بین‌المللی عمق بخشیده و راهکارهای جدیدی برای حل منازعات ارائه دهند. زنان با تجربیات متنوع و دیدگاه‌های خود می‌توانند در ایجاد فضایی برای گفتگو و تفاهم نقش مهمی ایفا کنند.

این امر مستلزم آن است که زنان از دسترسی برابر به منابع، آموزش و فرصت‌های اقتصادی برخوردار باشند تا بتوانند به طور کامل در جامعه مشارکت کنند. ایجاد فرصت‌های برابر برای زنان در عرصه‌های کارآفرینی، علم و فناوری، هنر و فرهنگ، ضروری است تا زنان بتوانند توانمندی‌ها و خلاقیت‌های خود را به کار گیرند

در پایان، تأکید بر این نکته ضروری است که دستیابی به جامعه‌ای برابر و عادلانه، تنها با حضور و مشارکت همه افراد جامعه، اعم از زنان و مردان، امکان‌پذیر است. هم‌افزایی و همکاری بین تمامی اقشار جامعه می‌تواند به شکل‌گیری فرهنگی مبتنی بر احترام متقابل، تفاهم و همدلی منجر شود. آینده‌ای که ما برای آن تلاش می‌کنیم، آینده‌ای است که در آن هر فرد، صرف نظر از جنسیت، نژاد، مذهب یا موقعیت اجتماعی، می‌تواند به طور کامل و بدون هیچ‌گونه محدودیتی در جامعه مشارکت کند و به توسعه‌ی آن کمک نماید.

برای رسیدن به این هدف، ما باید همچنان به تبادل ایده‌ها و تجربیات، گسترش آموزش و ارتقای آگاهی اجتماعی، و پشتیبانی از تلاش‌های فردی و جمعی ادامه دهیم. تنها از این راه است که می‌توانیم جامعه‌ای را بسازیم که در آن هر فردی قادر به دستیابی به تمام پتانسیل خود باشد و در نتیجه، جامعه به طور کلی پیشرفت کند.

در ادامه‌ی این مسیر، ارزشمند است که فضاهای امن و حمایت‌گر برای تبادل نظر و ابراز عقیده‌ی زنان ایجاد شود. این فضاها می‌توانند در قالب انجمن‌های محلی، کافه‌های گفتگو، وبینارها و کارگاه‌های آنلاین باشند که در آن‌ها زنان از همه‌ی اقشار جامعه می‌توانند تجربیات و دیدگاه‌های خود را به اشتراک بگذارند و از یکدیگر یاد بگیرند.
تشویق زنان به اتخاذ نقش‌های رهبری و تصمیم‌گیری نیز باید در اولویت باشد. برای این منظور، ضروری است که برنامه‌های آموزشی و توسعه‌ی حرفه‌ای ویژه‌ای طراحی و اجرا شوند که به زنان مهارت‌های لازم برای موفقیت در محیط‌های رقابتی و چالش‌برانگیز را ارائه دهند.
همچنین، حمایت از کارآفرینی و ابتکارات نوآورانه‌ی زنان باید تقویت شود. دولت‌ها و سازمان‌های غیردولتی باید با ارائه‌ی منابع مالی، آموزشی و مشاوره‌ای، به زنان کمک کنند تا ایده‌های خود را به واقعیت تبدیل کنند و کسب‌وکارهای موفقی راه‌اندازی نمایند.
علاوه بر این، ضروری است که قوانین و مقررات حمایت‌کننده از حقوق زنان تقویت و اجرایی شوند. دولت‌ها باید اطمینان حاصل کنند که زنان در برابر خشونت، تبعیض و سوء استفاده محافظت می‌شوند و قادر به دستیابی به عدالت و برابری هستند.
در پایان، باید تاکید کرد که مشارکت زنان در تمامی جنبه‌های جامعه تنها به نفع آن‌ها نیست، بلکه به نفع تمام اعضای جامعه است. جوامعی که در آن زنان توانمند و فعال هستند، جوامعی هستند که در آن‌ها نوآوری، خلاقیت و پیشرفت سریع‌تر اتفاق می‌افتد. همه‌ی ما، اعم از زن و مرد، باید برای ساختن جامعه‌ای عادلانه‌تر و متوازن‌تر تلاش کنیم، جامعه‌ای که در آن هر فردی می‌تواند بدون توجه به جنسیت، نقش مثبتی در توسعه و پیشرفت داشته باشد.
به این ترتیب، آینده‌ای که ما برای آن تلاش می‌کنیم، آینده‌ای است که در آن هر صدایی شنیده می‌شود و هر ایده‌ای ارزشمند شمرده می‌شود، و هر فردی، صرف‌نظر از جنسیتش، می‌تواند به تمام پتانسیل خود دست یابد.

این آینده‌ای است که در آن تفاوت‌ها دلیلی برای جشن گرفتن هستند نه تفرقه. در این جامعه، تنوع و گوناگونی فرهنگی، اجتماعی و جنسیتی، منابع قدرت و خلاقیت تلقی می‌شوند و از آن‌ها به عنوان ابزاری برای پیشرفت و رشد همه‌جانبه استفاده می‌شود

#EmbraceEquity

“روز جهانی زن در کشوری که سلطه مردسالارانه آن بیداد میکند، بی معنی ست...
مگر میشود ظلمی که در این تاریخ بر زنان این سرزمین شده با تمام وجود لمس نکرده باشی؟!
زنان قهرمانی که قربانی ریشه های پیچ در پیچ خشونت در این‌جغرافیا بوده اند؛ اما از پا ننشستند تا فرزاندانشان twitter.com/i/web/status/1… سربلند زندگی کنند...
زنانی که در برابر ظلمی که به آنان شده، عصیان می کنند و منتظر منجی نمی مانند...
مادرانی که به جرم خونخواهی فرزندشان، به بند کشیده شدند؛ اما نشکستند و راسخ تر شدند...
زنانی که با تنی سرد، ده ها و صدها هُرم آفتاب را درون سرمای سوزان زندان تجربه کردند و از امید

“ایران، مستعمره جمهوری شیطانی

برخلاف آنچه تصور می‌شود، سپاه پاسداران جمهوری اسلامی، شاخه ای از نیروهای مسلح برای حفظ ایران نیست. همانطور که از نام آن پیداست، فقط برای پاسداری از “نظام سیاسی جمهوری اسلامی “ و جلوگیری از هر گونه جنبش مخالف شکل گرفته است.

https://twitter.com/RadioFarda_/status/1616055930134884354

از این رو نمیتوان انتظار داشت که سپاه موضع خود را در انقلاب کنونی تغییر دهد و رویه ای مسالمت آمیز پیش رو گیرد. چون با ماهیت شکل گیری این سازمان در تناقض است و با هر گونه عاملی که نظام سیاسی جمهوری اسلامی را به چالش بکشدبه شدید ترین شیوه پاسخ می‌دهد. چه این عامل کودکی ۱۴ ساله ..

The Islamic Republic is the greatest threat to world peace! @GCR2P @PahlaviReza @AlinejadMasih @NazaninBoniadi @alikarimi_ak8 @PahlaviReza @esmaeilion @ShirinEbadi6 @LadiKhanom @Hoodasht1
#EndImpunity humanrightsintl.com/2022/12/31/ira… twitter.com/i/web/status/1… @ICHRCanada @GCR2P

https://twitter.com/iranintl/status/1603359810241585153

We promised #NeverAgain in the face of Mass Atrocity Crimes #R2Pforlran” WE REMEMBER, AND PLEDGE:
Never again will we be indifferent to incitement and hate;
Never again will we be silent in the face of evil;
Never again will we indulge in racism and antisemitism;
Never again will

https://twitter.com/moh_heidari/status/1607204511650807809

we ignore the plight of the vulnerable; and
Never again will we be indifferent in the face of mass atrocity and impunity.
WE WILL SPEAK UP AND ACT against indifference, against racism, against hate, against antisemitism, against mass atrocity, against injustice, and against the

#R2Pforlran #DefectionOfPillars @EricaChenoweth @RobertGreene #Disintegration aeinstein.org/wp-content/upl…

https://twitter.com/ericachenoweth/status/1552403023611281412?s=61&t=Faq0sJlxBtU7VXOaZtQn3g

@moh_heidari @MahnazShirali @HosseinRonaghi @Hoodasht1 @PahlaviReza

https://twitter.com/memarsadeghi/status/1606369590166028309

threadreaderapp.com/thread/1552403…

@PahlaviReza @NazaninBoniadi @moh_heidari #r2pforiran #MassAtrocityCrimes. globalr2p.org/resources/2005… twitter.com/i/web/status/1… #R2PforIran

canvasopedia.org/wp-content/upl…

carolruthweber.medium.com/russia-iran-co… : Thank you, Carol Ruth Weber, for your continuous collaboration, standing up for peace, democracy and understanding the imperativeness and necessity of the democratization process in our world. Fight to win over #evil powers...#freedom #democracy must prevail... stop #russia... stand with #ukraine #ukrainianarmy #stopputin #iran #ukraine #trending #viral #love #киев #украина #kiev #UkrainiansWillResist carolruthweber.medium.com/russia-iran-co…

#PS752 “فرمانده نیروی پدافند هوایی (۱۳۶۴ تا ۱۳۷۰ )”

facesofcrime.org/profile/ Crimes against humanity and Terrorism by Islamic Republic of Iran. On Jan. 8, 2020, the Iranian military shot down Ukrainian Airlines Flight #PS752 «The air defence unit that downed Flight PS752 was a Russian-made SA-15 (or Tor-M1) short-range, SAM delivery system. international.gc.ca/gac-amc/public… »٫while the plane was leaving Iranian airspace.

رادیو پویا radiopooya.com/%D8%AF%D8%B1-%…

twitter.com/mnoghrekar?s=21

twitter.com/hoodasht1?s=21

lulu.com/en/en/shop/ata…

ما با «فاجعه سیاسی اپوزیسیون »، روبرو هستیم؛ یا به عبارتی فلج سیاسی اپوزیسیون. وقتی ایران رو به فروپاشی است و ما هنوز در رکود ایدئولوژیک، نمیتوانیم واقعیت را به‌عنوان یک آنامولی یا پدیده‌ای ‌ببینیم که لزوماً باید از طریق ائتلاف سیاسی گسترده و فراتر از جزم‌گرایی ایدئولوژیک و دیدگاه های سیاسی حزبی «منحصر»، بازسازی شود، می توان گفت ما در یک ناهنجاری شناختی گیر کرده ایم.
( Cognitive dissonance )
آرمان‌ها و ارزش‌ها و رویاهای ما ماهیت

Crimes against Humanity

https://twitter.com/realshayanx/status/1481318496978051073?s=21

facesofcrime.org/profile/ POSITIONS AND VIOLATIONS
•Member of the IRGC Statute Board, National (1979)
•Founder and commander of the IRGC’s intelligence unit, National (1979 - 1981) Human Rights Violation: Participation in the repression, torture and execution of political opponents (1979 - 1981) justice4iran.org/persian/public…

۱/نقش و قدرت سیاسی زنان در گذار به سمت دموکراسی و آینده ایران

زنان آزادی خواه ایرانی باید تلاش کنند تا خلا ناشی از "حضور و مداخله دین" در قوانین و فضای سیاسی و اجتماعی را پر کنند و
همدوش مردان برای به دست آوردن “قدرت سیاسی و اجتماعی” مشارکت داشته باشند. در آینده ایران، زنان ۲/ باید داری قدرت سیاسی و نیز در تصمیم گیری ها، نقش موثر و البته “متوازن” داشته باشند.
یکی از گروه‌های به حاشیه رانده شده، زنان می باشند که باید در گفتمان های سیاسی و دوران گذار به سمت دموکراسی حضور فعال داشته باشند. "مشارکت زنان در گفتمان گذار" به سمت دموکراسی باعث می شود:

idea.int/sites/default/… idea.int/sites/default/… dropbox.com/s/d14giq4eblwc… شواهد تاریخی گذارهای دمکراتیک
موفقیت آمیز از رژیمهای تمامیت
خواه/توتالیتر

فرایند گذار از رژیمهای توتالیتر/دیکتاتوری به سیستم دمکراتیک دارای ویژگی
هایی ست و سوال مهم اینست که آیا این ویژگی ها برای کشور های متفاوت،
یکسان است یا خیر. آیا ویژگی ها برای دیگر کشور ها کمک کننده است؟

دنباله رشته توییت 3/
شواهد تاریخی گذارهای دمکراتیک موفقیت آمیز از رژیم‌های تمامیت خواه/توتالیتر
چارچوب مفهومی، جمع بندی، و ویژگی های استاندارد تجربه شده درباره گذارهای دمکراتیک

دنباله رشته توییت ۱/
شواهد تاریخی گذارهای دمکراتیک موفقیت آمیز از رژیم‌های تمامیت خواه/توتالیتر
چارچوب مفهومی، جمع بندی، و ویژگی های استاندارد تجربه شده درباره گذارهای دمکراتیک
۲۳/
۵:همیشه وجود دارد و دولت های دموکراتیک باید قاطعانه با این تهدیدها مقابله کنند ۲۴/ (مانند فیلیپین و اسپانیا). پلیس و سرویس های داخلی را از نیروهای ارتش جدا کنید. افسران ارشد که در شکنجه ها و سرکوب های وحشیانه مسئول هستند، را برکنار کنید. قاطعانه تاکید کنید که افسران نظامی فعال، کاملاً از اظهار نظرهای سیاسی و دخالت های حزبی خودداری کنند.و البته این

۱/با سپاس از یاس عزیز که در تهیه این متن یاریگر من بود (رشته توییت ۱)

شواهد تاریخی گذارهای دمکراتیک موفقیت آمیز از رژیم‌های تمامیت خواه/توتالیتر
چارچوب مفهومی، جمع بندی، و ویژگی های استاندارد تجربه شده درباره گذارهای دمکراتیک ۲/فرایند گذار از رژیم‌های توتالیتر/دیکتاتوری به سیستم دمکراتیک دارای ویژگی هایی ست و سوال مهم اینست که آیا این ویژگی ها برای کشور های متفاوت، یکسان است یا خیر. آیا ویژگی ها برای دیگر کشور ها کمک کننده است؟

۱/ با رجوع به یک «ساختار جامعه توتالیتر» نمی‌توان به پاسخ رسید؛ چون یک ساختار پلورالیستی از قوانین و روابط یک ساختار *بالا به پایین* پیروی نمیکند؛ بلکه نقش قدرت و رابطه مستقیم و مشترک آن با مردم تعیین کننده است. هرچه بیشتر فرایند تصمیم گیری با مردم یا مکاتبات بین مردم و ساختار ۲/
قدرت از طریق مشارکت فعال مردم در روند دموکراتیک متصل شود، کارآیی این تعادل و کارکرد دموکراسی بیشتر خواهد بود.

تحلیل ساختاری مدلهای قدرت

مدل/ساختار یکپارچه قدرت
قدرت به صورت اعمال شده در ساختاری بدون تغییر و در حالی که مردم به حاکم وابسته هستند، نشان می دهد.